...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Nowa, zremasterowana, limitowana, europejska edycja nagranego latem 1970 roku a wydanego dopiero w 1971 roku, rewelacyjnego, drugiego albumu, duńskiej, progresywnej formacji nawiązującej tutaj do stylistyki ówczesnych dokonań Procol Harum, Van Der Graaf Generator, Beggar's Opera a nawet Uriah Heep w ich najbardziej progresywnej, wczesnej odsłonie. W przeciwieństwie do zawierającego dwie długie, 20-minutowe suity debiutu, ta płyta składała się z nieco krótszych, 5-8 minutowych, aczkolwiek również fascynujących kompozycji (w nieco większym niż wcześniej stopniu wykorzystujących brzmienie gitary) - z genialnym, mrocznym 'Invasion' w roli głównej.
Oba albumu należą do ścisłej czołówki ówczesnego, europejskiego prog-rocka!

JL

Well if you keep turning over rocks it’s inevitable that every once and a while you’ll find something worth keeping underneath some of them. That’s the case with Ache, a surprisingly underexposed proto/heavy prog Danish band whose existence dates back nearly forty years. These guys may be well known to their fans, but like the saying goes – ‘if you’ve never heard it it’s new to you’.
Well, I’d never heard these guys until recently, and had only heard of them from doing routine research of symphonic prog bands during the process of updated biographies and trying to find the logical connections between groups of various sub-genres. When I finally got a chance to check out one of their albums this seemed to be the best choice since it was more varied than their two-track debut and fell into a more promising time period than their final two mid-seventies albums.

I haven’t heard any of those other albums yet, but this sophomore release of the band is well worth taking some time to get to know. The music varies widely, from heavy Hammond-fueled rock to a sort of rock ballad to muddled-sounding psych to a really novel Beatles cover. All great stuff!

The lineup includes a bunch of unknowns: then seventeen-year old guitarist Finn Olafsson on a warm Rickenbacker as well as acoustic and 12-string; Peter Mellin on his fat Hammond and chortling out well-timed vocal harmonies, not to mention vibraphone and overlaid piano tracks throughout; percussionist Glenn Fischer; and bassist/vocalist Torsten Olafsson. There are also lots of “special effects”, mostly toward the first half of the album and mostly what appear to be pre-recorded sounds mixed back on tracks during the post-production process.

The album cover shows what appears to be a boogey man, or maybe just some creepy guy in a Halloween costume (do Danes recognize Halloween?). Anyway the lyrics for most of the tracks are typical late-sixties combination fantasy with vaguely social overtones, and partly psychedelic. The title track by the way kicks off sounding like some sort of early Manfred Mann ditty with a simple tempo, very little percussion beyond simple snare, and acoustic guitar. But the Rickenbacker kicks in shortly, and by the time the Hammond wades into the mix its clear this isn’t something from a 1965 playlist.

Back to the beginning though, “Equatorial Rain” starts off with some of those goofy sound effects, but these quickly give way to a Hammond/vocal dirge that could pass for Ray Manzarek and Jim Morrison in a b-side of the Doors 1967 classic “The End”. In fact Torsten Olafsson shows an uncanny ability to sound like Morrison at several points of this album. This stuff isn’t quite as powerful as what the Doors were doing at the same time, but from what I’ve read these guys were better showmen in that they didn’t no-show half the time or have their lead singer puke and expose himself when they did make it to the stage. So in those two ways they weren’t like the Doors at all. Selah.

The more I listen to “Sweet Jolly Joyce” the more it makes me picture David Bowie trying to do punk while on acid. Hey, I’m all about word pictures, and that one works for me.

You can tell this wasn’t recorded in a single session (and maybe not even at a single studio). “The Invasion” is much more muddled and flat-sounding than the rest of the album, and is basically a slow, hypnotic psych number with long Hammond passages that culminate in a nice guitar/drum finish. This is a multi-part and rather abstract story of some sort that probably made a lot more sense in 1970 than it does today.

The band’s one-hit claim to fame must have been “Shadow of a Gypsy” since it still features on their web site (both the lyrics and the music). This is a very Procol Harum-sounding tune, mysterious, Hammond heavy, mystical lyrics, and deep harmonic backing vocals from what sounds like the whole rest of the band. I can easily see this being a hit any time between 1968 and 1973.

“Acheron” is another tune whose keyboards and guitar remind me a lot of the late-sixties Doors, but maybe with a little more of a jazz texture than what those guys ever displayed.

Finally the album ends with the most unexpected and original version of the Beatles “We Can Work it Out” I’ve ever heard. Basically this is an organ and drum dirge that progresses into a highly rhythmic and very psychedelic extended instrumental/ chanting passages and vocals that sound more like a stoned Londoner than some Nordic dude. Hard to describe, but if you can find this it’s a very original rendition that most prog fans will probably enjoy. Best guitar work on the album as well.

According to the band’s web site these guys seem to still be making music in some fashion or another, although it doesn’t appear they put any albums out in about thirty years. This seems a bit obscure to me but the CD has only been out for about eight years so there must be many more well-informed proggers than I as the demand must have been there to reissue it on CD. A great find, one of those rare examples of excellent very early prog that didn’t end up on the overexposed, overplayed list like most of the huge prog bands of that day. Highly recommended to pretty much any prog music fan. Four stars.

ClemofNazaret



..::TRACK-LIST::..

1. Equatorial Rain 7:04
2. Sweet Jolly Joyce 3:50
3. The Invasion (6:01)
a) Fanfaronade
b) Invasion
c) Monolouge
d) Break-Down
4. Shadow Of A Gipsy 4:40
5. Green Man 4:42
6. Acheron 4:49
7. We Can Work It Out / Working (The Beatles cover) 8:45



..::OBSADA::..

Guitar, Vocals - Finn Olafsson
Bass, Vocals - Torsten Olafsson
Drums, Percussion - Glenn Fischer
Organ, Piano - Peter Mellin

Gregers Bjørn Poulsen - effects



https://www.youtube.com/watch?v=NQzdZ3IssyY


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Nowa, zremasterowana, limitowana, europejska edycja nagranego latem 1970 roku a wydanego dopiero w 1971 roku, rewelacyjnego, drugiego albumu, duńskiej, progresywnej formacji nawiązującej tutaj do stylistyki ówczesnych dokonań Procol Harum, Van Der Graaf Generator, Beggar's Opera a nawet Uriah Heep w ich najbardziej progresywnej, wczesnej odsłonie. W przeciwieństwie do zawierającego dwie długie, 20-minutowe suity debiutu, ta płyta składała się z nieco krótszych, 5-8 minutowych, aczkolwiek również fascynujących kompozycji (w nieco większym niż wcześniej stopniu wykorzystujących brzmienie gitary) - z genialnym, mrocznym 'Invasion' w roli głównej.
Oba albumu należą do ścisłej czołówki ówczesnego, europejskiego prog-rocka!

JL

Well if you keep turning over rocks it’s inevitable that every once and a while you’ll find something worth keeping underneath some of them. That’s the case with Ache, a surprisingly underexposed proto/heavy prog Danish band whose existence dates back nearly forty years. These guys may be well known to their fans, but like the saying goes – ‘if you’ve never heard it it’s new to you’.
Well, I’d never heard these guys until recently, and had only heard of them from doing routine research of symphonic prog bands during the process of updated biographies and trying to find the logical connections between groups of various sub-genres. When I finally got a chance to check out one of their albums this seemed to be the best choice since it was more varied than their two-track debut and fell into a more promising time period than their final two mid-seventies albums.

I haven’t heard any of those other albums yet, but this sophomore release of the band is well worth taking some time to get to know. The music varies widely, from heavy Hammond-fueled rock to a sort of rock ballad to muddled-sounding psych to a really novel Beatles cover. All great stuff!

The lineup includes a bunch of unknowns: then seventeen-year old guitarist Finn Olafsson on a warm Rickenbacker as well as acoustic and 12-string; Peter Mellin on his fat Hammond and chortling out well-timed vocal harmonies, not to mention vibraphone and overlaid piano tracks throughout; percussionist Glenn Fischer; and bassist/vocalist Torsten Olafsson. There are also lots of “special effects”, mostly toward the first half of the album and mostly what appear to be pre-recorded sounds mixed back on tracks during the post-production process.

The album cover shows what appears to be a boogey man, or maybe just some creepy guy in a Halloween costume (do Danes recognize Halloween?). Anyway the lyrics for most of the tracks are typical late-sixties combination fantasy with vaguely social overtones, and partly psychedelic. The title track by the way kicks off sounding like some sort of early Manfred Mann ditty with a simple tempo, very little percussion beyond simple snare, and acoustic guitar. But the Rickenbacker kicks in shortly, and by the time the Hammond wades into the mix its clear this isn’t something from a 1965 playlist.

Back to the beginning though, “Equatorial Rain” starts off with some of those goofy sound effects, but these quickly give way to a Hammond/vocal dirge that could pass for Ray Manzarek and Jim Morrison in a b-side of the Doors 1967 classic “The End”. In fact Torsten Olafsson shows an uncanny ability to sound like Morrison at several points of this album. This stuff isn’t quite as powerful as what the Doors were doing at the same time, but from what I’ve read these guys were better showmen in that they didn’t no-show half the time or have their lead singer puke and expose himself when they did make it to the stage. So in those two ways they weren’t like the Doors at all. Selah.

The more I listen to “Sweet Jolly Joyce” the more it makes me picture David Bowie trying to do punk while on acid. Hey, I’m all about word pictures, and that one works for me.

You can tell this wasn’t recorded in a single session (and maybe not even at a single studio). “The Invasion” is much more muddled and flat-sounding than the rest of the album, and is basically a slow, hypnotic psych number with long Hammond passages that culminate in a nice guitar/drum finish. This is a multi-part and rather abstract story of some sort that probably made a lot more sense in 1970 than it does today.

The band’s one-hit claim to fame must have been “Shadow of a Gypsy” since it still features on their web site (both the lyrics and the music). This is a very Procol Harum-sounding tune, mysterious, Hammond heavy, mystical lyrics, and deep harmonic backing vocals from what sounds like the whole rest of the band. I can easily see this being a hit any time between 1968 and 1973.

“Acheron” is another tune whose keyboards and guitar remind me a lot of the late-sixties Doors, but maybe with a little more of a jazz texture than what those guys ever displayed.

Finally the album ends with the most unexpected and original version of the Beatles “We Can Work it Out” I’ve ever heard. Basically this is an organ and drum dirge that progresses into a highly rhythmic and very psychedelic extended instrumental/ chanting passages and vocals that sound more like a stoned Londoner than some Nordic dude. Hard to describe, but if you can find this it’s a very original rendition that most prog fans will probably enjoy. Best guitar work on the album as well.

According to the band’s web site these guys seem to still be making music in some fashion or another, although it doesn’t appear they put any albums out in about thirty years. This seems a bit obscure to me but the CD has only been out for about eight years so there must be many more well-informed proggers than I as the demand must have been there to reissue it on CD. A great find, one of those rare examples of excellent very early prog that didn’t end up on the overexposed, overplayed list like most of the huge prog bands of that day. Highly recommended to pretty much any prog music fan. Four stars.

ClemofNazaret



..::TRACK-LIST::..

1. Equatorial Rain 7:04
2. Sweet Jolly Joyce 3:50
3. The Invasion (6:01)
a) Fanfaronade
b) Invasion
c) Monolouge
d) Break-Down
4. Shadow Of A Gipsy 4:40
5. Green Man 4:42
6. Acheron 4:49
7. We Can Work It Out / Working (The Beatles cover) 8:45



..::OBSADA::..

Guitar, Vocals - Finn Olafsson
Bass, Vocals - Torsten Olafsson
Drums, Percussion - Glenn Fischer
Organ, Piano - Peter Mellin

Gregers Bjørn Poulsen - effects



https://www.youtube.com/watch?v=NQzdZ3IssyY


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

To jest po prostu zespół Subject Esq. pod zmienioną w połowie 1973 roku nazwą i z dwoma, nowymi muzykami: byłym organistą Out Of Focus oraz gitarzystą z debiutu grupy Gift! Wydany w marcu 1974 roku debiutancki album Sahary to klasyczny, bogato zaaranżowany, niemiecki rock progresywny - siłą rzeczy stylistycznie bliski Subject Esq. ale też Eloy, King Crimson, Jethro Tull, Yes oraz Deep Purple (w środku suity zacytowano nawet fragment 'Concerto'). Na płycie są tylko 4 kompozycje, w tym wspomniana, eklektyczna, 27-minutowa suita! Fani niemieckiego, progresywnego grania będą zachwyceni! Dodatkowo dołączono 2 doskonale brzmiące i trwające kolejno 14 i 11 minut nagrania koncertowe z sierpnia 1973.

UWAGA! Płytę CD rozpoczyna dźwięk igły gramofonu opadającej na winyl i dopiero po chwili pojawia się fragment utworu z muzyki klasycznej i po kilku sekundach z nagła wchodzi zespół rockowy... Dlaczego o tym piszę? Otóż ten niezbyt fortunny fragment z igłą nie pojawił się ma wcześniejszej edycji CD 'Sunrise' (pewnie z obawy wytwórni o podejrzenie o niechlujstwo podczas masteringu), więc proszę nie zgłaszać z tego powodu reklamacji, gdyż po raz pierwszy płyta zaprezentowana jest w całości!

JL


What a change an album makes! Having suffered the departure of keyboardist Stadler, but added an extra guitarist, Englishman Nick Woodland (from Gift), the group changed its name from the strange and unfitting Subject Esq to the more concise Sahara and whatever adventure this new name promised. But the best thing happening to the band is the arrival of ex-Out Of Focus keyboardist Hennes Herring on many different keyboards. Coming in a superb gatefold with a fiery artwork, the album was released on a small German label Pan (Ariola), but also was distributed on the UK on the Dawn label in early 74. Now a sextet, Sahara develops a varied prog sound, sometimes veering classical, sometimes jazz, and at others, bluesy

Starting wildly on ultra quick guitar riff, Marie Celeste (a boat) quickly drops the horns and brings on the church-like organ in a quieter movement, when a sax blows its soul out and the boat sails many different and turbulent musical weather changes. The weaker Circles, country-folk track that shouldn't have crossed the ocean with those indispensable GI stationed around the country, but it's more folk than country, but it sticks out like a sore thumb from the rest of the otherwise near-perfect album. The following Rainbow Rider is a moody track that delves into jazz, after a piano intro and a fast-paced verse, then giving us an excellent 8-minutes track, if you'll pardon the all-too-predictable repeated choir line at its end-section

If the first side is nowhere near perfection, the flipside with its side-long title track is one of the best multi-movement epic suites ever, certainly one of the most varied: from electronica to classical, but mostly their own typical rock music that has its own sound and cannot be easily pigeonholed to classic UK prog bands. This 27-minutes+ affair (!) is head-twisting, skull-numbing, mind-blowing, will-bending, nerve-wracking, hair-pulling, eye-tearing, ear-piercing, breath-taking, sinus-emptying, throat-clearing, mouth-watering , etc..; and that's just to mention what is does to your upper extremities. And the amazing feat is that the track gets better and better to reacj its apex around the end of these 27-mins+.

Definitely one of the best "trad-prog" (this means more or less symphonic, but there is so much more to it than that) album out of Germany along with the first Grobschnitt album, Herring's OOF heritage did bring the extra touch that the band needed to become excellent instead of merely good.

Sean Trane



..::TRACK-LIST::..

1. Marie Celeste (7:37)
2. Circles (4:42)
3. Rainbow Rider (8:41)
4. Sunrise (27:12)
- Part I:
a) Sunrise
b) The divinity of being
c) Perception (inc. Devil's tune)
d) Paramount confluence
- Part II:
a) Aspiration
b) Creativity
c) Realisation

Bonus Tracks:
5. Cras 14:28
6. Freedom 10:56
(Recorded on Live at Imsel Limdau, Germany on 18th August 1973)



..::OBSADA::..

Nicholas Woodland - guitars
Hennes Hering - keyboards
Michael Hofmann - Moog, Mellotron, woodwind, vocals, composer
Alex Pittwohn - mouth harp, tenor sax, vocals
Stephan Wissnet - bass, lead vocals
Harry Rosenkind - drums, tuned percussion



https://www.youtube.com/watch?v=81pvR9SadYM


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

To jest po prostu zespół Subject Esq. pod zmienioną w połowie 1973 roku nazwą i z dwoma, nowymi muzykami: byłym organistą Out Of Focus oraz gitarzystą z debiutu grupy Gift! Wydany w marcu 1974 roku debiutancki album Sahary to klasyczny, bogato zaaranżowany, niemiecki rock progresywny - siłą rzeczy stylistycznie bliski Subject Esq. ale też Eloy, King Crimson, Jethro Tull, Yes oraz Deep Purple (w środku suity zacytowano nawet fragment 'Concerto'). Na płycie są tylko 4 kompozycje, w tym wspomniana, eklektyczna, 27-minutowa suita! Fani niemieckiego, progresywnego grania będą zachwyceni! Dodatkowo dołączono 2 doskonale brzmiące i trwające kolejno 14 i 11 minut nagrania koncertowe z sierpnia 1973.

UWAGA! Płytę CD rozpoczyna dźwięk igły gramofonu opadającej na winyl i dopiero po chwili pojawia się fragment utworu z muzyki klasycznej i po kilku sekundach z nagła wchodzi zespół rockowy... Dlaczego o tym piszę? Otóż ten niezbyt fortunny fragment z igłą nie pojawił się ma wcześniejszej edycji CD 'Sunrise' (pewnie z obawy wytwórni o podejrzenie o niechlujstwo podczas masteringu), więc proszę nie zgłaszać z tego powodu reklamacji, gdyż po raz pierwszy płyta zaprezentowana jest w całości!

JL


What a change an album makes! Having suffered the departure of keyboardist Stadler, but added an extra guitarist, Englishman Nick Woodland (from Gift), the group changed its name from the strange and unfitting Subject Esq to the more concise Sahara and whatever adventure this new name promised. But the best thing happening to the band is the arrival of ex-Out Of Focus keyboardist Hennes Herring on many different keyboards. Coming in a superb gatefold with a fiery artwork, the album was released on a small German label Pan (Ariola), but also was distributed on the UK on the Dawn label in early 74. Now a sextet, Sahara develops a varied prog sound, sometimes veering classical, sometimes jazz, and at others, bluesy

Starting wildly on ultra quick guitar riff, Marie Celeste (a boat) quickly drops the horns and brings on the church-like organ in a quieter movement, when a sax blows its soul out and the boat sails many different and turbulent musical weather changes. The weaker Circles, country-folk track that shouldn't have crossed the ocean with those indispensable GI stationed around the country, but it's more folk than country, but it sticks out like a sore thumb from the rest of the otherwise near-perfect album. The following Rainbow Rider is a moody track that delves into jazz, after a piano intro and a fast-paced verse, then giving us an excellent 8-minutes track, if you'll pardon the all-too-predictable repeated choir line at its end-section

If the first side is nowhere near perfection, the flipside with its side-long title track is one of the best multi-movement epic suites ever, certainly one of the most varied: from electronica to classical, but mostly their own typical rock music that has its own sound and cannot be easily pigeonholed to classic UK prog bands. This 27-minutes+ affair (!) is head-twisting, skull-numbing, mind-blowing, will-bending, nerve-wracking, hair-pulling, eye-tearing, ear-piercing, breath-taking, sinus-emptying, throat-clearing, mouth-watering , etc..; and that's just to mention what is does to your upper extremities. And the amazing feat is that the track gets better and better to reacj its apex around the end of these 27-mins+.

Definitely one of the best "trad-prog" (this means more or less symphonic, but there is so much more to it than that) album out of Germany along with the first Grobschnitt album, Herring's OOF heritage did bring the extra touch that the band needed to become excellent instead of merely good.

Sean Trane



..::TRACK-LIST::..

1. Marie Celeste (7:37)
2. Circles (4:42)
3. Rainbow Rider (8:41)
4. Sunrise (27:12)
- Part I:
a) Sunrise
b) The divinity of being
c) Perception (inc. Devil's tune)
d) Paramount confluence
- Part II:
a) Aspiration
b) Creativity
c) Realisation

Bonus Tracks:
5. Cras 14:28
6. Freedom 10:56
(Recorded on Live at Imsel Limdau, Germany on 18th August 1973)



..::OBSADA::..

Nicholas Woodland - guitars
Hennes Hering - keyboards
Michael Hofmann - Moog, Mellotron, woodwind, vocals, composer
Alex Pittwohn - mouth harp, tenor sax, vocals
Stephan Wissnet - bass, lead vocals
Harry Rosenkind - drums, tuned percussion



https://www.youtube.com/watch?v=81pvR9SadYM


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Wydany w atrakcyjnej okładce, trwający 158 minut, dwupłytowy CD zawierający przede wszystkim fantastycznie brzmiący i doskonale zagrany 138-minutowy, legendarny koncert profesjonalnie zarejestrowany w Chicago 13 października 1978 podczas tournee promującego LP "And Then There Were Three" i transmitowany przez amerykańskie radio. To była pierwsza trasa bez Steva Hacketta, za to z pochodzącym z kręgu jazz fusion, cenionym gitarzystą Darrylem Stuermerem. Na drugim zestawie bębnów grał były perkusista Zappy i Weather Report - Chester Thompson.
Prawdopodobnie był to najlepiej brzmiący koncert z całej trasy z 1978 roku i jednocześnie trzeba dodać, że zespół grał fantastycznie! To wciąż jest obłędny, progresywny, oczywiście lekko wygładzony (jak wszystkie, ówczesne, popularne formacje) Genesis z końca lat 70. ale z zestawem nagrań jak marzenie! Z pewnością nie było to gorsze granie niż ostatnia trasa z 1977 roku z Hackettem! Dodatkowo dołączono trwające w sumie 20 minut, 3 rzadkie nagrania grane na innych występach: 'Down And Out', 'The Ballad Of Big' oraz 'The Fountain Of Salmacis'. Ten ostatni ukazał się oficjalnie na 'Three Sides Live'.
Absolutny mus dla fanów rocka progresywnego!

JL



..::TRACK-LIST::..

Live at Uptown Theatre Chicago, October 13th, 1978.

CD 1:
1. Eleventh Earl Of Mar 10:52
2. In The Cage 8:03
3. Burning Rope 7:58
4. Dancing With The Moonlight Knight 5:08
5. The Musical Box 4:14
6. Ripples 10:40
7. Deep In The Motherlode 6:56
8. One For Vine 10:27

Bonus Tracks:
9. The Ballad Of Big 5:59
(New York City, 26th July 1978)
10. Down And Out 5:14
(San Diego, 15th April 1978)


CD 2:
1. Squonk 8:36
2. Say It's All Right Joe 9:08
3. The Lady Lies 10:18
4. The Cinema Show 11:27
5. Afterglow 4:47
6. Follow You Follow Me 4:23
7. Dance On A Volcano 5:47
8. Los Endos 6:37
9. I Know What I Like (In Your Wardrode) 9:00

Bonus Tracks:
10. The Fountain Of Salmacis 8:47
(Huston, 22nd October 1978)



..::OBSADA::..

Bass, Guitar - Mike Rutherford
Drums - Chester Thompson
Guitar - Daryl Stuermer
Keyboards - Tony Banks
Vocals, Drums - Phil Collins



https://www.youtube.com/watch?v=__NQM2jD6Wo


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Wydany w atrakcyjnej okładce, trwający 158 minut, dwupłytowy CD zawierający przede wszystkim fantastycznie brzmiący i doskonale zagrany 138-minutowy, legendarny koncert profesjonalnie zarejestrowany w Chicago 13 października 1978 podczas tournee promującego LP "And Then There Were Three" i transmitowany przez amerykańskie radio. To była pierwsza trasa bez Steva Hacketta, za to z pochodzącym z kręgu jazz fusion, cenionym gitarzystą Darrylem Stuermerem. Na drugim zestawie bębnów grał były perkusista Zappy i Weather Report - Chester Thompson.
Prawdopodobnie był to najlepiej brzmiący koncert z całej trasy z 1978 roku i jednocześnie trzeba dodać, że zespół grał fantastycznie! To wciąż jest obłędny, progresywny, oczywiście lekko wygładzony (jak wszystkie, ówczesne, popularne formacje) Genesis z końca lat 70. ale z zestawem nagrań jak marzenie! Z pewnością nie było to gorsze granie niż ostatnia trasa z 1977 roku z Hackettem! Dodatkowo dołączono trwające w sumie 20 minut, 3 rzadkie nagrania grane na innych występach: 'Down And Out', 'The Ballad Of Big' oraz 'The Fountain Of Salmacis'. Ten ostatni ukazał się oficjalnie na 'Three Sides Live'.
Absolutny mus dla fanów rocka progresywnego!

JL



..::TRACK-LIST::..

Live at Uptown Theatre Chicago, October 13th, 1978.

CD 1:
1. Eleventh Earl Of Mar 10:52
2. In The Cage 8:03
3. Burning Rope 7:58
4. Dancing With The Moonlight Knight 5:08
5. The Musical Box 4:14
6. Ripples 10:40
7. Deep In The Motherlode 6:56
8. One For Vine 10:27

Bonus Tracks:
9. The Ballad Of Big 5:59
(New York City, 26th July 1978)
10. Down And Out 5:14
(San Diego, 15th April 1978)


CD 2:
1. Squonk 8:36
2. Say It's All Right Joe 9:08
3. The Lady Lies 10:18
4. The Cinema Show 11:27
5. Afterglow 4:47
6. Follow You Follow Me 4:23
7. Dance On A Volcano 5:47
8. Los Endos 6:37
9. I Know What I Like (In Your Wardrode) 9:00

Bonus Tracks:
10. The Fountain Of Salmacis 8:47
(Huston, 22nd October 1978)



..::OBSADA::..

Bass, Guitar - Mike Rutherford
Drums - Chester Thompson
Guitar - Daryl Stuermer
Keyboards - Tony Banks
Vocals, Drums - Phil Collins



https://www.youtube.com/watch?v=__NQM2jD6Wo


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Edycja jedynego albumu brytyjskiej formacji grającej lekkiego, progresywnego rocka w stylu wczesnego Camel'a pomieszanego z Tangerine Dream - z dominującymi klawiszami, okazjonalnymi partiami fletu i z... Billem Brufordem na bębnach! To nie jest rockowy majstersztyk, ale fani łagodniejszej odmiany prog-rocka powinni być zadowoleni. Natomiast dla miłośników i zbieraczy płyt związanych z King Crimson czy Yes - jest to jazda obowiązkowa! Oryginalnie wydany w 1976 roku.



Keyboardist and flautist Paul Fishman's 1976 work `In Search of Ancient Gods', under the project name Absolute Elsewhere, is something of a minor classic of both spacey and symphonic instrumental progressive rock of the vintage era. Based on the pseudo-science/alternative history books inspired by the theories of author Erik von Daniken, `...Ancient Gods' enjoys something of a raised profile due to the drumming contributions of King Crimson/Yes member Bill Bruford, yet it still remains fairly obscure and something of a kept secret! Swamped in dreamy and lavish keyboards, the album houses everything from extravagant symphonic multi-part suites, drifting space-music electronics, shorter Rick Wakeman-esque fanfare interludes and experimental psychedelic fragments.
There's spacey whirring synths and glorious dreamy Mellotron-glossed themes aplenty throughout nine-minute opener `Earthbound', laced with a chilled-out Seventies coolness (some of it sounding like a template that French band Air would employ on their classic full-length debut `Moon Safari' in 1998, though it's likely a coincidence) that even calls to mind the fuzzy dreaminess of Bo Hansson's `Attic Thoughts', some laid-back drumming and drifting flute giving the piece a soft pattering of jazzy flavours, and a final run of electric guitar fire bringing a smouldering groove. Trickling subtle sequencer beats pan left and right throughout `Moon City's bleeding deep-space drones, and the near twelve-minute five-part suite `Miracle of the Gods' darts through everything from nightmarish electronic twitches and reprising soaring Mellotron/Moog themes in the manner of Pink Floyd, Novalis, Camel and Pulsar, delicately moving towards ethereal ambient paths and pristine piano ruminations in crucial little diversions.

The second side opens with two shorter interludes, `The Gold of the Gods' and `Tokleta', the first a whimsical and slightly kitsch synth fanfare, the latter a mysterious and softly melancholic Moog reflection. Two ten minute workouts close the album, first `Chariots of the Gods' opens as a subdued and melancholic Rick Wright-like piano reflection before revealing relaxed jazz/funk grooves, and `Return to the Stars' is a slowly revealing Tangerine Dream-like expansive distortion-laced ebbing electronic drone that is completely seductive, enveloping and deeply immersive.

Although there's some conflicting little passages and a few questionable production choices here and there (the pretend `stuck vinyl' fade-out halfway through `Chariots of the Gods' is a bit of a cop-out, and the little pieces that open the second side are somewhat out-of-place distractions!), `In Search of Ancient Gods' is mostly full of exquisite and grand instrumental symphonic music crossed with experimental and atmospheric electronics, with several truly jaw-dropping moments for lovers of lengthier keyboard and Mellotron-drenched grandiosity. This successful fusion of styles makes for an album that is so close to being an absolutely classic symphonic/chill-out/electronic crossover work, one well deserving of renewed attention for its own merits far beyond the contribution of a legendary drummer alone.

Aussie-Byrd-Brother



..::TRACK-LIST::..

Album subtitle 'An Experience in Sound and Music Based on the Books of Erich von Däniken'

1a. Earthbound [9:16]
1b. (Part 2) Future Past
2. Moon City 4:53
3a. Miracles Of The Gods [11:49]
3b. (Part 2) El Enladrillado
3c. (Part 3) The Legend Of Santa Cruz
3d. (Part 4) Pyramids Of Teotihuacan
3e. (Part 5) Temple Of The Inscriptions
4. The Gold Of The Gods 2:38
5. Toktela 1:38
6. Chariots Of The Gods 9:34
7. Return To The Stars 10:50



..::OBSADA::..

Paul Fishman - synthesisers, sequencers, flute, electric and acoustic pianos, Mellotron, string synthesisers
William (Bill) Bruford - percussion
Phillip Saatchi - electric guitar
Jon Astrop - bass guitar
Kim Mackrell - cello (6)



https://www.youtube.com/watch?v=mXYIxje3kDk


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Edycja jedynego albumu brytyjskiej formacji grającej lekkiego, progresywnego rocka w stylu wczesnego Camel'a pomieszanego z Tangerine Dream - z dominującymi klawiszami, okazjonalnymi partiami fletu i z... Billem Brufordem na bębnach! To nie jest rockowy majstersztyk, ale fani łagodniejszej odmiany prog-rocka powinni być zadowoleni. Natomiast dla miłośników i zbieraczy płyt związanych z King Crimson czy Yes - jest to jazda obowiązkowa! Oryginalnie wydany w 1976 roku.



Keyboardist and flautist Paul Fishman's 1976 work `In Search of Ancient Gods', under the project name Absolute Elsewhere, is something of a minor classic of both spacey and symphonic instrumental progressive rock of the vintage era. Based on the pseudo-science/alternative history books inspired by the theories of author Erik von Daniken, `...Ancient Gods' enjoys something of a raised profile due to the drumming contributions of King Crimson/Yes member Bill Bruford, yet it still remains fairly obscure and something of a kept secret! Swamped in dreamy and lavish keyboards, the album houses everything from extravagant symphonic multi-part suites, drifting space-music electronics, shorter Rick Wakeman-esque fanfare interludes and experimental psychedelic fragments.
There's spacey whirring synths and glorious dreamy Mellotron-glossed themes aplenty throughout nine-minute opener `Earthbound', laced with a chilled-out Seventies coolness (some of it sounding like a template that French band Air would employ on their classic full-length debut `Moon Safari' in 1998, though it's likely a coincidence) that even calls to mind the fuzzy dreaminess of Bo Hansson's `Attic Thoughts', some laid-back drumming and drifting flute giving the piece a soft pattering of jazzy flavours, and a final run of electric guitar fire bringing a smouldering groove. Trickling subtle sequencer beats pan left and right throughout `Moon City's bleeding deep-space drones, and the near twelve-minute five-part suite `Miracle of the Gods' darts through everything from nightmarish electronic twitches and reprising soaring Mellotron/Moog themes in the manner of Pink Floyd, Novalis, Camel and Pulsar, delicately moving towards ethereal ambient paths and pristine piano ruminations in crucial little diversions.

The second side opens with two shorter interludes, `The Gold of the Gods' and `Tokleta', the first a whimsical and slightly kitsch synth fanfare, the latter a mysterious and softly melancholic Moog reflection. Two ten minute workouts close the album, first `Chariots of the Gods' opens as a subdued and melancholic Rick Wright-like piano reflection before revealing relaxed jazz/funk grooves, and `Return to the Stars' is a slowly revealing Tangerine Dream-like expansive distortion-laced ebbing electronic drone that is completely seductive, enveloping and deeply immersive.

Although there's some conflicting little passages and a few questionable production choices here and there (the pretend `stuck vinyl' fade-out halfway through `Chariots of the Gods' is a bit of a cop-out, and the little pieces that open the second side are somewhat out-of-place distractions!), `In Search of Ancient Gods' is mostly full of exquisite and grand instrumental symphonic music crossed with experimental and atmospheric electronics, with several truly jaw-dropping moments for lovers of lengthier keyboard and Mellotron-drenched grandiosity. This successful fusion of styles makes for an album that is so close to being an absolutely classic symphonic/chill-out/electronic crossover work, one well deserving of renewed attention for its own merits far beyond the contribution of a legendary drummer alone.

Aussie-Byrd-Brother



..::TRACK-LIST::..

Album subtitle 'An Experience in Sound and Music Based on the Books of Erich von Däniken'

1a. Earthbound [9:16]
1b. (Part 2) Future Past
2. Moon City 4:53
3a. Miracles Of The Gods [11:49]
3b. (Part 2) El Enladrillado
3c. (Part 3) The Legend Of Santa Cruz
3d. (Part 4) Pyramids Of Teotihuacan
3e. (Part 5) Temple Of The Inscriptions
4. The Gold Of The Gods 2:38
5. Toktela 1:38
6. Chariots Of The Gods 9:34
7. Return To The Stars 10:50



..::OBSADA::..

Paul Fishman - synthesisers, sequencers, flute, electric and acoustic pianos, Mellotron, string synthesisers
William (Bill) Bruford - percussion
Phillip Saatchi - electric guitar
Jon Astrop - bass guitar
Kim Mackrell - cello (6)



https://www.youtube.com/watch?v=mXYIxje3kDk


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Japoński rock z początku lat 70. to jedna z najciekawszych rzeczy jakie słyszałem, a Hiro Yanagida był chyba najważniejszą i najbardziej kreatywną postacią tej sceny! Znany z takich projektów jak Apryl Fool, Foodbrain, Love Live Life + One czy też Shinki Chen And His Friends, artysta tworzył bardzo oryginalną, momentami nieco zwariowaną muzykę zainspirowaną dziełami muzyki klasycznej, awandardy, a przede wzystkim brytyjskiego rocka psychodelicznego/progresywnego. Podobnie jak wydany w 1970 roku debiutancki LP "Milk Time", zrealizowany w 1971 album "Hiro Yanagida" (nazywany czasem "Nanasai No Rohjin Tengoku") to autentycznie bardzo zróżnicowana muzyka (od ciężkiego, porywającego rocka aż po klasycyzujące miniatury) oparta z reguły na brzmieniu organów Hammonda i ciężkim, momentami mocno przesterowanej gitary (świetny Kimio Mizutani - polecam jego solowy LP z 1971). Ten w dużej mierze instrumentalny album jest po prostu porywający, aczkolwiek jeszcze lepiej wchodzi po kilku przesłuchaniach! Miłośnicy pierwszego albumu również będą zachwyceni tym albumem!

JL

Second album of Hiro Yanagida is almost equally good as the debut one. "7sai no Rojin Tengoku" (which means "Elderly Person Heaven Of Seven Years". This album is also known under simple title: "Hiro Yanagida") doesn't bring any significant development compared to "Milk Time", but I liked previous record so much that any change in artistic direction wasn't necessary for me. We can find here lots of psychedelic organ and fuzzed electric guitar solos, jazzy drums, some spaced-out experiments (but almost never unlistenable noodling or quirky tape effects like in some other Japanese albums from early days prog...). Poor enjoyment of playing for musicians and listening for prog/psych fans. The only major difference compared to "Milk Time" is lack of violin, however Yanagida and Mizutani (along with with flute, cello & sax players) filled the disk space with enough instrumental virtuosity to keep everybody happy.
1. "The Butcher" - album begin with pulsating Hammond organ which after awhile provides a bit circus-like theme. After 50 seconds Kimio Mizutani joins with very fuzzed guitar and together with noisy-sounding flute creates merry-go-round crazy motif. After several seconds Hiro presents another organ solo, followed by great guitar one. About 2nd minute flutist blows his head off to play some mad whistles...and in the end we can listen to another Hammond solo. Only these guys know how to put so many different ideas to less than 3 minutes composition and make it good enough to not sound like total mess. Splendid beginning!

2. "The Murder In The Midnight" - if you liked "Running Shirts Long" from the previous album you'll also love this one. Maybe it lacks such catchy, main-riff like "Running..." but it's still decent 8-minutes long instrumental with hundreds of extremely fuzzed guitar and inspired organ solos. But the most important is that Seiji Tanaka (or maybe Kyosuke Tokano plays in this one?) all the time keeps the high-dynamic rhythm so you can't be bored even for a minutes. This is truly magnificent, hard as steel psychedelic jam with powerful instrumentals showcase. It can be easily compared to the best moments of Food Brain's sole album. The only complaint I have is about it's sudden ending, which sounds like somebody just cut the tape off and that's it.

3. "Fantasia" - one of the most beautiful composition starts unusual (but what is "usual" for these guys, heh??) with soft flute melody based on harpsichord & cello background. Really gorgous fragment. In 2nd minute Mizutani starts one of his best, passionate electric guitar solo in the vain of Jimi Hendrix (in his most peaceful moments) or Andrew Latimer (from band "Camel" which didn't even exist back then...). Solo is 3 minutes long but never becomes boring. I like that Yanagida always leaves lots of space for his fellow musicians so his solos albums aren't simple organ/piano show-offs.

4. "Good Morning People" - I simply love this marvelous tune! It's incredibly uplifting composition with fabulous sparkling piano (or maybe it's harpsichord or vibraphone?? really doesn't matter), discreet background organ and fantastic fuzzed guitar "eruptions". The main melody sounds kinda childish...but man, you will can't stop taping your foot when you listened to this one! Performance is very tight and even during two guitar solos musicians don't lose the main motif at all. (P.S. Take note Keiju Ishikawa's "woo-woo" bass lines!)

5. "Always" - unfortunately with this track Hiro & Co. seems to lack steam a bit. "Always" is only simple ballad based on piano and discreet acoustic guitar licks. The only interesting thing is that Hiro Yanagida sings (good info for non-english lyrics haters: just like in all other Hiro's albums everything is sang in Shakespeare's' language here) this one by himself and his vocal isn't that bad in fact, only near the end a bit too high-pitched.

6. "The Skyscraper 42nd F" - by far this is the weakest track on this album. Almost 4 minutes of psychotic flute motif just drills a hole in your brain and Hiro seems to randomly hit his piano's keys. And the most horrifying is that all this mess is played louder and faster creating roller coaster (anti) atmosphere. When I talk about over-experimented Japanese prog, I just think about staff like this. Skip, skip...

7. "My Dear Mary" - while most of fans of serious music will call this a cheesy crap and unnecessary filler, I have to admit that I like this "outrageous" ditty. This doo-wop/50' rock'n'roll 2-minutes tribute is just hilarious and so out-of place...that immediately I think it's perfectly IN-PLACE on Yanagida's album! Joey Smith sounds like some wanky Elvis Presley imitator and saxophone solo is ultimately corny as much as it could be in 1971 when this album was produced. What they were thinking?! But heh, I somehow like it, sincerely!

8. "Melancholy" - as title suggest this one is melancholic mid-tempo ballad with backing, Baroque-like harpsichord and fantastic organ waves, especially in closing 2 minutes, atmospheric solo. Yanagida sings again in this one and his voice sounds good, somehow in heavenly/angelic sort of way. Only bass guitar is unfortunately strangely mixed to be up-front and creates rather unpleasant rumpling sound. But it's only small complaint and this fault probably exists because of not so good master tapes' condition.

In general "Elderly Person Heaven Of Seven Years" I can recommend to all fans of 70' psychedelic rock with jazzy hints who enjoy good, spaced-out organ and guitar solos presented in dynamic, groovy compositions along with melancholic balladry, always with decent sense of melody. If you like this staff I can also recommend you other projects featuring Hiro Yanagida: Food Brain, Apryl Fool, Shinki Chen & Friends and - if you can endure very experimental approach - also Love Live Life+ and Masahiko Satoh ("Amalgamation" album). To some extent you can be also interested in more hard rockish but equally good in guitar/organ soling bands Strawberry Path and Flied Egg (both led by Shigeru Narumo).

After this album Hiro recorded another 2 solo albums: simple called "Hiro"(1972) and "Hirocosmos"(1973). While I've never listened to the first one (seems to be very obscure), "Hirocosmos" is a completely different album than its predecessors. Psychedelic rock is almost completely gone in his last effort and jazz tendencies are the most evident. Hiro also mainly uses synthesizer, mellotron and electric piano instead of his famous Hammond organ (BTW Hiro recorded also album "Folk & Rock Best Collection - The World of Hiro Yanagida" in 1972, but it's non-interesting for prog lovers collection of western pop/folk/rock artists' covers). So my advise is to stick to his debut "Milk Time" and this album which surely deserves 4,5 stars!

ozzy tom



..::TRACK-LIST::..

1. The Butcher 2:56
Flute - Suiho Tosha

2. The Murder In The Midnight 8:06
3. Fantasia 4:56
Cello - Hiroto Kawamura
Flute - Nozomu Nakatani

4. Good Morning People 3:02
5. Always 2:43
Vocals - Hiro Yanagida

6. The Skyscraper 42ndF 3:56
Cello - Hiroto Kawamura
Flute - Nozomu Nakatani

7. My Dear Mary 2:10
Saxophone - Ichiro Mimori
Vocals - Joey Smith

8. Melancholy 4:25
Vocals - Hiro Yanagida



..::OBSADA::..

Keyboards, Written-By - Hiro Yanagida
Percussion - Kiyoshi Tanaka (tracks: 2, 3, 6, 8), Kyosuke Tokano (tracks: 1, 4, 5, 7)
Bass - Keiju Ishikawa
Electric Guitar - Kimio Mizutani (tracks: 1 to 5, 6 to 8)



https://www.youtube.com/watch?v=cSSa6Rh_CFw


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Japoński rock z początku lat 70. to jedna z najciekawszych rzeczy jakie słyszałem, a Hiro Yanagida był chyba najważniejszą i najbardziej kreatywną postacią tej sceny! Znany z takich projektów jak Apryl Fool, Foodbrain, Love Live Life + One czy też Shinki Chen And His Friends, artysta tworzył bardzo oryginalną, momentami nieco zwariowaną muzykę zainspirowaną dziełami muzyki klasycznej, awandardy, a przede wzystkim brytyjskiego rocka psychodelicznego/progresywnego. Podobnie jak wydany w 1970 roku debiutancki LP "Milk Time", zrealizowany w 1971 album "Hiro Yanagida" (nazywany czasem "Nanasai No Rohjin Tengoku") to autentycznie bardzo zróżnicowana muzyka (od ciężkiego, porywającego rocka aż po klasycyzujące miniatury) oparta z reguły na brzmieniu organów Hammonda i ciężkim, momentami mocno przesterowanej gitary (świetny Kimio Mizutani - polecam jego solowy LP z 1971). Ten w dużej mierze instrumentalny album jest po prostu porywający, aczkolwiek jeszcze lepiej wchodzi po kilku przesłuchaniach! Miłośnicy pierwszego albumu również będą zachwyceni tym albumem!

JL

Second album of Hiro Yanagida is almost equally good as the debut one. "7sai no Rojin Tengoku" (which means "Elderly Person Heaven Of Seven Years". This album is also known under simple title: "Hiro Yanagida") doesn't bring any significant development compared to "Milk Time", but I liked previous record so much that any change in artistic direction wasn't necessary for me. We can find here lots of psychedelic organ and fuzzed electric guitar solos, jazzy drums, some spaced-out experiments (but almost never unlistenable noodling or quirky tape effects like in some other Japanese albums from early days prog...). Poor enjoyment of playing for musicians and listening for prog/psych fans. The only major difference compared to "Milk Time" is lack of violin, however Yanagida and Mizutani (along with with flute, cello & sax players) filled the disk space with enough instrumental virtuosity to keep everybody happy.
1. "The Butcher" - album begin with pulsating Hammond organ which after awhile provides a bit circus-like theme. After 50 seconds Kimio Mizutani joins with very fuzzed guitar and together with noisy-sounding flute creates merry-go-round crazy motif. After several seconds Hiro presents another organ solo, followed by great guitar one. About 2nd minute flutist blows his head off to play some mad whistles...and in the end we can listen to another Hammond solo. Only these guys know how to put so many different ideas to less than 3 minutes composition and make it good enough to not sound like total mess. Splendid beginning!

2. "The Murder In The Midnight" - if you liked "Running Shirts Long" from the previous album you'll also love this one. Maybe it lacks such catchy, main-riff like "Running..." but it's still decent 8-minutes long instrumental with hundreds of extremely fuzzed guitar and inspired organ solos. But the most important is that Seiji Tanaka (or maybe Kyosuke Tokano plays in this one?) all the time keeps the high-dynamic rhythm so you can't be bored even for a minutes. This is truly magnificent, hard as steel psychedelic jam with powerful instrumentals showcase. It can be easily compared to the best moments of Food Brain's sole album. The only complaint I have is about it's sudden ending, which sounds like somebody just cut the tape off and that's it.

3. "Fantasia" - one of the most beautiful composition starts unusual (but what is "usual" for these guys, heh??) with soft flute melody based on harpsichord & cello background. Really gorgous fragment. In 2nd minute Mizutani starts one of his best, passionate electric guitar solo in the vain of Jimi Hendrix (in his most peaceful moments) or Andrew Latimer (from band "Camel" which didn't even exist back then...). Solo is 3 minutes long but never becomes boring. I like that Yanagida always leaves lots of space for his fellow musicians so his solos albums aren't simple organ/piano show-offs.

4. "Good Morning People" - I simply love this marvelous tune! It's incredibly uplifting composition with fabulous sparkling piano (or maybe it's harpsichord or vibraphone?? really doesn't matter), discreet background organ and fantastic fuzzed guitar "eruptions". The main melody sounds kinda childish...but man, you will can't stop taping your foot when you listened to this one! Performance is very tight and even during two guitar solos musicians don't lose the main motif at all. (P.S. Take note Keiju Ishikawa's "woo-woo" bass lines!)

5. "Always" - unfortunately with this track Hiro & Co. seems to lack steam a bit. "Always" is only simple ballad based on piano and discreet acoustic guitar licks. The only interesting thing is that Hiro Yanagida sings (good info for non-english lyrics haters: just like in all other Hiro's albums everything is sang in Shakespeare's' language here) this one by himself and his vocal isn't that bad in fact, only near the end a bit too high-pitched.

6. "The Skyscraper 42nd F" - by far this is the weakest track on this album. Almost 4 minutes of psychotic flute motif just drills a hole in your brain and Hiro seems to randomly hit his piano's keys. And the most horrifying is that all this mess is played louder and faster creating roller coaster (anti) atmosphere. When I talk about over-experimented Japanese prog, I just think about staff like this. Skip, skip...

7. "My Dear Mary" - while most of fans of serious music will call this a cheesy crap and unnecessary filler, I have to admit that I like this "outrageous" ditty. This doo-wop/50' rock'n'roll 2-minutes tribute is just hilarious and so out-of place...that immediately I think it's perfectly IN-PLACE on Yanagida's album! Joey Smith sounds like some wanky Elvis Presley imitator and saxophone solo is ultimately corny as much as it could be in 1971 when this album was produced. What they were thinking?! But heh, I somehow like it, sincerely!

8. "Melancholy" - as title suggest this one is melancholic mid-tempo ballad with backing, Baroque-like harpsichord and fantastic organ waves, especially in closing 2 minutes, atmospheric solo. Yanagida sings again in this one and his voice sounds good, somehow in heavenly/angelic sort of way. Only bass guitar is unfortunately strangely mixed to be up-front and creates rather unpleasant rumpling sound. But it's only small complaint and this fault probably exists because of not so good master tapes' condition.

In general "Elderly Person Heaven Of Seven Years" I can recommend to all fans of 70' psychedelic rock with jazzy hints who enjoy good, spaced-out organ and guitar solos presented in dynamic, groovy compositions along with melancholic balladry, always with decent sense of melody. If you like this staff I can also recommend you other projects featuring Hiro Yanagida: Food Brain, Apryl Fool, Shinki Chen & Friends and - if you can endure very experimental approach - also Love Live Life+ and Masahiko Satoh ("Amalgamation" album). To some extent you can be also interested in more hard rockish but equally good in guitar/organ soling bands Strawberry Path and Flied Egg (both led by Shigeru Narumo).

After this album Hiro recorded another 2 solo albums: simple called "Hiro"(1972) and "Hirocosmos"(1973). While I've never listened to the first one (seems to be very obscure), "Hirocosmos" is a completely different album than its predecessors. Psychedelic rock is almost completely gone in his last effort and jazz tendencies are the most evident. Hiro also mainly uses synthesizer, mellotron and electric piano instead of his famous Hammond organ (BTW Hiro recorded also album "Folk & Rock Best Collection - The World of Hiro Yanagida" in 1972, but it's non-interesting for prog lovers collection of western pop/folk/rock artists' covers). So my advise is to stick to his debut "Milk Time" and this album which surely deserves 4,5 stars!

ozzy tom



..::TRACK-LIST::..

1. The Butcher 2:56
Flute - Suiho Tosha

2. The Murder In The Midnight 8:06
3. Fantasia 4:56
Cello - Hiroto Kawamura
Flute - Nozomu Nakatani

4. Good Morning People 3:02
5. Always 2:43
Vocals - Hiro Yanagida

6. The Skyscraper 42ndF 3:56
Cello - Hiroto Kawamura
Flute - Nozomu Nakatani

7. My Dear Mary 2:10
Saxophone - Ichiro Mimori
Vocals - Joey Smith

8. Melancholy 4:25
Vocals - Hiro Yanagida



..::OBSADA::..

Keyboards, Written-By - Hiro Yanagida
Percussion - Kiyoshi Tanaka (tracks: 2, 3, 6, 8), Kyosuke Tokano (tracks: 1, 4, 5, 7)
Bass - Keiju Ishikawa
Electric Guitar - Kimio Mizutani (tracks: 1 to 5, 6 to 8)



https://www.youtube.com/watch?v=cSSa6Rh_CFw


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Nowa, zremasterowana, limitowana, europejska edycja nagranego latem 1969 a wydanego przez Philips w lutym 1970 roku, rewelacyjnego debiutu progresywnej, duńskiej formacji nawiązującej do stylistyki ówczesnych, najbardziej rockowych (z dominującą, elektryczną gitarą i organami Hammonda) dokonań Procol Harum, Rare Bird, The Nice oraz późnych The Beatles. Ta pełna dynamiki, chwytliwej melodyki i autentycznie wyśmienita płyta zawiera jedynie dwie rozbudowane suity (skomponowane do baletu) i trzeba przyznać, że poza Wielką Brytanią tak profesjonalnie tego rodzaju muzyki na przełomie 1969-1970 nie grał wówczas nikt!

To jest jedna z moich najbardziej ulubionych, progresywnych plyt 'ever'! Wydany w 1971 roku album 'Green Man' również był doskonały, ale debiut cenię sobie troszkę bardziej... Dodatkowo do płytki dołączono 2 nagrania z singla z 1970 roku - w tym niewydany nigdy na CD, chyba najcięższy w karierze grupy 'Over The Fields'! Dźwięk jest nieco lepszy niż na wcześniejszych edycjach i po prostu bije na głowę przymulone i pozbawione życia wersje z youtube! Poza tym CD zawiera kilka rzadkich zdjęć zespołu.

JL

Album otrzymał dobre, wręcz entuzjastyczne, recenzje. Dziennikarze byli pełni uznania zarówno dla doskonałego opanowania instrumentów jak i talentów kompozytorskich bardzo jeszcze wtedy młodych (najstarszy a nich - Peter Mellin - w momencie wydania płyty miał lat 23, namłodszy - Finn Olafsson - zaledwie 17) muzyków.

Po 42 latach magazyn muzyczny Gaffa określił muzykę zawartą na płycie jako 'zdumiewającą i pełną wyobraźni" i "rock progresywny najwyższych lotów'.



The first Ache album is a weird one as the music was written for a BALLET if you can believe it. There was rock-opera and now rock ballet. Actually only the first side epic was written for the ballet , borrowing lots from the Classics masters (much like The Nice did) with heavy instrumentation (sometimes a bit exagerated but never in the terms of ELP either). When I speak of The Nice's interpretation of classic music , I want to make clear I speak of Bernstein's America and Gerschwin's Blue Rondo Ala Turc superb (and Nice) arrangements and not at all like the pointless Brandenburger Concerto or Five Bridges Suite.
Outside of that comparison , the guitar is also very present (as it was in the Nice's Thoughts albums) and very full of energy but the album is not flawless. Some riffs can even approach Zeppelin's power.The second track (also approaching 20 min) is less classically orientated but full of the typical (and great) instrumental excesses of that era.

One of the best album to come out of Denmark, at the time. The follow-up is also fine but more restrained and both albums have been released together as Eric pointed out out on that page , this is a master buy.

Sean Trane


A week ago, while walking through the CD store, saw an old vinyl copy of "De Homine Urbano" by the Danish band ACHE, the album was in very good condition and very cheap, so more with curiosity than with real conviction got it, at the end. I wasn't expecting real Symphonic rather than a late Psyche/Melodic hybrid.
While listening it, started to wonder how many things had to pass so an old record sold 38 years ago in a Danish store ended in my hands here in Perú, when I saw the signature of a friend inside the cover, it was quite funny, his father gave it to him when he came from a trip, he treasured it, but his cleaning obsessed wife sold all those dirt covered albums in a format "nobody sane" uses any more.

But back to the album, my prejudice was not accurate, the album is a gem, combines in the most delicate possible way echoes from the Psychedelic 60's with strong elements of the recently born Symphonic sub-genre, the massive use of Hammond is simply delightful, I could talk about some FOCUS influenced, but due to the date of release, this is not likely.

"De Homini Urbano" consists of two epics, the first one the self titled ballet (Yes it's true) which starts with a clear Emerson (THE NICE era) influenced performance, it's evident Peter Mellin likes pomp and brightness, the guy exploits all his skills and plays as loud as he can, combining instruments in a perfect way, hitting synths and piano with the same fury, but the star is always the organ, like suspended between the 60's and 70's in some sort of limbo, well covered by Finn Olafsson's distorted guitar.

There's nothing static in the track, everything is in perpetual motion, the radical changes come one after the other without rest, the band seems to have horror of silent spaces, covering every instant with music, when not the piano or guitar, you can clearly listen the bass or drums playing restless, like a sonic wall that hits you from start to end, simply wonderful expression of musicality.

But the closing section is exceptional, totally experimental for a band in the 70's an uncontrolled cacophony with a Baroque background, this guys were years ahead most musicians from the era, something strange for 1970 Prog of Scandinavia.

"Little Things" is a 18 minutes sort of Opera with THE BEATLES classic "Every Little Thing She Does" (also performed by YES) as main ingredient, but as anybody can imagine, they have 18:31 minutes to explore every possible variation and experimentation available on those years.

The vocals are not outstanding even when better than the average band...............From this point we get complexity, experimentation, pomp, excesses, everything that makes Prog so special, but is better to listen it than to read whatever I can say, because it's unique, so this is as far as I will go to avoid spoiling the experience.

Four solid stars for a very ambitious album that deserves more attention.

Ivan_Melgar_M



..::TRACK-LIST::..

1. De Homine Urbano (19:00):
- Overture
- Soldier theme
- Ballerina theme
- Pas de deux
- Ogre theme
- Awakening
- The dance of the demons
- Pas de trois
- The last attempt
- Finale
2. Little Things (18:32)

Bonus Tracks:
3. Over The Fields (Single B-side, August 1970) 3:54
4. Shadow Of A Gipsy (Single A-side, August 197) 4:32



..::OBSADA::..

Finn Olafsson - guitar
Peter Mellin - Hammond organ, piano
Torsten Olafsson - bass, vocals
Glenn Fischer - drums, percussion



https://www.youtube.com/watch?v=W3fYakBr6lM



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Nowa, zremasterowana, limitowana, europejska edycja nagranego latem 1969 a wydanego przez Philips w lutym 1970 roku, rewelacyjnego debiutu progresywnej, duńskiej formacji nawiązującej do stylistyki ówczesnych, najbardziej rockowych (z dominującą, elektryczną gitarą i organami Hammonda) dokonań Procol Harum, Rare Bird, The Nice oraz późnych The Beatles. Ta pełna dynamiki, chwytliwej melodyki i autentycznie wyśmienita płyta zawiera jedynie dwie rozbudowane suity (skomponowane do baletu) i trzeba przyznać, że poza Wielką Brytanią tak profesjonalnie tego rodzaju muzyki na przełomie 1969-1970 nie grał wówczas nikt!

To jest jedna z moich najbardziej ulubionych, progresywnych plyt 'ever'! Wydany w 1971 roku album 'Green Man' również był doskonały, ale debiut cenię sobie troszkę bardziej... Dodatkowo do płytki dołączono 2 nagrania z singla z 1970 roku - w tym niewydany nigdy na CD, chyba najcięższy w karierze grupy 'Over The Fields'! Dźwięk jest nieco lepszy niż na wcześniejszych edycjach i po prostu bije na głowę przymulone i pozbawione życia wersje z youtube! Poza tym CD zawiera kilka rzadkich zdjęć zespołu.

JL

Album otrzymał dobre, wręcz entuzjastyczne, recenzje. Dziennikarze byli pełni uznania zarówno dla doskonałego opanowania instrumentów jak i talentów kompozytorskich bardzo jeszcze wtedy młodych (najstarszy a nich - Peter Mellin - w momencie wydania płyty miał lat 23, namłodszy - Finn Olafsson - zaledwie 17) muzyków.

Po 42 latach magazyn muzyczny Gaffa określił muzykę zawartą na płycie jako 'zdumiewającą i pełną wyobraźni" i "rock progresywny najwyższych lotów'.



The first Ache album is a weird one as the music was written for a BALLET if you can believe it. There was rock-opera and now rock ballet. Actually only the first side epic was written for the ballet , borrowing lots from the Classics masters (much like The Nice did) with heavy instrumentation (sometimes a bit exagerated but never in the terms of ELP either). When I speak of The Nice's interpretation of classic music , I want to make clear I speak of Bernstein's America and Gerschwin's Blue Rondo Ala Turc superb (and Nice) arrangements and not at all like the pointless Brandenburger Concerto or Five Bridges Suite.
Outside of that comparison , the guitar is also very present (as it was in the Nice's Thoughts albums) and very full of energy but the album is not flawless. Some riffs can even approach Zeppelin's power.The second track (also approaching 20 min) is less classically orientated but full of the typical (and great) instrumental excesses of that era.

One of the best album to come out of Denmark, at the time. The follow-up is also fine but more restrained and both albums have been released together as Eric pointed out out on that page , this is a master buy.

Sean Trane


A week ago, while walking through the CD store, saw an old vinyl copy of "De Homine Urbano" by the Danish band ACHE, the album was in very good condition and very cheap, so more with curiosity than with real conviction got it, at the end. I wasn't expecting real Symphonic rather than a late Psyche/Melodic hybrid.
While listening it, started to wonder how many things had to pass so an old record sold 38 years ago in a Danish store ended in my hands here in Perú, when I saw the signature of a friend inside the cover, it was quite funny, his father gave it to him when he came from a trip, he treasured it, but his cleaning obsessed wife sold all those dirt covered albums in a format "nobody sane" uses any more.

But back to the album, my prejudice was not accurate, the album is a gem, combines in the most delicate possible way echoes from the Psychedelic 60's with strong elements of the recently born Symphonic sub-genre, the massive use of Hammond is simply delightful, I could talk about some FOCUS influenced, but due to the date of release, this is not likely.

"De Homini Urbano" consists of two epics, the first one the self titled ballet (Yes it's true) which starts with a clear Emerson (THE NICE era) influenced performance, it's evident Peter Mellin likes pomp and brightness, the guy exploits all his skills and plays as loud as he can, combining instruments in a perfect way, hitting synths and piano with the same fury, but the star is always the organ, like suspended between the 60's and 70's in some sort of limbo, well covered by Finn Olafsson's distorted guitar.

There's nothing static in the track, everything is in perpetual motion, the radical changes come one after the other without rest, the band seems to have horror of silent spaces, covering every instant with music, when not the piano or guitar, you can clearly listen the bass or drums playing restless, like a sonic wall that hits you from start to end, simply wonderful expression of musicality.

But the closing section is exceptional, totally experimental for a band in the 70's an uncontrolled cacophony with a Baroque background, this guys were years ahead most musicians from the era, something strange for 1970 Prog of Scandinavia.

"Little Things" is a 18 minutes sort of Opera with THE BEATLES classic "Every Little Thing She Does" (also performed by YES) as main ingredient, but as anybody can imagine, they have 18:31 minutes to explore every possible variation and experimentation available on those years.

The vocals are not outstanding even when better than the average band...............From this point we get complexity, experimentation, pomp, excesses, everything that makes Prog so special, but is better to listen it than to read whatever I can say, because it's unique, so this is as far as I will go to avoid spoiling the experience.

Four solid stars for a very ambitious album that deserves more attention.

Ivan_Melgar_M



..::TRACK-LIST::..

1. De Homine Urbano (19:00):
- Overture
- Soldier theme
- Ballerina theme
- Pas de deux
- Ogre theme
- Awakening
- The dance of the demons
- Pas de trois
- The last attempt
- Finale
2. Little Things (18:32)

Bonus Tracks:
3. Over The Fields (Single B-side, August 1970) 3:54
4. Shadow Of A Gipsy (Single A-side, August 197) 4:32



..::OBSADA::..

Finn Olafsson - guitar
Peter Mellin - Hammond organ, piano
Torsten Olafsson - bass, vocals
Glenn Fischer - drums, percussion



https://www.youtube.com/watch?v=W3fYakBr6lM



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Limitowana, europejska reedycja wydanego w listopadzie 1971 roku jedynego, za to doskonałego albumu australijskiej formacji grającej ciężkiego, progresywnego rocka w stylu mocnych Spooky Tooth z najlepszego okresu z domieszką Atomic Rooster i Deep Purple. Zresztą zespół wykonał swoje wersje pochodzących z LP 'The Last Puff' (Spooky Tooth, 1970): 'The Wrong Time' oraz (skomponowanego przez Beatlesów) tutaj 8-minutowy 'I Am The Walrus'! Spośród 7 utworów aż 5 stanowiły doskonałe przeróbki kawałków innych wykonawców a 2 stanowiły oryginalne kompozycje zespołu - w tym doskonały, improwizowany, ponad 10-minutowy utwór z fletem w roli głównej! Generalnie album wypełniony był po brzegi soczystym, "brytyjskim" brzmieniem z lat 1969-1970, czyli dużo Hammondów, efektowne i zarazem solidne gitary oraz rasowe wokale: przeważający żeński (świetny) i pojawiający się marginalnie, męski (OK). Jeszcze raz: na tym albumie jest zero wypełniaczy! Wydany w nakładzie zaledwie 500 egz. winylowy album McPhee to chyba największy, rockowy rarytas z kręgu australijskiego, starego rocka, bo każdy, poważny kolekcjoner chce go mieć i słuchać! Natomiast świetnie zachowane egzemplarze z kratkowaną na froncie i niemożliwą do zachowania bez drobnych przytarć bardzo ciemną okładką, jeśli się pojawiają to kosztują ponad 2000 euro!

JL



..::TRACK-LIST::..

1. The Wrong Time 6:35
Written By – Wright, McCracken

2. Sunday Shuffle 3:22
Written By – B. Kaika

3. Southern Man 5:50
Written By – N. Young

4. Indian Rope Man 7:14
Written By – Price, Roth, Havens

5. Superstar 5:04
Written By – Bramlett, Russell

6. I Am The Walrus 8:00
Written By – Lennon-McCartney

7. Out To Lunch 10:38
Written By – Tony Joyce



..::OBSADA::..

Vocals, Percussion - Faye Lewis
Organ, Electric Piano, Vocals - Jim Deverell
Drums - Terry Popple
Guitar - Tony Joyce
Bass - Benny Kaika
+
Harmony Vocals - Shauna Jensen
Alto Saxophone, Flute - Ken James (tracks: 5, 7)
Congas - Larry Durea (tracks: 4)



https://www.youtube.com/watch?v=rQaATqKR2eQ


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Limitowana, europejska reedycja wydanego w listopadzie 1971 roku jedynego, za to doskonałego albumu australijskiej formacji grającej ciężkiego, progresywnego rocka w stylu mocnych Spooky Tooth z najlepszego okresu z domieszką Atomic Rooster i Deep Purple. Zresztą zespół wykonał swoje wersje pochodzących z LP 'The Last Puff' (Spooky Tooth, 1970): 'The Wrong Time' oraz (skomponowanego przez Beatlesów) tutaj 8-minutowy 'I Am The Walrus'! Spośród 7 utworów aż 5 stanowiły doskonałe przeróbki kawałków innych wykonawców a 2 stanowiły oryginalne kompozycje zespołu - w tym doskonały, improwizowany, ponad 10-minutowy utwór z fletem w roli głównej! Generalnie album wypełniony był po brzegi soczystym, "brytyjskim" brzmieniem z lat 1969-1970, czyli dużo Hammondów, efektowne i zarazem solidne gitary oraz rasowe wokale: przeważający żeński (świetny) i pojawiający się marginalnie, męski (OK). Jeszcze raz: na tym albumie jest zero wypełniaczy! Wydany w nakładzie zaledwie 500 egz. winylowy album McPhee to chyba największy, rockowy rarytas z kręgu australijskiego, starego rocka, bo każdy, poważny kolekcjoner chce go mieć i słuchać! Natomiast świetnie zachowane egzemplarze z kratkowaną na froncie i niemożliwą do zachowania bez drobnych przytarć bardzo ciemną okładką, jeśli się pojawiają to kosztują ponad 2000 euro!

JL



..::TRACK-LIST::..

1. The Wrong Time 6:35
Written By – Wright, McCracken

2. Sunday Shuffle 3:22
Written By – B. Kaika

3. Southern Man 5:50
Written By – N. Young

4. Indian Rope Man 7:14
Written By – Price, Roth, Havens

5. Superstar 5:04
Written By – Bramlett, Russell

6. I Am The Walrus 8:00
Written By – Lennon-McCartney

7. Out To Lunch 10:38
Written By – Tony Joyce



..::OBSADA::..

Vocals, Percussion - Faye Lewis
Organ, Electric Piano, Vocals - Jim Deverell
Drums - Terry Popple
Guitar - Tony Joyce
Bass - Benny Kaika
+
Harmony Vocals - Shauna Jensen
Alto Saxophone, Flute - Ken James (tracks: 5, 7)
Congas - Larry Durea (tracks: 4)



https://www.youtube.com/watch?v=rQaATqKR2eQ


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Zremasterowana wersja poszerzona o 38 minut - cztery długie utwory zarejestrowane podczas tej samej trasy! Świetny, koncertowy (trzeci i zarazem ostatni w dyskografii) album progresywnej supergrupy, złożonej z byłych członków King Crimson (John Wetton), Roxy Music (Eddie Jobson) i Zappy (Terry Bozzio - znany m.in. z LP "Zoot Allures").
Była to ostatnia formacja lat 70-tych z powodzeniem nawiązująca do najlepszych dokonań gatunku. Doskonały dźwięk i gustowna grafika.



Atrakcyjny, dynamiczny koncert, efektowny, energicznie zagrany, z prawdziwie rockowym wykopem. Do tego niespecjalnie trudny w odbiorze. Dla kazdego fana ambitniejszego rocka - czysty relaks. I jeżeli ktoś sobie pomyśli, że pewnie nieprzypadkowo recenzja tej płyty ukazuje się trzy dni po krakowskim koncercie UK, to ma absolutną rację. Zupełnie nieprzypadkowo. Miało być co innego, ale zaraz w czwartek „Night After Night” wylądowało w moim przenośnym odtwarzaczu i przeskoczyło kolejkę (pierwotnie dzisiaj miał być pierwszy solowy Wetton).

Z tym krążkiem jest związana cała historia. Był to pierwszy zachodni winyl jaki sobie kupiłem i to w dość specyficznych okolicznościach. Po dość długim pobycie opuściłem szpital w Rzeszowie, a że był początek grudnia, to postanowiłem sobie od razu kupić prezent na św. Mikołaja. Udałem się do miejscowego sklepu płytowego Fono-Kram po debiut Marillion. Niestety akurat w tym momencie nie było go na stanie, więc zacząłem rozglądać się po półkach za czymś innym. Jakoś nie potrafiłem się na nic zdecydować, już mój papo zaczynał się niecierpliwić, aż dostrzegłem w pewnym momencie niebieska okładkę z napisem „UK”. Nie była to dla mnie obca nazwa, bo „Danger Money” już znałem i bardzo mi się podobało. „Night After Night” co prawda nie słyszałem, ale to był żaden problem – było „Nothing to Lose”, „Rendezvous 6:02”, „Ceasar’s Palace Blues” – czego chcieć więcej? Poza tym ze dwa utwory posłuchałem na miejscu. Zapłaciłem „jedyne” 3200 złotych i płyta zmieniła właściciela. W tym czasie, w połowie lat osiemdziesiątych zakup takiej płyty był poważnym wydarzeniem, omalże świętem – dostęp do takiego towaru nie był łatwy. Najczęściej były to rzeczy z „drugiej ręki”, a przeciętny komis płytowy dysponował 50-70 tytułami, zwykle w pojedynczych egzemplarzach, poza tym był to też wyjątkowo kosztowny sport. Niecałe dwa lata później, kiedy poszedłem do pracy, pierwszej pensji dostałem 8150 złotych ( nawet jak na tamte czasy bardzo mało), to relatywnie w porównaniu do dzisiejszych zarobków cena takiej jednej płyty musiałaby teraz oscylować w granicach 400 – 500 złotych. A to była jedna z najtańszych wtedy tam w Fono-Kramie, bo na przykład świeżo wydany debiut Stinga kosztował 5000 złotych.

„Night After Night” to była chyba też pierwsza zachodnia płyta, która usłyszałem „na żywo”, to jest z własnego gramofonu, bez pośrednictwa radia. I dynamiczne wejście syntezatorów w czwartej minucie „Rendezvous 6:02” – jak to zabrzmiało, na niezłym sprzęcie, z dobrze nagranego i wyprodukowanego (nie trzeszczącego) winyla – tego wrażenia nie zapomnę nigdy, jest to jedno z moich najważniejszych doświadczeń muzycznych.

Swego czasu była to jedna z moich dziesięciu ulubionych koncertówek ever, ale było to już jakiś czas temu. Później poznałem trochę więcej tego typu wydawnictw i to już nie jest pierwsza dziesiątka, chociaż dwudziestka pewnie tak. Poza tym ktoś mnie „poszczuł” „Concert Classics vol.4”, znanym też jako „Live In Boston” a jest to rzecz znacznie lepsza od „Night After Night”.

Ale wracając do tematu – biorąc pod uwagę oba krążki studyjne, „Night After Night” jest z pewnością poniżej możliwości grupy, bo jest „zaledwie” trochę lepiej niż bardzo dobre, a powinno być co najmniej znakomite. Zestawienie utworów też raczej optymalne nie jest, ale w tym przypadku każdy fan inaczej by wypełnił te trzy kwadranse, więc w tej sytuacji musimy wziąć pod uwagę czasowe ograniczenia nośnika. Co też ważne - trzyosobowe UK miało swoje założenia taktyczne i ma to również swoje odzwierciedlenie na tej płycie. Już „Danger Money” przyniosło muzykę bardziej przebojową i bliższą, powiedzmy, AORowi niż debiut i ten koncert też jest taki – można powiedzieć, że nawet bardziej rockowy niż prog-rockowy. A nowe utwory – tytułowy i „As Long As You Want Me Here” – to proste, rockowe piosenki. Inna broszka, że i tak zagrane jest to znakomicie. Zawsze najbardziej podobały mi się „Nothing to Lose”, „Night After Night” i „Rendezvous 6:02”, chociaż cala druga strona, a zwłaszcza set z pierwszego krążka to też nie w kij dmuchał – to jest to bardziej prog-rockowe UK.

Może i „Night After Night” to jest tak z półtorej stopnia niżej od absolutu, ale to i tak jeden z tych klasycznych albumów koncertowych z lat siedemdziesiątych, w zasadzie absolutna ekstraklasa i zakup tego winyla był dobrą inwestycją.

Wojciech Kapała


This is the live record of the 2 UK's studio albums. The sound is only good. There are 2 new songs: "Night after night" and "As long as you want me here". The more accessible "Night after night" is not very complex, more diluted, so that it is a bit disappointing, although there is a very good organ solo. "As long as you want me here" contains an interesting & too short intro of really modern & futuristic keyboards; Jobson's simple piano and Wetton's vocals are quite addictive and catchy, but nothing is really complex and elaborated on this track. The keyboards intro on "Alaska" is ABSOLUTELY flamboyant: quite better and louder than on the studio album. The complex & fast parts like on "Presto vivace" are VERY well played: Jobson is a GOD! Jobson's electric violins are very fast and elaborated, especially on "Caesar's Palace Blues", reminding Darryl Way's work or himself playing with Curved Air. The enthusiastic crowd favorably responds. Instead of the 2 new tracks mentioned above, UK should have played the complex bit a la ELP on "Carrying no cross". Have you heard the curious cut effect made on the crowd's "UK" shout, after the "Caesar's Palace Blues" track?

greenback


If memory serves this album comes with a different artwork too, since I remember the back of this vinyl coming with a satellite picture of the UK (and not Alaska like some might have written), but this is the group's ony official live album, the rest being posthumous exploitation albums. Although one might argue that this live album was a shameless exploitation of a flogged to death group, but this album has the merit of bringing to its fans three new track, not yet present on the two studio ones. But that's about its only merit, really as this album doesn't exploit much the live possibilities?? Don't come to this looking for extended solos or very different or powerful version of studio tracks.
After the extremely dull and boring new track Night After Night, where obviously Wetton can't help telling us how his life is a routine (and if not the case, he should choose his track title better, then), how can a prog fan not feel bored. A soporific rendition of RDV 6:02 follows and then an Asia preview with Nothin To Lose (John's really not hiding his career choices here) are preceding another new track, the AOR-lyrics-filled As Long As You Want Me There (John you talking to the fans or your wife???), this opening side is simply laughable and best forgotten. No wonder the punks balked and keeled over from laughter?? Yyyyuuuuuckkkkkkkk!!!!!!!!!........ Gooey and slimy stuff.

The flipside is not faring much better I'm afraid, though, even if Jobson's Alaska track brings some ELP ambiance that the other trio had forgotten about. A slow starter Moog-like intro, transformed by Emerson's organ, until Lake's vocals (uuuuhhrrr!!?.. I mean Wetton's) in Time To Kill take the exercise into grotesque territory, even if the violin solo is not without its merit (but nowhere close to Ponty's works). The intro of In The Dead Of Night is fairly different-sounding than its studio version, but ultimately it doesn't change much what is the group's better track over the three albums. As you'd guess Presto Vivace sounds very ELP-esque again and the closing CPBlues is nothing but a bore?. Best forgotten, really, this flipside is somewhat better than the catastrophic alter ego.

Just like its two studios disc, this UK album is better left alone sitting on store shelves or, in case you were ill-advised and acquired it, next to the garbage can. Visibly, ridicule didn't kill or maim in the late 70's, but then when listening to Wetton's next adventures, ridicule didn't kill either in the 80's. Don't say I didn't warn you.

Sean Trane



..::TRACK-LIST::..

1. Night After Night 5:23
2. Rendezvous 6:02 5:17
3. Nothing To Lose 5:27
4. As Long As You Want Me Here 5:00
5. Alaska 4:16
6. Time To Kill 4:22
7. Presto Vivace 1:03
8. In The Dead Of Night 6:23
9. Caesar's Palace Blues 4:45

Bonus Tracks:
10. Danger Money 8:15
11. The Only Thing She Needs 8:46
12. Thirty Years 6:21
13. Carrying No Cross 13:26

All tracks recorded live at Nakano Sun Plaza and Seiken Kan, Tokyo, Japan
between 29th May and 4th June 1979.



..::OBSADA::..

Terry Bozzio - drums, percussion
Eddie Jobson - keyboards, electric violin
John Wetton - vocals, bass



https://www.youtube.com/watch?v=BWNtOZrJVx0


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Zremasterowana wersja poszerzona o 38 minut - cztery długie utwory zarejestrowane podczas tej samej trasy! Świetny, koncertowy (trzeci i zarazem ostatni w dyskografii) album progresywnej supergrupy, złożonej z byłych członków King Crimson (John Wetton), Roxy Music (Eddie Jobson) i Zappy (Terry Bozzio - znany m.in. z LP "Zoot Allures").
Była to ostatnia formacja lat 70-tych z powodzeniem nawiązująca do najlepszych dokonań gatunku. Doskonały dźwięk i gustowna grafika.



Atrakcyjny, dynamiczny koncert, efektowny, energicznie zagrany, z prawdziwie rockowym wykopem. Do tego niespecjalnie trudny w odbiorze. Dla kazdego fana ambitniejszego rocka - czysty relaks. I jeżeli ktoś sobie pomyśli, że pewnie nieprzypadkowo recenzja tej płyty ukazuje się trzy dni po krakowskim koncercie UK, to ma absolutną rację. Zupełnie nieprzypadkowo. Miało być co innego, ale zaraz w czwartek „Night After Night” wylądowało w moim przenośnym odtwarzaczu i przeskoczyło kolejkę (pierwotnie dzisiaj miał być pierwszy solowy Wetton).

Z tym krążkiem jest związana cała historia. Był to pierwszy zachodni winyl jaki sobie kupiłem i to w dość specyficznych okolicznościach. Po dość długim pobycie opuściłem szpital w Rzeszowie, a że był początek grudnia, to postanowiłem sobie od razu kupić prezent na św. Mikołaja. Udałem się do miejscowego sklepu płytowego Fono-Kram po debiut Marillion. Niestety akurat w tym momencie nie było go na stanie, więc zacząłem rozglądać się po półkach za czymś innym. Jakoś nie potrafiłem się na nic zdecydować, już mój papo zaczynał się niecierpliwić, aż dostrzegłem w pewnym momencie niebieska okładkę z napisem „UK”. Nie była to dla mnie obca nazwa, bo „Danger Money” już znałem i bardzo mi się podobało. „Night After Night” co prawda nie słyszałem, ale to był żaden problem – było „Nothing to Lose”, „Rendezvous 6:02”, „Ceasar’s Palace Blues” – czego chcieć więcej? Poza tym ze dwa utwory posłuchałem na miejscu. Zapłaciłem „jedyne” 3200 złotych i płyta zmieniła właściciela. W tym czasie, w połowie lat osiemdziesiątych zakup takiej płyty był poważnym wydarzeniem, omalże świętem – dostęp do takiego towaru nie był łatwy. Najczęściej były to rzeczy z „drugiej ręki”, a przeciętny komis płytowy dysponował 50-70 tytułami, zwykle w pojedynczych egzemplarzach, poza tym był to też wyjątkowo kosztowny sport. Niecałe dwa lata później, kiedy poszedłem do pracy, pierwszej pensji dostałem 8150 złotych ( nawet jak na tamte czasy bardzo mało), to relatywnie w porównaniu do dzisiejszych zarobków cena takiej jednej płyty musiałaby teraz oscylować w granicach 400 – 500 złotych. A to była jedna z najtańszych wtedy tam w Fono-Kramie, bo na przykład świeżo wydany debiut Stinga kosztował 5000 złotych.

„Night After Night” to była chyba też pierwsza zachodnia płyta, która usłyszałem „na żywo”, to jest z własnego gramofonu, bez pośrednictwa radia. I dynamiczne wejście syntezatorów w czwartej minucie „Rendezvous 6:02” – jak to zabrzmiało, na niezłym sprzęcie, z dobrze nagranego i wyprodukowanego (nie trzeszczącego) winyla – tego wrażenia nie zapomnę nigdy, jest to jedno z moich najważniejszych doświadczeń muzycznych.

Swego czasu była to jedna z moich dziesięciu ulubionych koncertówek ever, ale było to już jakiś czas temu. Później poznałem trochę więcej tego typu wydawnictw i to już nie jest pierwsza dziesiątka, chociaż dwudziestka pewnie tak. Poza tym ktoś mnie „poszczuł” „Concert Classics vol.4”, znanym też jako „Live In Boston” a jest to rzecz znacznie lepsza od „Night After Night”.

Ale wracając do tematu – biorąc pod uwagę oba krążki studyjne, „Night After Night” jest z pewnością poniżej możliwości grupy, bo jest „zaledwie” trochę lepiej niż bardzo dobre, a powinno być co najmniej znakomite. Zestawienie utworów też raczej optymalne nie jest, ale w tym przypadku każdy fan inaczej by wypełnił te trzy kwadranse, więc w tej sytuacji musimy wziąć pod uwagę czasowe ograniczenia nośnika. Co też ważne - trzyosobowe UK miało swoje założenia taktyczne i ma to również swoje odzwierciedlenie na tej płycie. Już „Danger Money” przyniosło muzykę bardziej przebojową i bliższą, powiedzmy, AORowi niż debiut i ten koncert też jest taki – można powiedzieć, że nawet bardziej rockowy niż prog-rockowy. A nowe utwory – tytułowy i „As Long As You Want Me Here” – to proste, rockowe piosenki. Inna broszka, że i tak zagrane jest to znakomicie. Zawsze najbardziej podobały mi się „Nothing to Lose”, „Night After Night” i „Rendezvous 6:02”, chociaż cala druga strona, a zwłaszcza set z pierwszego krążka to też nie w kij dmuchał – to jest to bardziej prog-rockowe UK.

Może i „Night After Night” to jest tak z półtorej stopnia niżej od absolutu, ale to i tak jeden z tych klasycznych albumów koncertowych z lat siedemdziesiątych, w zasadzie absolutna ekstraklasa i zakup tego winyla był dobrą inwestycją.

Wojciech Kapała


This is the live record of the 2 UK's studio albums. The sound is only good. There are 2 new songs: "Night after night" and "As long as you want me here". The more accessible "Night after night" is not very complex, more diluted, so that it is a bit disappointing, although there is a very good organ solo. "As long as you want me here" contains an interesting & too short intro of really modern & futuristic keyboards; Jobson's simple piano and Wetton's vocals are quite addictive and catchy, but nothing is really complex and elaborated on this track. The keyboards intro on "Alaska" is ABSOLUTELY flamboyant: quite better and louder than on the studio album. The complex & fast parts like on "Presto vivace" are VERY well played: Jobson is a GOD! Jobson's electric violins are very fast and elaborated, especially on "Caesar's Palace Blues", reminding Darryl Way's work or himself playing with Curved Air. The enthusiastic crowd favorably responds. Instead of the 2 new tracks mentioned above, UK should have played the complex bit a la ELP on "Carrying no cross". Have you heard the curious cut effect made on the crowd's "UK" shout, after the "Caesar's Palace Blues" track?

greenback


If memory serves this album comes with a different artwork too, since I remember the back of this vinyl coming with a satellite picture of the UK (and not Alaska like some might have written), but this is the group's ony official live album, the rest being posthumous exploitation albums. Although one might argue that this live album was a shameless exploitation of a flogged to death group, but this album has the merit of bringing to its fans three new track, not yet present on the two studio ones. But that's about its only merit, really as this album doesn't exploit much the live possibilities?? Don't come to this looking for extended solos or very different or powerful version of studio tracks.
After the extremely dull and boring new track Night After Night, where obviously Wetton can't help telling us how his life is a routine (and if not the case, he should choose his track title better, then), how can a prog fan not feel bored. A soporific rendition of RDV 6:02 follows and then an Asia preview with Nothin To Lose (John's really not hiding his career choices here) are preceding another new track, the AOR-lyrics-filled As Long As You Want Me There (John you talking to the fans or your wife???), this opening side is simply laughable and best forgotten. No wonder the punks balked and keeled over from laughter?? Yyyyuuuuuckkkkkkkk!!!!!!!!!........ Gooey and slimy stuff.

The flipside is not faring much better I'm afraid, though, even if Jobson's Alaska track brings some ELP ambiance that the other trio had forgotten about. A slow starter Moog-like intro, transformed by Emerson's organ, until Lake's vocals (uuuuhhrrr!!?.. I mean Wetton's) in Time To Kill take the exercise into grotesque territory, even if the violin solo is not without its merit (but nowhere close to Ponty's works). The intro of In The Dead Of Night is fairly different-sounding than its studio version, but ultimately it doesn't change much what is the group's better track over the three albums. As you'd guess Presto Vivace sounds very ELP-esque again and the closing CPBlues is nothing but a bore?. Best forgotten, really, this flipside is somewhat better than the catastrophic alter ego.

Just like its two studios disc, this UK album is better left alone sitting on store shelves or, in case you were ill-advised and acquired it, next to the garbage can. Visibly, ridicule didn't kill or maim in the late 70's, but then when listening to Wetton's next adventures, ridicule didn't kill either in the 80's. Don't say I didn't warn you.

Sean Trane



..::TRACK-LIST::..

1. Night After Night 5:23
2. Rendezvous 6:02 5:17
3. Nothing To Lose 5:27
4. As Long As You Want Me Here 5:00
5. Alaska 4:16
6. Time To Kill 4:22
7. Presto Vivace 1:03
8. In The Dead Of Night 6:23
9. Caesar's Palace Blues 4:45

Bonus Tracks:
10. Danger Money 8:15
11. The Only Thing She Needs 8:46
12. Thirty Years 6:21
13. Carrying No Cross 13:26

All tracks recorded live at Nakano Sun Plaza and Seiken Kan, Tokyo, Japan
between 29th May and 4th June 1979.



..::OBSADA::..

Terry Bozzio - drums, percussion
Eddie Jobson - keyboards, electric violin
John Wetton - vocals, bass



https://www.youtube.com/watch?v=BWNtOZrJVx0


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Limitowany, wydany w niewielkim nakładzie, kolekcjonerski 155-minutowy CD, zawierający głównie świetny i po remasteringu niemal świetnie brzmiący występ z Cleveland, Ohio, z listopada 1971 - zarejestrowany podczas amerykańskiej trasy koncertowej promującej wydany właśnie LP 'Meddle'. Zespół tradycyjnie wykonał swoje najpopularniejsze/najlepsze utwory, m.in. suity Atom Heart Mother i Echoes! To jest PF jaki najbardziej uwielbiam - wciąż eksperymentalny, wciąż jeszcze czarujący psychodelicznym, zdecydowanie rockowym brzmieniem, ale będący w przededniu ogromnego, komercyjnego przełomu. Potem (po 1972 roku) to już nie było to...
Dodatkowo umieszczono zarejestrowaną dwa tygodnie potem, nieco gorzej brzmiącą, ale absolutnie unikalną, aż 27-minutową wersję (niepublikowanego na żadnej, studyjnej płycie) Embryo! Powodem tych dodatkowych 12-15 minut była awaria klawiszy Richarda Wrighta, więc zespół musiał improwizować w trio!

JL



..::TRACK-LIST::..

Live at Emerson Gym, Case Western Reserve University, Cleveland, OH. USA 6th November 1971.

CD 1:
1. The Embryo
2. Fat Old Sun
3. Set The Controls For The Heart Of The Sun
4. Atom Heart Mother
5. Cymbaline
6. One Of These Days

CD 2:
1. Careful With That Axe Eugene
2. Echoes
3. Blues

Bonus Track:
4. Embryo (the longest live version ever)



..::OBSADA::..

Bass Guitar, Vocals - Roger Waters
Drums - Nick Mason
Guitar, Vocals - David Gilmour
Keyboards, Vocals - Richard Wright



https://www.youtube.com/watch?v=vE2m4BE08dk


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Limitowany, wydany w niewielkim nakładzie, kolekcjonerski 155-minutowy CD, zawierający głównie świetny i po remasteringu niemal świetnie brzmiący występ z Cleveland, Ohio, z listopada 1971 - zarejestrowany podczas amerykańskiej trasy koncertowej promującej wydany właśnie LP 'Meddle'. Zespół tradycyjnie wykonał swoje najpopularniejsze/najlepsze utwory, m.in. suity Atom Heart Mother i Echoes! To jest PF jaki najbardziej uwielbiam - wciąż eksperymentalny, wciąż jeszcze czarujący psychodelicznym, zdecydowanie rockowym brzmieniem, ale będący w przededniu ogromnego, komercyjnego przełomu. Potem (po 1972 roku) to już nie było to...
Dodatkowo umieszczono zarejestrowaną dwa tygodnie potem, nieco gorzej brzmiącą, ale absolutnie unikalną, aż 27-minutową wersję (niepublikowanego na żadnej, studyjnej płycie) Embryo! Powodem tych dodatkowych 12-15 minut była awaria klawiszy Richarda Wrighta, więc zespół musiał improwizować w trio!

JL



..::TRACK-LIST::..

Live at Emerson Gym, Case Western Reserve University, Cleveland, OH. USA 6th November 1971.

CD 1:
1. The Embryo
2. Fat Old Sun
3. Set The Controls For The Heart Of The Sun
4. Atom Heart Mother
5. Cymbaline
6. One Of These Days

CD 2:
1. Careful With That Axe Eugene
2. Echoes
3. Blues

Bonus Track:
4. Embryo (the longest live version ever)



..::OBSADA::..

Bass Guitar, Vocals - Roger Waters
Drums - Nick Mason
Guitar, Vocals - David Gilmour
Keyboards, Vocals - Richard Wright



https://www.youtube.com/watch?v=vE2m4BE08dk


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Yes, this is the same After the Fire that brought us the English language cover of Falco's "Der Kommisar". Of course, that's the song that they're best known for. Would it surprise you that they actually started off as a prog rock band? That's true! They were a Christian-oriented band but I never found their lyrics proselytizing. In 1978 they released Signs of Life and is nothing like the new wave albums they would release. This is your keyboard-driven prog, lots of Hammond organ and Moog, in the ELP, Genesis, and perhaps Greenslade style, with the occasional venture into English folk influences that's not a million miles away from the likes of Fairport Convention or Steeleye Span (but no female vocals). Keyboardist Peter Banks had to rename himself "Memory" Banks to avoid confusion with the ex-Yes guitarist with the same name. Peter Banks was also in a band called Narnia who released an album called Aslan is not a Tame Lion in 1974.
Given Signs of Life was released in 1978, the band realized that prog was pretty much a dead end. They quickly signed a deal with CBS, and turned to new wave.

Signs of Life, is the only album you need from them if you're a prog rock fan. Unfortunately I didn't find this to be the lost gem of progressive rock, some passages seem a bit insipid to my ears, but it's still worth getting. For the new wave fans of the band (those who enjoy "Der Kommisar"), be prepared for a shock.

Progfan97402



..::TRACK-LIST::..

CD 1 - Signs Of Change (1978):
1. Dance Of The Marionette 7:03
2. Back To The Light 4:31
3. Now That I've Found 8:13
4. Signs Of Change 8:07
5. Jigs 2:59
6. Pilgrim 11:21

Bonus Tracks:
7. Samaritan Woman 11:04
8. Dreamaway 9:51
9. Hallelujah 6:31
10. Back To The Light (Demo) 5:09



..::OBSADA::..

Vocals - Andy Piercy
Guitar - Andy Piercy
Keyboards - 'Memory' Banks
Bass Guitar - Nick Battle
Drums - Ivor Twidell
+
Ian Adamson - drums (7-10)
Robin Childs - bass (8,10)



https://www.youtube.com/watch?v=n2XjEYvTKoE



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Yes, this is the same After the Fire that brought us the English language cover of Falco's "Der Kommisar". Of course, that's the song that they're best known for. Would it surprise you that they actually started off as a prog rock band? That's true! They were a Christian-oriented band but I never found their lyrics proselytizing. In 1978 they released Signs of Life and is nothing like the new wave albums they would release. This is your keyboard-driven prog, lots of Hammond organ and Moog, in the ELP, Genesis, and perhaps Greenslade style, with the occasional venture into English folk influences that's not a million miles away from the likes of Fairport Convention or Steeleye Span (but no female vocals). Keyboardist Peter Banks had to rename himself "Memory" Banks to avoid confusion with the ex-Yes guitarist with the same name. Peter Banks was also in a band called Narnia who released an album called Aslan is not a Tame Lion in 1974.
Given Signs of Life was released in 1978, the band realized that prog was pretty much a dead end. They quickly signed a deal with CBS, and turned to new wave.

Signs of Life, is the only album you need from them if you're a prog rock fan. Unfortunately I didn't find this to be the lost gem of progressive rock, some passages seem a bit insipid to my ears, but it's still worth getting. For the new wave fans of the band (those who enjoy "Der Kommisar"), be prepared for a shock.

Progfan97402



..::TRACK-LIST::..

CD 1 - Signs Of Change (1978):
1. Dance Of The Marionette 7:03
2. Back To The Light 4:31
3. Now That I've Found 8:13
4. Signs Of Change 8:07
5. Jigs 2:59
6. Pilgrim 11:21

Bonus Tracks:
7. Samaritan Woman 11:04
8. Dreamaway 9:51
9. Hallelujah 6:31
10. Back To The Light (Demo) 5:09



..::OBSADA::..

Vocals - Andy Piercy
Guitar - Andy Piercy
Keyboards - 'Memory' Banks
Bass Guitar - Nick Battle
Drums - Ivor Twidell
+
Ian Adamson - drums (7-10)
Robin Childs - bass (8,10)



https://www.youtube.com/watch?v=n2XjEYvTKoE



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Świetnie brzmiąca i atrakcyjnie się prezentująca reedycja nagranego w 1972 roku w Londynie i oryginalnie wydanego prywatnie przez zespół jedynego, za to kapitalnego albumu islandzkiej formacji. Muzycy Svanfridur grali ambitnego i bardzo atmosferycznego, klasycznego rocka progresywnego, z wyraźnymi wpływami psychodelii, folku, jazzu oraz ciężkich brzmień. Muzykę kwartetu można pobieżnie określić jako połączenie stylistyki Jethro Tull (ze znacznie mniejszą ilością fletu), Wishbone Ash, Gnidrolog, Curved Air oraz East Of Eden. Było to zdecydowanie brytyjskie grania, ale z dużą dozą skandynawskiego mroku i melancholii - bardzo wyrafinowane, trochę trudno do ogarnięcia na raz, ale na swój sposób poukładane i wpadające w ucho.
Niemal każdy fan starego, dobrego rocka powinien być tą płytą zachwycony! Obecnie pierwsze wydanie w idealnym stanie warte jest 1000 euro!

JL

The Icelandic prog-rock band Svanfrídur released only one album, recorded six months after they played their first gig. This short-lived band rapidly rose to fame, receiving rave reviews for live performances, but in fact, their music was way ahead of its time. They were unable to seal a recording contract, so they formed their own label -- Swan Records. When the album What's Hidden There? was released in autumn 1972, it got mixed reviews and sold only a few hundred copies, leaving the band with a great album, but sadly, not the income they had been hoping for. Recorded at London's Majestic Studios, the album was cut and pressed in England. Perhaps one of the best heavy prog/underground albums from Scandinavia, with amazing guitar and all English vocals. Would have been a famous and successful album on Decca UK. Includes a 12-page booklet.



..::TRACK-LIST::..

1. The Woman Of Our Day 3:12
2. The Mug 4:50
3. Please Bend 4:47
4. What's Hidden There? 4:06
5. Did You Find It? 2:08
6. What Now You People Standing By 7:58
7. Give Me Some Gas 5:12
8. My Dummy 4:15
9. Finido 3:44



..::OBSADA::..

Lead Vocals - Pétur Kristjánsson
Drums, Percussion - Sigurdur Karlsson
Electric Guitar, Acoustic Guitar - Birgir Hrafnsson
Bass - Gunnar Hermannsson
+
Grand Piano, Synthesizer [Mini Moog], Violin, Flute, Vocals - Sigurður R. Jónsson (tracks: 2, 6)
Backing Vocals - Birgir Hrafnsson (tracks: 2, 6), Gunnar Hermannsson (tracks: 2)



https://www.youtube.com/watch?v=PHFGR3GLP10


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Świetnie brzmiąca i atrakcyjnie się prezentująca reedycja nagranego w 1972 roku w Londynie i oryginalnie wydanego prywatnie przez zespół jedynego, za to kapitalnego albumu islandzkiej formacji. Muzycy Svanfridur grali ambitnego i bardzo atmosferycznego, klasycznego rocka progresywnego, z wyraźnymi wpływami psychodelii, folku, jazzu oraz ciężkich brzmień. Muzykę kwartetu można pobieżnie określić jako połączenie stylistyki Jethro Tull (ze znacznie mniejszą ilością fletu), Wishbone Ash, Gnidrolog, Curved Air oraz East Of Eden. Było to zdecydowanie brytyjskie grania, ale z dużą dozą skandynawskiego mroku i melancholii - bardzo wyrafinowane, trochę trudno do ogarnięcia na raz, ale na swój sposób poukładane i wpadające w ucho.
Niemal każdy fan starego, dobrego rocka powinien być tą płytą zachwycony! Obecnie pierwsze wydanie w idealnym stanie warte jest 1000 euro!

JL

The Icelandic prog-rock band Svanfrídur released only one album, recorded six months after they played their first gig. This short-lived band rapidly rose to fame, receiving rave reviews for live performances, but in fact, their music was way ahead of its time. They were unable to seal a recording contract, so they formed their own label -- Swan Records. When the album What's Hidden There? was released in autumn 1972, it got mixed reviews and sold only a few hundred copies, leaving the band with a great album, but sadly, not the income they had been hoping for. Recorded at London's Majestic Studios, the album was cut and pressed in England. Perhaps one of the best heavy prog/underground albums from Scandinavia, with amazing guitar and all English vocals. Would have been a famous and successful album on Decca UK. Includes a 12-page booklet.



..::TRACK-LIST::..

1. The Woman Of Our Day 3:12
2. The Mug 4:50
3. Please Bend 4:47
4. What's Hidden There? 4:06
5. Did You Find It? 2:08
6. What Now You People Standing By 7:58
7. Give Me Some Gas 5:12
8. My Dummy 4:15
9. Finido 3:44



..::OBSADA::..

Lead Vocals - Pétur Kristjánsson
Drums, Percussion - Sigurdur Karlsson
Electric Guitar, Acoustic Guitar - Birgir Hrafnsson
Bass - Gunnar Hermannsson
+
Grand Piano, Synthesizer [Mini Moog], Violin, Flute, Vocals - Sigurður R. Jónsson (tracks: 2, 6)
Backing Vocals - Birgir Hrafnsson (tracks: 2, 6), Gunnar Hermannsson (tracks: 2)



https://www.youtube.com/watch?v=PHFGR3GLP10


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Zremasterowana i doskonale brzmiąca edycja wydanego w 1979 roku, wyśmienitego, drugiego albumu progresywnej supergrupy złożonej z byłych członków King Crimson (John Wetton), Roxy Music (Eddie Jobson) i Zappy (Terry Bozzio - znany m.in. z LP "Zoot Allures").
Była to ostatnia formacja lat 70-tych z powodzeniem nawiązująca do najlepszych dokonań gatunku. Dodatkowo ponad 30 minut z radiowego koncertu w perfekcyjnej jakości (w tym 10-minutowy, niepublikowany na płycie zespołu "The Sahara Of Snow") oraz rzadka B-strona singla.
Dźwiękowo ten CD bije na głowę wszystkie wcześniejsze edycje.

JL

“Danger Money” na pewno nie była tak wyrafinowana muzycznie, jak debiut. Już słychać, że Wetton próbuje ciągnąć UK w nieco inną stronę. Nie ma już w zespole tych, którzy by mu się sprzeciwili – Bruford i Holdsworth odeszli. Na miejsce Brufforda przyszedł perkusista od Zappy – Terry Bozzio. A za Holdswortha nie przyszedł nikt. I zespół kontynuował działalność jako trio. Brak Holdswortha czuje się od razu. Jeżeli “UK” było pewną całością, to “Danger Money” to już po prostu sześć osobnych kompozycji. Faktycznie ta muzyka nieco się różni od tego, co było na debiutanckiej płycie. I jeżeli debiut był płytą zespołową, gdzie każdy wniósł swój udział, to na “Danger Money” przewodzą Wetton z Jobsonem, a Bozzio jest od rytmicznego walenia w bębny. Nie, no o perkuście od Zappy tak napisać nie wolno – Bozzio GRA na bębnach.

Z Bruffordem i Holdsworthem odeszły jazzowe wpływy. Wetton i Jobson pociągnęli to w rockową stronę. Nie ma oczywiście mowy o żadnych, artystycznych kompromisach. A na tej płycie jest najbardziej znany utwór UK – “Rendezvous 6.02” i chyba najlepszy - “Carrying No Cross”. Większość osób znających UK zaczynało znajomość właśnie od tej przepięknej ballady, którą do tej pory Wetton wykonuje na swoich koncertach. Kiedy kupowałem “Night After Night” (jeszcze na winylu, ponad 20 lat temu) to przede wszystkim patrzyłem, czy ten utwór na niej jest. A rewelacyjne “Carrying No Cross”? – kiedy Wetton krzyczy “Stop!” i wszystko cichnie, nieodmiennie ciarki przechodzą mi po plecach. A szalejący na skrzypcach Jobson w “Ceasar’s Palace Blues”. Tytułowy “Danger Money” zaczyna się klawiszowym, nieco pompatycznym wstępem, który gładko przechodzi w prawie hard-rockowy utwór, mocne klawisze, dynamiczny wokal Wettona. A przebojowy “Nothing to Lose” to już pierwszy zwiastun Asii? Wiele wspaniałych rzeczy się na tej płycie dzieje. Praktycznie o wszystkich utworach można dużo dobrego napisać.

Pewnego rodzaju post scriptum dla UK była solowa płyta Billa Brufforda nagrana przy pomocy Alana Holdswortha - “One of The Kind”. Zawierała dwuczęściowy “The Sahara of Snow”, utwór znany z koncertowego repertuaru UK. Ale “Danger Money” było lepsze.

Wojciech Kapała


Choć działalność U.K. przypadła na ciężkie czasy dla ambitniejszych form rocka, debiutancki album supergrupy sprzedawał się całkiem nieźle - trafiając na listy po obu stronach Atlantyku - a jego koncerty cieszyły się sporym zainteresowaniem. Zespół nie był jednak w stanie przetrwać z innego powodu. Muzycy mieli różne wizje artystyczne. Eddie Jobson opowiadał się za rockiem progresywnym w jak najbardziej klasycznym wydaniu, Johna Wettona coraz bardziej ciągnęło w stronę komercyjnych piosenek, a Bill Bruford i Allan Holdsworth chcieli zwrotu w bardziej jazz-rockowym kierunku. Ostatnia dwójka wkrótce odeszła, zakładając grupę Bruford (wspólnie z Dave'em Stewartem i Jeffem Berlinem), natomiast Jobson i Wetton chwilowo zdołali się porozumieć na gruncie muzycznym i po dodaniu do składu byłego perkusisty Franka Zappy, Terry'ego Bozzio, zarejestrowali materiał na drugi album U.K.

Wraz z odejściem Bruforda i Holdswortha całkowicie zniknęły wpływy jazz-rockowe. Zespół zaprezentował muzykę bliższą twórczości Emerson, Lake & Palmer. Nie tylko ze względu na podobne instrumentarium (klawisze, bas i perkusja; u ELP sporadycznie dochodziła do tego gitara, u U.K. pojawiały się skrzypce). Podobne jest też chociażby brzmienie - Jobson częściej sięga tu po elektryczne organy, zamiast dominujących na debiucie syntezatorów (sądząc po brzmieniu wydanego w tym samym roku "One of a Kind" Bruford, to właśnie byli muzycy forsowali stosowanie współcześniejszych brzmień, które swoją drogą zestarzały się bardziej). Sama muzyka jest oczywiście inna, mniej złożona, nie zdradza też tak oczywistych wpływów muzyki poważnej.

Bronią się tu jednak przede wszystkim utwory, które powstały jeszcze przed rozpadem oryginalnego składu. Bardzo fajny jest "Caesar's Palace Blues", wyróżniający się prominentną rolą skrzypiec i ciężką, ale nie toporną grą sekcji rytmicznej. Zbliżony poziom prezentuje rozbudowany "Carrying No Cross". Nie zgadzam się z twierdzeniami jakoby było to dzieło porównywalne ze "Starless" King Crimson - zdecydowanie wiele mu brakuje pod względem nastroju, budowania napięcia i finezji, nie rozwija się w tak doskonały sposób, a do tego momentami drażni nieco tandetnym brzmieniem klawiszy. Wciąż jednak jest to całkiem solidne nagranie, udanie przywołujące klimat klasycznego proga. To ostatnie udaje się także w żywszym "The Only Thing She Needs", z bardzo emersonowskimi partiami organów i niebanalną grą sekcji rytmicznej. Podobać może się też śpiew Wettona, który fajnie wchodzi w nietypowe dla siebie, wyższe rejestry. Zresztą na całym albumie jego śpiew prezentuje się co najmniej przyzwoicie, z czym później było już coraz gorzej.

Zdecydowanie mniej przekonują mnie nowsze kompozycje. W tytułowym "Danger Money" wciąż słychać całkiem przyjemne nawiązania do klasycznego proga i pod względem muzycznym jest to naprawdę przyzwoite nagranie, jednak warstwa wokalna w refrenie, składającym się z powtarzania tytułu, jest strasznie banalna. Natomiast całkowicie odpychające są dla mnie kawałki singlowe. "Rendezvous 6:02" to przesłodzona ballada z anemicznym wykonaniem i kiczowatym brzmieniem. Paskudne to strasznie. A chyba jeszcze szpetniej wypada żywszy "Nothing to Lose", z podobnie tandetnym brzmieniem, bezwstydnie popadający w poprockową sztampę. Sytuacji nie ratują nawet całkiem fajne partie basu i skrzypiec we fragmencie instrumentalnym. To coś więcej niż zapowiedź późniejszej twórczości Wettona z grupą Asia - to już dokładnie ta sama, przeokropna stylistyka. Jeśli tak miała wyglądać przyszłość rocka progresywnego - a poniekąd tak właśnie wyglądała - to pozostaje tylko się cieszyć z wybuchu tzw. punkowej rewolucji, która zepchnęła tego typu granie na margines i zrobiła miejsce dla ciekawszych rzeczy, jak post-punk i nowa fala.

Paweł Pałasz



..::TRACK-LIST::..

1. Danger Money 8:14
2. Rendezvous 6:02 4:58
3. The Only Thing She Needs 7:53
4. Caesar's Palace Blues 4:45
5. Nothing To Lose 3:55
6. Carrying No Cross 12:22

Bonus Tracks:
7. When Will You Realize (Single B-Side, 1979) 3:23
8. Carrying No Cross (Live) 10:10
9. The Only Thing She Needs (Live) 7:09
10. Caesar's Palace Blues (Live) 4:27
11. The Sahara Of Snow (Live) 9:50

Tracks 7 to 10 recorded live at Paradise Theatre, Boston, MA, USA on September 11th, 1978. Track 11 recorded live at El Mocambo, Toronto, Ontario, Canada on June 26th, 1973.



..::OBSADA::..

Keyboards, Electric Violin - Eddie Jobson
Lead Vocals, Bass - John Wetton
Drums, Percussion - Terry Bozzio



https://www.youtube.com/watch?v=ttCBMLQMnv0


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Zremasterowana i doskonale brzmiąca edycja wydanego w 1979 roku, wyśmienitego, drugiego albumu progresywnej supergrupy złożonej z byłych członków King Crimson (John Wetton), Roxy Music (Eddie Jobson) i Zappy (Terry Bozzio - znany m.in. z LP "Zoot Allures").
Była to ostatnia formacja lat 70-tych z powodzeniem nawiązująca do najlepszych dokonań gatunku. Dodatkowo ponad 30 minut z radiowego koncertu w perfekcyjnej jakości (w tym 10-minutowy, niepublikowany na płycie zespołu "The Sahara Of Snow") oraz rzadka B-strona singla.
Dźwiękowo ten CD bije na głowę wszystkie wcześniejsze edycje.

JL

“Danger Money” na pewno nie była tak wyrafinowana muzycznie, jak debiut. Już słychać, że Wetton próbuje ciągnąć UK w nieco inną stronę. Nie ma już w zespole tych, którzy by mu się sprzeciwili – Bruford i Holdsworth odeszli. Na miejsce Brufforda przyszedł perkusista od Zappy – Terry Bozzio. A za Holdswortha nie przyszedł nikt. I zespół kontynuował działalność jako trio. Brak Holdswortha czuje się od razu. Jeżeli “UK” było pewną całością, to “Danger Money” to już po prostu sześć osobnych kompozycji. Faktycznie ta muzyka nieco się różni od tego, co było na debiutanckiej płycie. I jeżeli debiut był płytą zespołową, gdzie każdy wniósł swój udział, to na “Danger Money” przewodzą Wetton z Jobsonem, a Bozzio jest od rytmicznego walenia w bębny. Nie, no o perkuście od Zappy tak napisać nie wolno – Bozzio GRA na bębnach.

Z Bruffordem i Holdsworthem odeszły jazzowe wpływy. Wetton i Jobson pociągnęli to w rockową stronę. Nie ma oczywiście mowy o żadnych, artystycznych kompromisach. A na tej płycie jest najbardziej znany utwór UK – “Rendezvous 6.02” i chyba najlepszy - “Carrying No Cross”. Większość osób znających UK zaczynało znajomość właśnie od tej przepięknej ballady, którą do tej pory Wetton wykonuje na swoich koncertach. Kiedy kupowałem “Night After Night” (jeszcze na winylu, ponad 20 lat temu) to przede wszystkim patrzyłem, czy ten utwór na niej jest. A rewelacyjne “Carrying No Cross”? – kiedy Wetton krzyczy “Stop!” i wszystko cichnie, nieodmiennie ciarki przechodzą mi po plecach. A szalejący na skrzypcach Jobson w “Ceasar’s Palace Blues”. Tytułowy “Danger Money” zaczyna się klawiszowym, nieco pompatycznym wstępem, który gładko przechodzi w prawie hard-rockowy utwór, mocne klawisze, dynamiczny wokal Wettona. A przebojowy “Nothing to Lose” to już pierwszy zwiastun Asii? Wiele wspaniałych rzeczy się na tej płycie dzieje. Praktycznie o wszystkich utworach można dużo dobrego napisać.

Pewnego rodzaju post scriptum dla UK była solowa płyta Billa Brufforda nagrana przy pomocy Alana Holdswortha - “One of The Kind”. Zawierała dwuczęściowy “The Sahara of Snow”, utwór znany z koncertowego repertuaru UK. Ale “Danger Money” było lepsze.

Wojciech Kapała


Choć działalność U.K. przypadła na ciężkie czasy dla ambitniejszych form rocka, debiutancki album supergrupy sprzedawał się całkiem nieźle - trafiając na listy po obu stronach Atlantyku - a jego koncerty cieszyły się sporym zainteresowaniem. Zespół nie był jednak w stanie przetrwać z innego powodu. Muzycy mieli różne wizje artystyczne. Eddie Jobson opowiadał się za rockiem progresywnym w jak najbardziej klasycznym wydaniu, Johna Wettona coraz bardziej ciągnęło w stronę komercyjnych piosenek, a Bill Bruford i Allan Holdsworth chcieli zwrotu w bardziej jazz-rockowym kierunku. Ostatnia dwójka wkrótce odeszła, zakładając grupę Bruford (wspólnie z Dave'em Stewartem i Jeffem Berlinem), natomiast Jobson i Wetton chwilowo zdołali się porozumieć na gruncie muzycznym i po dodaniu do składu byłego perkusisty Franka Zappy, Terry'ego Bozzio, zarejestrowali materiał na drugi album U.K.

Wraz z odejściem Bruforda i Holdswortha całkowicie zniknęły wpływy jazz-rockowe. Zespół zaprezentował muzykę bliższą twórczości Emerson, Lake & Palmer. Nie tylko ze względu na podobne instrumentarium (klawisze, bas i perkusja; u ELP sporadycznie dochodziła do tego gitara, u U.K. pojawiały się skrzypce). Podobne jest też chociażby brzmienie - Jobson częściej sięga tu po elektryczne organy, zamiast dominujących na debiucie syntezatorów (sądząc po brzmieniu wydanego w tym samym roku "One of a Kind" Bruford, to właśnie byli muzycy forsowali stosowanie współcześniejszych brzmień, które swoją drogą zestarzały się bardziej). Sama muzyka jest oczywiście inna, mniej złożona, nie zdradza też tak oczywistych wpływów muzyki poważnej.

Bronią się tu jednak przede wszystkim utwory, które powstały jeszcze przed rozpadem oryginalnego składu. Bardzo fajny jest "Caesar's Palace Blues", wyróżniający się prominentną rolą skrzypiec i ciężką, ale nie toporną grą sekcji rytmicznej. Zbliżony poziom prezentuje rozbudowany "Carrying No Cross". Nie zgadzam się z twierdzeniami jakoby było to dzieło porównywalne ze "Starless" King Crimson - zdecydowanie wiele mu brakuje pod względem nastroju, budowania napięcia i finezji, nie rozwija się w tak doskonały sposób, a do tego momentami drażni nieco tandetnym brzmieniem klawiszy. Wciąż jednak jest to całkiem solidne nagranie, udanie przywołujące klimat klasycznego proga. To ostatnie udaje się także w żywszym "The Only Thing She Needs", z bardzo emersonowskimi partiami organów i niebanalną grą sekcji rytmicznej. Podobać może się też śpiew Wettona, który fajnie wchodzi w nietypowe dla siebie, wyższe rejestry. Zresztą na całym albumie jego śpiew prezentuje się co najmniej przyzwoicie, z czym później było już coraz gorzej.

Zdecydowanie mniej przekonują mnie nowsze kompozycje. W tytułowym "Danger Money" wciąż słychać całkiem przyjemne nawiązania do klasycznego proga i pod względem muzycznym jest to naprawdę przyzwoite nagranie, jednak warstwa wokalna w refrenie, składającym się z powtarzania tytułu, jest strasznie banalna. Natomiast całkowicie odpychające są dla mnie kawałki singlowe. "Rendezvous 6:02" to przesłodzona ballada z anemicznym wykonaniem i kiczowatym brzmieniem. Paskudne to strasznie. A chyba jeszcze szpetniej wypada żywszy "Nothing to Lose", z podobnie tandetnym brzmieniem, bezwstydnie popadający w poprockową sztampę. Sytuacji nie ratują nawet całkiem fajne partie basu i skrzypiec we fragmencie instrumentalnym. To coś więcej niż zapowiedź późniejszej twórczości Wettona z grupą Asia - to już dokładnie ta sama, przeokropna stylistyka. Jeśli tak miała wyglądać przyszłość rocka progresywnego - a poniekąd tak właśnie wyglądała - to pozostaje tylko się cieszyć z wybuchu tzw. punkowej rewolucji, która zepchnęła tego typu granie na margines i zrobiła miejsce dla ciekawszych rzeczy, jak post-punk i nowa fala.

Paweł Pałasz



..::TRACK-LIST::..

1. Danger Money 8:14
2. Rendezvous 6:02 4:58
3. The Only Thing She Needs 7:53
4. Caesar's Palace Blues 4:45
5. Nothing To Lose 3:55
6. Carrying No Cross 12:22

Bonus Tracks:
7. When Will You Realize (Single B-Side, 1979) 3:23
8. Carrying No Cross (Live) 10:10
9. The Only Thing She Needs (Live) 7:09
10. Caesar's Palace Blues (Live) 4:27
11. The Sahara Of Snow (Live) 9:50

Tracks 7 to 10 recorded live at Paradise Theatre, Boston, MA, USA on September 11th, 1978. Track 11 recorded live at El Mocambo, Toronto, Ontario, Canada on June 26th, 1973.



..::OBSADA::..

Keyboards, Electric Violin - Eddie Jobson
Lead Vocals, Bass - John Wetton
Drums, Percussion - Terry Bozzio



https://www.youtube.com/watch?v=ttCBMLQMnv0


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Wydany pod koniec 1970 roku wspaniały, progresywny i bez wątpienia pionierski album z wyraziście jazzowymi elementami - nagrany przez późniejszych muzyków Gong, Caravan, Nucleus i Soft Machine. Ten trwający 79 minut CD zawiera kapitalne, rozbudowane i pozbawione muzycznej waty kompozycje, gęste brzmienie, a przede wszystkim fantastyczny, emocjonalny (i na szczęście pozbawiony popularnej wówczas chrypki...), kobiecy wokal Carol Grimes - jednej z najlepszych, ówczesnych wokalistek rockowych!

To, jak dobry jest ten album słychać dosłownie od pierwszych 10-20 sekund! UWAGA! Od dawna niedostępna, wcześniejsza wersja CD sygnowana była nazwą Delivery, ale oryginalny winyl (wiernie zreprodukowany w tym booklecie) podpisany był jako Carol Grimes And Delivery. Dodatkowo dołączono 6 nagrań, w tym B-stronę rzadkiego singla z 1970 oraz krótki występ dla radia BBC. Świetny dźwięk!

JL

Fools Meeting - and what a meeting it is !!! This album features an eclectic blend of Blues and Jazz with a very progressive approach. Starring an impressive cast of (future) Canterbury luminaries ; Phil Miller (Guitars), his brother Steve on Piano, Pip Pyle (Drums) Roy Babbington (Bass Guitar) - one cannot help but to expect something special. Add to this the sweet, sweet voice of one Carol Grimes (and boy, does she sing her heart out). Her vocal styling is full of tremolo, something akin to Grace Slick or Signe Anderson from the early Jefferson Airplane, and also special guest Lol Coxhill (Saxophones), whose contribution to the songs is priceless. Phil M's trademark style of Guitaring can be witnessed here, as he holds many solo spots, and is the main composer. Steve M's jazzy Piano playing has a unique air to it - at times his Piano doesn't have sustain, so his notes are short and sharp, making for a more interesting sound. The rhythm section is quite excellent - Babbington is already playing with amazing skill and dexterity, those that are familiar with the Karl Jenkins led Soft Machine should agree that he is quite a Bassist. Pyle's Drumming is very busy, and he shows often that he can play outside the confines of regular 4/4 beats. Coxhill is up there with the likes of Elton Dean and Gary Windo, with his lungs full of fury, blowing up a whirlwind of seldom heard sounds with his affected Sax. Of the 8 tracks on the LP (Tapestry re-issue, couldn't afford an original - been searching since around 1990) there is rarely a dull moment, each song is constructed in such a way that changes tempos regularly and never stays too long in one place. The music is not particularly indicative of 'Canterbury', the more Bluesy moments are when Grimes is singing, the instrumental parts suddenly take off in another direction, be it Jazz, Avant-Garde or Rock. I suppose if Steve utilised some fuzzy organs and e-piano it could be a genuine Canterbury sounding article. Best songs are possibly 'Miserable Man' (8.28), 'Home Made Ruin' (3.23), 'The Wrong Time' (7.50), and 'Fighting It Out' (5.48), but the album as a whole is an enlightening experience.

Tom Ozric

As was often the case for progressive albums released on the cusp of 1970, Delivery's one and only LP Fool's Meeting sounds torn between prog innovations and the blues and psychedelic obsession of the late 1960's. In the case of this Canterbury Scene proto-supergroup (most of the members would go on to great success with the likes of Caravan, Gong and Soft Machine, among others) it's the fetishized American blues rock that keeps them grounded in the past. Although they do it well, it ultimately holds Fool's Meeting from being as distinguished and memorable as some of the records these musicians would work in later incarnations of their careers.

When it comes to this late Sixties' British response to longstanding American blues tradition, I'm most inclined to point the finger at the first two records from Led Zeppelin's career; there was no doubting where most of Zeppelin's influence was coming from, but they added a new kick that made it interesting. Delivery does much the same on Fool's Meeting, with the notable exception that while Led Zeppelin amped up blues with the fuzz of hard rock and proto-metal, Delivery has imbued the style with the nuance and interplay of jazz music. It's an incredibly promising combination, and when Delivery successfully manage to pair the two, the result is significant. "Miserable Man" in particular is a fantastic example wherein Delivery nail the atmosphere of both styles. Disappointingly, as the album progresses, the jazz aspect becomes less prominent, leaving the dated blues rock to preside, complete with predictable 12 Bar songwriting patterns. Delivery's jazz rock still finds its way through the cracks in the form of the occasional saxophone solo (as is the case in "Fighting it Out", but the excellent promise of Delivery's style doesn't feel realized here. Very fortunately for after-the-fact listeners however, the scaled fusion of jazz with psych and rhythmic rock would found the basis of the Canterbury Scene.

While the musicianship on the album is appropriately strong, the most memorable element of Delivery's music is undoubtedly the smoky voice of Carol Grimes. Although she's the only member that wouldn't have a lasting impact on the Canterbury Scene past Delivery, her vocals are excellent, wrapped up in a confident vibrato and charismatic presence that might warrant comparison to Robert Plant's bluesy howling on the early Zeppelin albums. More common comparisons to Jefferson Airplane's Grace Slick are not beyond reason, but Carol Grimes takes a fiercer approach to her vocals. She would go on to play with a host of blues and jazz acts as the years went on, and while her post-Delivery albums might be worth checking out for her voice alone, it's something of a disappointment that we didn't get to hear her voice in any more progressive rock. With a voice like hers, I'm surprised she didn't become more of a legend. There's a gaggle of female vocalists in the 'occult retro rock' scene today that are trying to sound exactly like her, most probably without ever knowing it. Of course, none have ever truly succeeded.

To my chagrin, the Canterbury Scene has generally alluded my progressive rock listening experience. For what it's worth, Fool's Meeting is more than enough to pique my interest in the style, with the full knowledge that the album has only scratched the surface. Carol Grimes and Delivery have earned their respective spots as quiet legends in the British rock pantheon. Especially if you're a fan of Caravan, Gong, Hatfield and the North, National Health, Soft Machine or any of the other bands these guys would play future roles in, Delivery should stand as an excellent history lesson.

Conor Fynes



..::TRACK-LIST::..

1. Blind To Your Light 05:06
2. Miserable Man 08:28
3. Home Made Ruin 03:23
4. Is It Really The Same 05:45
5. We Were Satisfied 04:03
6. The Wrong Time 07:51
7. Fighting It Out 05:49
8. Fools Meeting 05:26

Bonus Tracks:
9. Harry Lucky (Single A-side, August 1970) 03:42
10. Home Made Ruin (Alternate Take) 02:57
11. One For You (Recorded by Delivery in 1971) 07:40
12. Is It Really The Same (BBC Live, 1970) 05:20
13. Blind To Your Light (BBC Live, 1970) 05:31
14. Miserable Man (BBC Live, 1970) 08:18



..::OBSADA::..

Carol Grimes - vocals, percussion
Phil Miller - guitar
Steve Miller - piano, vocals
Roy Babbington - bass, string bass
Pip Pyle - drums

with:
Lol Coxhill - soprano & tenor saxophones (1-8,10)
Roderick Skeaping - violin (2)
Richard Sinclair - bass (11)



https://www.youtube.com/watch?v=y9jW0QHnJh0


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Wydany pod koniec 1970 roku wspaniały, progresywny i bez wątpienia pionierski album z wyraziście jazzowymi elementami - nagrany przez późniejszych muzyków Gong, Caravan, Nucleus i Soft Machine. Ten trwający 79 minut CD zawiera kapitalne, rozbudowane i pozbawione muzycznej waty kompozycje, gęste brzmienie, a przede wszystkim fantastyczny, emocjonalny (i na szczęście pozbawiony popularnej wówczas chrypki...), kobiecy wokal Carol Grimes - jednej z najlepszych, ówczesnych wokalistek rockowych!

To, jak dobry jest ten album słychać dosłownie od pierwszych 10-20 sekund! UWAGA! Od dawna niedostępna, wcześniejsza wersja CD sygnowana była nazwą Delivery, ale oryginalny winyl (wiernie zreprodukowany w tym booklecie) podpisany był jako Carol Grimes And Delivery. Dodatkowo dołączono 6 nagrań, w tym B-stronę rzadkiego singla z 1970 oraz krótki występ dla radia BBC. Świetny dźwięk!

JL

Fools Meeting - and what a meeting it is !!! This album features an eclectic blend of Blues and Jazz with a very progressive approach. Starring an impressive cast of (future) Canterbury luminaries ; Phil Miller (Guitars), his brother Steve on Piano, Pip Pyle (Drums) Roy Babbington (Bass Guitar) - one cannot help but to expect something special. Add to this the sweet, sweet voice of one Carol Grimes (and boy, does she sing her heart out). Her vocal styling is full of tremolo, something akin to Grace Slick or Signe Anderson from the early Jefferson Airplane, and also special guest Lol Coxhill (Saxophones), whose contribution to the songs is priceless. Phil M's trademark style of Guitaring can be witnessed here, as he holds many solo spots, and is the main composer. Steve M's jazzy Piano playing has a unique air to it - at times his Piano doesn't have sustain, so his notes are short and sharp, making for a more interesting sound. The rhythm section is quite excellent - Babbington is already playing with amazing skill and dexterity, those that are familiar with the Karl Jenkins led Soft Machine should agree that he is quite a Bassist. Pyle's Drumming is very busy, and he shows often that he can play outside the confines of regular 4/4 beats. Coxhill is up there with the likes of Elton Dean and Gary Windo, with his lungs full of fury, blowing up a whirlwind of seldom heard sounds with his affected Sax. Of the 8 tracks on the LP (Tapestry re-issue, couldn't afford an original - been searching since around 1990) there is rarely a dull moment, each song is constructed in such a way that changes tempos regularly and never stays too long in one place. The music is not particularly indicative of 'Canterbury', the more Bluesy moments are when Grimes is singing, the instrumental parts suddenly take off in another direction, be it Jazz, Avant-Garde or Rock. I suppose if Steve utilised some fuzzy organs and e-piano it could be a genuine Canterbury sounding article. Best songs are possibly 'Miserable Man' (8.28), 'Home Made Ruin' (3.23), 'The Wrong Time' (7.50), and 'Fighting It Out' (5.48), but the album as a whole is an enlightening experience.

Tom Ozric

As was often the case for progressive albums released on the cusp of 1970, Delivery's one and only LP Fool's Meeting sounds torn between prog innovations and the blues and psychedelic obsession of the late 1960's. In the case of this Canterbury Scene proto-supergroup (most of the members would go on to great success with the likes of Caravan, Gong and Soft Machine, among others) it's the fetishized American blues rock that keeps them grounded in the past. Although they do it well, it ultimately holds Fool's Meeting from being as distinguished and memorable as some of the records these musicians would work in later incarnations of their careers.

When it comes to this late Sixties' British response to longstanding American blues tradition, I'm most inclined to point the finger at the first two records from Led Zeppelin's career; there was no doubting where most of Zeppelin's influence was coming from, but they added a new kick that made it interesting. Delivery does much the same on Fool's Meeting, with the notable exception that while Led Zeppelin amped up blues with the fuzz of hard rock and proto-metal, Delivery has imbued the style with the nuance and interplay of jazz music. It's an incredibly promising combination, and when Delivery successfully manage to pair the two, the result is significant. "Miserable Man" in particular is a fantastic example wherein Delivery nail the atmosphere of both styles. Disappointingly, as the album progresses, the jazz aspect becomes less prominent, leaving the dated blues rock to preside, complete with predictable 12 Bar songwriting patterns. Delivery's jazz rock still finds its way through the cracks in the form of the occasional saxophone solo (as is the case in "Fighting it Out", but the excellent promise of Delivery's style doesn't feel realized here. Very fortunately for after-the-fact listeners however, the scaled fusion of jazz with psych and rhythmic rock would found the basis of the Canterbury Scene.

While the musicianship on the album is appropriately strong, the most memorable element of Delivery's music is undoubtedly the smoky voice of Carol Grimes. Although she's the only member that wouldn't have a lasting impact on the Canterbury Scene past Delivery, her vocals are excellent, wrapped up in a confident vibrato and charismatic presence that might warrant comparison to Robert Plant's bluesy howling on the early Zeppelin albums. More common comparisons to Jefferson Airplane's Grace Slick are not beyond reason, but Carol Grimes takes a fiercer approach to her vocals. She would go on to play with a host of blues and jazz acts as the years went on, and while her post-Delivery albums might be worth checking out for her voice alone, it's something of a disappointment that we didn't get to hear her voice in any more progressive rock. With a voice like hers, I'm surprised she didn't become more of a legend. There's a gaggle of female vocalists in the 'occult retro rock' scene today that are trying to sound exactly like her, most probably without ever knowing it. Of course, none have ever truly succeeded.

To my chagrin, the Canterbury Scene has generally alluded my progressive rock listening experience. For what it's worth, Fool's Meeting is more than enough to pique my interest in the style, with the full knowledge that the album has only scratched the surface. Carol Grimes and Delivery have earned their respective spots as quiet legends in the British rock pantheon. Especially if you're a fan of Caravan, Gong, Hatfield and the North, National Health, Soft Machine or any of the other bands these guys would play future roles in, Delivery should stand as an excellent history lesson.

Conor Fynes



..::TRACK-LIST::..

1. Blind To Your Light 05:06
2. Miserable Man 08:28
3. Home Made Ruin 03:23
4. Is It Really The Same 05:45
5. We Were Satisfied 04:03
6. The Wrong Time 07:51
7. Fighting It Out 05:49
8. Fools Meeting 05:26

Bonus Tracks:
9. Harry Lucky (Single A-side, August 1970) 03:42
10. Home Made Ruin (Alternate Take) 02:57
11. One For You (Recorded by Delivery in 1971) 07:40
12. Is It Really The Same (BBC Live, 1970) 05:20
13. Blind To Your Light (BBC Live, 1970) 05:31
14. Miserable Man (BBC Live, 1970) 08:18



..::OBSADA::..

Carol Grimes - vocals, percussion
Phil Miller - guitar
Steve Miller - piano, vocals
Roy Babbington - bass, string bass
Pip Pyle - drums

with:
Lol Coxhill - soprano & tenor saxophones (1-8,10)
Roderick Skeaping - violin (2)
Richard Sinclair - bass (11)



https://www.youtube.com/watch?v=y9jW0QHnJh0


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Drugi solowy album lidera Leprous jest być może najbardziej majestatyczną rzeczą, jaką kiedykolwiek nagrał. Czy ambicje norweskiego piosenkarza idą w parze z dobrym songwritingiem?

Jeszcze w okolicach premiery „Pitfalls” macierzystego zespołu Einara Solberga sam zainteresowany opowiadał – nie bez racji – że nie do końca czuje się częścią współczesnej sceny progresywnej, która zjada swój ogon. Na przestrzeni tych paru lat muzyk chyba zrewidował swój pogląd nie tylko nieco bardziej technicznymi materiałami Leprous, ale przede wszystkim tym, co słyszymy na „Vox Occulta”. O ile debiut artysty, „16”, biegł w kierunku alternatywnego art rocka, o tyle tegoroczne dzieło wokalisty jest zdecydowanie bardziej bombastyczne, pompatyczne i… progresywne. – Chcę być tą kinematograficzną postacią w progu. Na nowej płycie totalnie do tego dążyłem – podkreśla twórca w zapowiedzi prasowej. Zawartość krążka dowodzi, że nikogo nie oszukuje.

„Vox Occulta” ocieka majestatem. Gdy Hans Zimmer przejdzie na emeryturę, Einar Solberg będzie jego godnym następcą. Progresywny rock w wydaniu Norwega na tym materiale nie jest oszczędny, tylko epicki do granic. Wszelkie symfoniczne smaczki, kontrasty na bazie cicho-hymnicznie i przede wszystkim jego operowe zawodzenia wyzierają tu z każdego kąta. Nie każdy doceni taki natłok wszystkiego, lecz trzeba przyznać, że artysta przemawia prosto z serca. To nie kreacja, tylko emocjonalny wyrzut ubrany w elementy graniczące z przesadą, bo przecież każdy z nas bywa – że posłużę się tytułem piosenki z jego debiutu – „Over the Top”. Orkiestra Norweskiego Radia odpowiadająca za symfoniczne aranżacje i instrumentarium idealnie zgrywa się z głosowymi popisami Solberga. Posłuchajcie tylko tych rozedgranych smyków i niemal djentowego riffu w „Liberatio”. Zwróćcie uwagę na kolosa „Grex”, w którym znalazło się miejsce i na staroszkolnego progrocka, i na wątki niemal musicalowe. Einar ma łeb na karku. To czuć od razu.

„Vox Occulta” to kawał muzyki. Na jej tle „16” jawi się jako sympatyczna muzyka o krótkim terminie przydatności do spożycia. Jej następczyni albo was w sobie rozkocha, albo przesyci, ale na pewno prędko o niej nie zapomnicie. Sprawdźcie to!

Łukasz Brzozowski


The idea of going solo is a little counterintuitive in a genre like prog where bands dominate the scene. Figures like Devin Townsend and Steven Wilson have dabbled both in group and solo projects but have been such bold personalities as to dominate their band projects regardless. Leprous frontman Einar Solberg rather unfairly faced criticism that his main band had become little more than a solo project with recent releases—an accusation that was largely refuted by Solberg’s solo debut 16 in 2023. The multifaceted outing spanned a wide range of genres and experiments as Solberg began to feel out his solo sound, and probably the most significant throughline was the widespread use of symphonic backing.

If orchestra was the blood of 16, it’s the beating heart of Vox Occulta, Solberg’s solo sophomore. Many artists attempt orchestral projects but so often the orchestra is relegated to mere accompaniment. For Solberg, however, the Norwegian Radio Orchestra are perhaps the most vital players, and the rock instruments are subsumed into the orchestral forest rather than standing in their own clearing. Chris Baum (Bent Knee) towers a little higher on lead violin duties; meanwhile, guitar duties are shared between Pierre Danel (Novelists), Ben Levin (ex-Bent Knee), and John Browne (Monuments). The team is rounded out by Jed Lingat on bass, and Keli Guðjónsson (Agent Fresco) dominating drums. This core group never overwhelms in the mix, clearly audible but wending their way under the orchestra with knotty riffs, like root systems under a canopy of strings and woodwinds.

Solberg utilises the whole of his expansive vocal range on Vox Occulta, spanning beseeching falsetto, half-whispers, and even significant use of his latterly absent harsh vocals. Indeed, this is the most we’ve heard of Solberg’s growls since The Congregation, culminating in the full-throated mid-section on “Vita Fragilis” and the cathartic resolution on “Grex”. Meanwhile, the more melodic and restrained “Serenitas”, built around a gently rising scale motif, sees Solberg push his falsetto to its limit at the climactic release, and features a gorgeously bluesy guitar solo. The loping strings and thunderous brass of the title track prove a positively Zimmerian opening to a more Broadway style track; one imagines Solberg crouched like Batman only to stand up and start projecting with broad hand gestures as skronky djent plumbs beneath galloping strings.

In its more metal moments, Adam Noble’s mix never loses sight of the orchestral elements, blending lead guitars deftly into harmonies with the strings (“Grex”), and allowing Danel and Lingat’s riffs to thrum along in the place where the bassoons and tubas usually lay, without any of these textures ever becoming lost. With co-production from Solberg and David Castillo, the trio use negative space sublimely, allowing for all sorts of embellishments to layer into the whole such as a sudden xylophone remark leading into the heavier section of “Vita Fragilis” or the syncopated backing vocal accents on “Liberatio”. Vox Occulta’s lustre is to die for and allows its ensemble to shine across the record.

Countless breathtaking moments cluster Vox Occulta: the cascading string arpeggios that animate “Liberatio” falling in Poissonian rainform while an off-kilter “Mirage”-esque riff beneath, the nasty clean bass groove lumbering up and down in the background of “Medulla”, the Holstian jubilance of the orchestra post vituperative climax of “Vita Fragilis”, the incredible vocal control and deft restraint Solberg demonstrates on closer “Anima Lucis”… From minor textural highlights to Solberg’s consistently and unsurprisingly brilliant vocal work, we could be here for the rest of the review discussing Vox Occulta’s myriad apogees, but instead we need to talk about “Grex”, a career highlight for Solberg. Opening with a mournful violin solo, the track progresses through a number of identities: a lead guitar/string duet, a Guthrie Govan-esque guitar solo, and a quiet operatic requiem. But it’s the off-kilter guitar motif reminiscent of “The Sky is Red” which grabs attention at the halfway point, a seeming non-sequitur that foreshadows the track’s apocalyptic climax to come. When the song eventually explodes, it’s into a nasty groove as Solberg alternately implores and screams ‘a silence far too loud, I march into the crowd’—the singer self-atomising into the fray with bittersweet acceptance as tenebrous strings overlay a rhythm section that threatens to collapse under the weight of its own seismicity.

Any critiques to be levelled at Vox Occulta are largely structural. At the macro level, the album’s pacing is a little off, front-loading the record with the more dynamic cuts and cluttering the second half with all the tracks that demand listener patience. A little rearrangement would have left Vox Occulta more balanced and with the softer—and arguably weaker—tracks (“Serenitas”, “Anima Lucis”) better contrasted. At the micro level, it’s down to some traditional Solbergisms (those good ol’ backing whoas and ohs) and Solberg’s love of abrupt endings—many-a-track on 16 just stopped, and the trend continues on Vox Occulta. Unfortunately, these abrupt cut-offs only feel impactful in moderation, and many times, particularly on closer “Anima Lucis”, tracks feel a touch incomplete for the suddenness of their conclusion. These are minor issues, none really detracting from the ambition and spectacle of Vox Occulta, but nevertheless signalling some missed potential.

A solo release is rarely ever completely solo, but it’s testament to Einar Solberg’s talent and taste that he assembled such a team to bring to life this opus. Holistic in vision, flawlessly produced, and emotionally bracing, Solberg has delivered a truly ambitious work of theatrical, orchestral metal that can stand toe-to-toe with the genre’s titans.

Dani Copelli



..::TRACK-LIST::..

1. Stella Mortua (feat. The Norwegian Radio Orchestra) 05:26
2. Medulla 05:31
3. Vox (feat. The Norwegian Radio Orchestra) 07:58
4. Liberatio 04:40
5. Serenitas 06:45
6. Vita Fragilis (feat. The Norwegian Radio Orchestra) 05:27
7. Grex 11:48
8. Anima Lucis (feat. The Norwegian Radio Orchestra) 07:05



..::OBSADA::..

Einar Solberg - vocals, keys, piano
Jed Lingat - bass
Keli Guðjónsson - drums
Pierre Danel - guitar
Ben Levin - guitar
John Browne - guitar
Chris Baum - violin

The Norwegian Radio Orchestra



https://www.youtube.com/watch?v=qwWiHEFN0gA


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Drugi solowy album lidera Leprous jest być może najbardziej majestatyczną rzeczą, jaką kiedykolwiek nagrał. Czy ambicje norweskiego piosenkarza idą w parze z dobrym songwritingiem?

Jeszcze w okolicach premiery „Pitfalls” macierzystego zespołu Einara Solberga sam zainteresowany opowiadał – nie bez racji – że nie do końca czuje się częścią współczesnej sceny progresywnej, która zjada swój ogon. Na przestrzeni tych paru lat muzyk chyba zrewidował swój pogląd nie tylko nieco bardziej technicznymi materiałami Leprous, ale przede wszystkim tym, co słyszymy na „Vox Occulta”. O ile debiut artysty, „16”, biegł w kierunku alternatywnego art rocka, o tyle tegoroczne dzieło wokalisty jest zdecydowanie bardziej bombastyczne, pompatyczne i… progresywne. – Chcę być tą kinematograficzną postacią w progu. Na nowej płycie totalnie do tego dążyłem – podkreśla twórca w zapowiedzi prasowej. Zawartość krążka dowodzi, że nikogo nie oszukuje.

„Vox Occulta” ocieka majestatem. Gdy Hans Zimmer przejdzie na emeryturę, Einar Solberg będzie jego godnym następcą. Progresywny rock w wydaniu Norwega na tym materiale nie jest oszczędny, tylko epicki do granic. Wszelkie symfoniczne smaczki, kontrasty na bazie cicho-hymnicznie i przede wszystkim jego operowe zawodzenia wyzierają tu z każdego kąta. Nie każdy doceni taki natłok wszystkiego, lecz trzeba przyznać, że artysta przemawia prosto z serca. To nie kreacja, tylko emocjonalny wyrzut ubrany w elementy graniczące z przesadą, bo przecież każdy z nas bywa – że posłużę się tytułem piosenki z jego debiutu – „Over the Top”. Orkiestra Norweskiego Radia odpowiadająca za symfoniczne aranżacje i instrumentarium idealnie zgrywa się z głosowymi popisami Solberga. Posłuchajcie tylko tych rozedgranych smyków i niemal djentowego riffu w „Liberatio”. Zwróćcie uwagę na kolosa „Grex”, w którym znalazło się miejsce i na staroszkolnego progrocka, i na wątki niemal musicalowe. Einar ma łeb na karku. To czuć od razu.

„Vox Occulta” to kawał muzyki. Na jej tle „16” jawi się jako sympatyczna muzyka o krótkim terminie przydatności do spożycia. Jej następczyni albo was w sobie rozkocha, albo przesyci, ale na pewno prędko o niej nie zapomnicie. Sprawdźcie to!

Łukasz Brzozowski


The idea of going solo is a little counterintuitive in a genre like prog where bands dominate the scene. Figures like Devin Townsend and Steven Wilson have dabbled both in group and solo projects but have been such bold personalities as to dominate their band projects regardless. Leprous frontman Einar Solberg rather unfairly faced criticism that his main band had become little more than a solo project with recent releases—an accusation that was largely refuted by Solberg’s solo debut 16 in 2023. The multifaceted outing spanned a wide range of genres and experiments as Solberg began to feel out his solo sound, and probably the most significant throughline was the widespread use of symphonic backing.

If orchestra was the blood of 16, it’s the beating heart of Vox Occulta, Solberg’s solo sophomore. Many artists attempt orchestral projects but so often the orchestra is relegated to mere accompaniment. For Solberg, however, the Norwegian Radio Orchestra are perhaps the most vital players, and the rock instruments are subsumed into the orchestral forest rather than standing in their own clearing. Chris Baum (Bent Knee) towers a little higher on lead violin duties; meanwhile, guitar duties are shared between Pierre Danel (Novelists), Ben Levin (ex-Bent Knee), and John Browne (Monuments). The team is rounded out by Jed Lingat on bass, and Keli Guðjónsson (Agent Fresco) dominating drums. This core group never overwhelms in the mix, clearly audible but wending their way under the orchestra with knotty riffs, like root systems under a canopy of strings and woodwinds.

Solberg utilises the whole of his expansive vocal range on Vox Occulta, spanning beseeching falsetto, half-whispers, and even significant use of his latterly absent harsh vocals. Indeed, this is the most we’ve heard of Solberg’s growls since The Congregation, culminating in the full-throated mid-section on “Vita Fragilis” and the cathartic resolution on “Grex”. Meanwhile, the more melodic and restrained “Serenitas”, built around a gently rising scale motif, sees Solberg push his falsetto to its limit at the climactic release, and features a gorgeously bluesy guitar solo. The loping strings and thunderous brass of the title track prove a positively Zimmerian opening to a more Broadway style track; one imagines Solberg crouched like Batman only to stand up and start projecting with broad hand gestures as skronky djent plumbs beneath galloping strings.

In its more metal moments, Adam Noble’s mix never loses sight of the orchestral elements, blending lead guitars deftly into harmonies with the strings (“Grex”), and allowing Danel and Lingat’s riffs to thrum along in the place where the bassoons and tubas usually lay, without any of these textures ever becoming lost. With co-production from Solberg and David Castillo, the trio use negative space sublimely, allowing for all sorts of embellishments to layer into the whole such as a sudden xylophone remark leading into the heavier section of “Vita Fragilis” or the syncopated backing vocal accents on “Liberatio”. Vox Occulta’s lustre is to die for and allows its ensemble to shine across the record.

Countless breathtaking moments cluster Vox Occulta: the cascading string arpeggios that animate “Liberatio” falling in Poissonian rainform while an off-kilter “Mirage”-esque riff beneath, the nasty clean bass groove lumbering up and down in the background of “Medulla”, the Holstian jubilance of the orchestra post vituperative climax of “Vita Fragilis”, the incredible vocal control and deft restraint Solberg demonstrates on closer “Anima Lucis”… From minor textural highlights to Solberg’s consistently and unsurprisingly brilliant vocal work, we could be here for the rest of the review discussing Vox Occulta’s myriad apogees, but instead we need to talk about “Grex”, a career highlight for Solberg. Opening with a mournful violin solo, the track progresses through a number of identities: a lead guitar/string duet, a Guthrie Govan-esque guitar solo, and a quiet operatic requiem. But it’s the off-kilter guitar motif reminiscent of “The Sky is Red” which grabs attention at the halfway point, a seeming non-sequitur that foreshadows the track’s apocalyptic climax to come. When the song eventually explodes, it’s into a nasty groove as Solberg alternately implores and screams ‘a silence far too loud, I march into the crowd’—the singer self-atomising into the fray with bittersweet acceptance as tenebrous strings overlay a rhythm section that threatens to collapse under the weight of its own seismicity.

Any critiques to be levelled at Vox Occulta are largely structural. At the macro level, the album’s pacing is a little off, front-loading the record with the more dynamic cuts and cluttering the second half with all the tracks that demand listener patience. A little rearrangement would have left Vox Occulta more balanced and with the softer—and arguably weaker—tracks (“Serenitas”, “Anima Lucis”) better contrasted. At the micro level, it’s down to some traditional Solbergisms (those good ol’ backing whoas and ohs) and Solberg’s love of abrupt endings—many-a-track on 16 just stopped, and the trend continues on Vox Occulta. Unfortunately, these abrupt cut-offs only feel impactful in moderation, and many times, particularly on closer “Anima Lucis”, tracks feel a touch incomplete for the suddenness of their conclusion. These are minor issues, none really detracting from the ambition and spectacle of Vox Occulta, but nevertheless signalling some missed potential.

A solo release is rarely ever completely solo, but it’s testament to Einar Solberg’s talent and taste that he assembled such a team to bring to life this opus. Holistic in vision, flawlessly produced, and emotionally bracing, Solberg has delivered a truly ambitious work of theatrical, orchestral metal that can stand toe-to-toe with the genre’s titans.

Dani Copelli



..::TRACK-LIST::..

1. Stella Mortua (feat. The Norwegian Radio Orchestra) 05:26
2. Medulla 05:31
3. Vox (feat. The Norwegian Radio Orchestra) 07:58
4. Liberatio 04:40
5. Serenitas 06:45
6. Vita Fragilis (feat. The Norwegian Radio Orchestra) 05:27
7. Grex 11:48
8. Anima Lucis (feat. The Norwegian Radio Orchestra) 07:05



..::OBSADA::..

Einar Solberg - vocals, keys, piano
Jed Lingat - bass
Keli Guðjónsson - drums
Pierre Danel - guitar
Ben Levin - guitar
John Browne - guitar
Chris Baum - violin

The Norwegian Radio Orchestra



https://www.youtube.com/watch?v=qwWiHEFN0gA


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Dwupłytowy album zawierający nagrania z koncertu „Supershow” (1969), występu w Questors Theatre (1970) oraz studyjne nagrania i dema z 1971 roku. Materiał pokazuje zespół w okresie przejściowym między blues-rockiem a bardziej rozbudowanym rockiem progresywnym z elementami jazzu. Dominują improwizacje, rozbudowane kompozycje i charakterystyczna gra sekcji rytmicznej Jona Hisemana.



..::TRACK-LIST::..

CD 1:
1. Those Who Are About To Die Salute You (Supershow, 26 March 1969) 5:11
2. Debut (Supershow, 26 March 1969) 4:41
3. Downhill And Shadows (Questors Theatre, 14 May 1970) 12:16
4. The Valentyne Suite (Questors Theatre, 14 May 1970) 9:02

CD 2:
Upon Tomorrow (Tracks 1-4)
1. Upon Tomorrow 7:49
2. Jumping Off The Sun 5:32
3. Sleepwalker 7:01
4. The Pirate’s Dream 12:51
5. Thank God For Things That Grow (Advision Studios, 13 August 1971) 7:18
6. The Pirate’s Dream (Demo, Lansdowne Studios, 1 August 1971) 11:59
7. Upon Tomorrow (Demo, Lansdowne Studios, 1 August 1971) 6:37
8. Thank God For Things That Grow (Demo, Lansdowne Studios, 1 August 1971) 5:42



..::OBSADA::..

Saxophone - Dick Heckstall-Smith
Vocals - Chris Farlowe
Guitar - James Litherland (tracks: 1-1 and 1-2)
Drums - Jon Hiseman
Electric Organ [Hammond Organ], Keyboards, Mellotron - Dave Greenslade
Bass - Mark Clarke, Tony Reeves (tracks: 1-1 and 1-2)



https://www.youtube.com/watch?v=quC5BLwRTsQ


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Dwupłytowy album zawierający nagrania z koncertu „Supershow” (1969), występu w Questors Theatre (1970) oraz studyjne nagrania i dema z 1971 roku. Materiał pokazuje zespół w okresie przejściowym między blues-rockiem a bardziej rozbudowanym rockiem progresywnym z elementami jazzu. Dominują improwizacje, rozbudowane kompozycje i charakterystyczna gra sekcji rytmicznej Jona Hisemana.



..::TRACK-LIST::..

CD 1:
1. Those Who Are About To Die Salute You (Supershow, 26 March 1969) 5:11
2. Debut (Supershow, 26 March 1969) 4:41
3. Downhill And Shadows (Questors Theatre, 14 May 1970) 12:16
4. The Valentyne Suite (Questors Theatre, 14 May 1970) 9:02

CD 2:
Upon Tomorrow (Tracks 1-4)
1. Upon Tomorrow 7:49
2. Jumping Off The Sun 5:32
3. Sleepwalker 7:01
4. The Pirate’s Dream 12:51
5. Thank God For Things That Grow (Advision Studios, 13 August 1971) 7:18
6. The Pirate’s Dream (Demo, Lansdowne Studios, 1 August 1971) 11:59
7. Upon Tomorrow (Demo, Lansdowne Studios, 1 August 1971) 6:37
8. Thank God For Things That Grow (Demo, Lansdowne Studios, 1 August 1971) 5:42



..::OBSADA::..

Saxophone - Dick Heckstall-Smith
Vocals - Chris Farlowe
Guitar - James Litherland (tracks: 1-1 and 1-2)
Drums - Jon Hiseman
Electric Organ [Hammond Organ], Keyboards, Mellotron - Dave Greenslade
Bass - Mark Clarke, Tony Reeves (tracks: 1-1 and 1-2)



https://www.youtube.com/watch?v=quC5BLwRTsQ


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!