...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Nowa, zremasterowana, limitowana, europejska edycja nagranego latem 1969 a wydanego przez Philips w lutym 1970 roku, rewelacyjnego debiutu progresywnej, duńskiej formacji nawiązującej do stylistyki ówczesnych, najbardziej rockowych (z dominującą, elektryczną gitarą i organami Hammonda) dokonań Procol Harum, Rare Bird, The Nice oraz późnych The Beatles. Ta pełna dynamiki, chwytliwej melodyki i autentycznie wyśmienita płyta zawiera jedynie dwie rozbudowane suity (skomponowane do baletu) i trzeba przyznać, że poza Wielką Brytanią tak profesjonalnie tego rodzaju muzyki na przełomie 1969-1970 nie grał wówczas nikt!

To jest jedna z moich najbardziej ulubionych, progresywnych plyt 'ever'! Wydany w 1971 roku album 'Green Man' również był doskonały, ale debiut cenię sobie troszkę bardziej... Dodatkowo do płytki dołączono 2 nagrania z singla z 1970 roku - w tym niewydany nigdy na CD, chyba najcięższy w karierze grupy 'Over The Fields'! Dźwięk jest nieco lepszy niż na wcześniejszych edycjach i po prostu bije na głowę przymulone i pozbawione życia wersje z youtube! Poza tym CD zawiera kilka rzadkich zdjęć zespołu.

JL

Album otrzymał dobre, wręcz entuzjastyczne, recenzje. Dziennikarze byli pełni uznania zarówno dla doskonałego opanowania instrumentów jak i talentów kompozytorskich bardzo jeszcze wtedy młodych (najstarszy a nich - Peter Mellin - w momencie wydania płyty miał lat 23, namłodszy - Finn Olafsson - zaledwie 17) muzyków.

Po 42 latach magazyn muzyczny Gaffa określił muzykę zawartą na płycie jako 'zdumiewającą i pełną wyobraźni" i "rock progresywny najwyższych lotów'.



The first Ache album is a weird one as the music was written for a BALLET if you can believe it. There was rock-opera and now rock ballet. Actually only the first side epic was written for the ballet , borrowing lots from the Classics masters (much like The Nice did) with heavy instrumentation (sometimes a bit exagerated but never in the terms of ELP either). When I speak of The Nice's interpretation of classic music , I want to make clear I speak of Bernstein's America and Gerschwin's Blue Rondo Ala Turc superb (and Nice) arrangements and not at all like the pointless Brandenburger Concerto or Five Bridges Suite.
Outside of that comparison , the guitar is also very present (as it was in the Nice's Thoughts albums) and very full of energy but the album is not flawless. Some riffs can even approach Zeppelin's power.The second track (also approaching 20 min) is less classically orientated but full of the typical (and great) instrumental excesses of that era.

One of the best album to come out of Denmark, at the time. The follow-up is also fine but more restrained and both albums have been released together as Eric pointed out out on that page , this is a master buy.

Sean Trane


A week ago, while walking through the CD store, saw an old vinyl copy of "De Homine Urbano" by the Danish band ACHE, the album was in very good condition and very cheap, so more with curiosity than with real conviction got it, at the end. I wasn't expecting real Symphonic rather than a late Psyche/Melodic hybrid.
While listening it, started to wonder how many things had to pass so an old record sold 38 years ago in a Danish store ended in my hands here in Perú, when I saw the signature of a friend inside the cover, it was quite funny, his father gave it to him when he came from a trip, he treasured it, but his cleaning obsessed wife sold all those dirt covered albums in a format "nobody sane" uses any more.

But back to the album, my prejudice was not accurate, the album is a gem, combines in the most delicate possible way echoes from the Psychedelic 60's with strong elements of the recently born Symphonic sub-genre, the massive use of Hammond is simply delightful, I could talk about some FOCUS influenced, but due to the date of release, this is not likely.

"De Homini Urbano" consists of two epics, the first one the self titled ballet (Yes it's true) which starts with a clear Emerson (THE NICE era) influenced performance, it's evident Peter Mellin likes pomp and brightness, the guy exploits all his skills and plays as loud as he can, combining instruments in a perfect way, hitting synths and piano with the same fury, but the star is always the organ, like suspended between the 60's and 70's in some sort of limbo, well covered by Finn Olafsson's distorted guitar.

There's nothing static in the track, everything is in perpetual motion, the radical changes come one after the other without rest, the band seems to have horror of silent spaces, covering every instant with music, when not the piano or guitar, you can clearly listen the bass or drums playing restless, like a sonic wall that hits you from start to end, simply wonderful expression of musicality.

But the closing section is exceptional, totally experimental for a band in the 70's an uncontrolled cacophony with a Baroque background, this guys were years ahead most musicians from the era, something strange for 1970 Prog of Scandinavia.

"Little Things" is a 18 minutes sort of Opera with THE BEATLES classic "Every Little Thing She Does" (also performed by YES) as main ingredient, but as anybody can imagine, they have 18:31 minutes to explore every possible variation and experimentation available on those years.

The vocals are not outstanding even when better than the average band...............From this point we get complexity, experimentation, pomp, excesses, everything that makes Prog so special, but is better to listen it than to read whatever I can say, because it's unique, so this is as far as I will go to avoid spoiling the experience.

Four solid stars for a very ambitious album that deserves more attention.

Ivan_Melgar_M



..::TRACK-LIST::..

1. De Homine Urbano (19:00):
- Overture
- Soldier theme
- Ballerina theme
- Pas de deux
- Ogre theme
- Awakening
- The dance of the demons
- Pas de trois
- The last attempt
- Finale
2. Little Things (18:32)

Bonus Tracks:
3. Over The Fields (Single B-side, August 1970) 3:54
4. Shadow Of A Gipsy (Single A-side, August 197) 4:32



..::OBSADA::..

Finn Olafsson - guitar
Peter Mellin - Hammond organ, piano
Torsten Olafsson - bass, vocals
Glenn Fischer - drums, percussion



https://www.youtube.com/watch?v=W3fYakBr6lM



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Nowa, zremasterowana, limitowana, europejska edycja nagranego latem 1969 a wydanego przez Philips w lutym 1970 roku, rewelacyjnego debiutu progresywnej, duńskiej formacji nawiązującej do stylistyki ówczesnych, najbardziej rockowych (z dominującą, elektryczną gitarą i organami Hammonda) dokonań Procol Harum, Rare Bird, The Nice oraz późnych The Beatles. Ta pełna dynamiki, chwytliwej melodyki i autentycznie wyśmienita płyta zawiera jedynie dwie rozbudowane suity (skomponowane do baletu) i trzeba przyznać, że poza Wielką Brytanią tak profesjonalnie tego rodzaju muzyki na przełomie 1969-1970 nie grał wówczas nikt!

To jest jedna z moich najbardziej ulubionych, progresywnych plyt 'ever'! Wydany w 1971 roku album 'Green Man' również był doskonały, ale debiut cenię sobie troszkę bardziej... Dodatkowo do płytki dołączono 2 nagrania z singla z 1970 roku - w tym niewydany nigdy na CD, chyba najcięższy w karierze grupy 'Over The Fields'! Dźwięk jest nieco lepszy niż na wcześniejszych edycjach i po prostu bije na głowę przymulone i pozbawione życia wersje z youtube! Poza tym CD zawiera kilka rzadkich zdjęć zespołu.

JL

Album otrzymał dobre, wręcz entuzjastyczne, recenzje. Dziennikarze byli pełni uznania zarówno dla doskonałego opanowania instrumentów jak i talentów kompozytorskich bardzo jeszcze wtedy młodych (najstarszy a nich - Peter Mellin - w momencie wydania płyty miał lat 23, namłodszy - Finn Olafsson - zaledwie 17) muzyków.

Po 42 latach magazyn muzyczny Gaffa określił muzykę zawartą na płycie jako 'zdumiewającą i pełną wyobraźni" i "rock progresywny najwyższych lotów'.



The first Ache album is a weird one as the music was written for a BALLET if you can believe it. There was rock-opera and now rock ballet. Actually only the first side epic was written for the ballet , borrowing lots from the Classics masters (much like The Nice did) with heavy instrumentation (sometimes a bit exagerated but never in the terms of ELP either). When I speak of The Nice's interpretation of classic music , I want to make clear I speak of Bernstein's America and Gerschwin's Blue Rondo Ala Turc superb (and Nice) arrangements and not at all like the pointless Brandenburger Concerto or Five Bridges Suite.
Outside of that comparison , the guitar is also very present (as it was in the Nice's Thoughts albums) and very full of energy but the album is not flawless. Some riffs can even approach Zeppelin's power.The second track (also approaching 20 min) is less classically orientated but full of the typical (and great) instrumental excesses of that era.

One of the best album to come out of Denmark, at the time. The follow-up is also fine but more restrained and both albums have been released together as Eric pointed out out on that page , this is a master buy.

Sean Trane


A week ago, while walking through the CD store, saw an old vinyl copy of "De Homine Urbano" by the Danish band ACHE, the album was in very good condition and very cheap, so more with curiosity than with real conviction got it, at the end. I wasn't expecting real Symphonic rather than a late Psyche/Melodic hybrid.
While listening it, started to wonder how many things had to pass so an old record sold 38 years ago in a Danish store ended in my hands here in Perú, when I saw the signature of a friend inside the cover, it was quite funny, his father gave it to him when he came from a trip, he treasured it, but his cleaning obsessed wife sold all those dirt covered albums in a format "nobody sane" uses any more.

But back to the album, my prejudice was not accurate, the album is a gem, combines in the most delicate possible way echoes from the Psychedelic 60's with strong elements of the recently born Symphonic sub-genre, the massive use of Hammond is simply delightful, I could talk about some FOCUS influenced, but due to the date of release, this is not likely.

"De Homini Urbano" consists of two epics, the first one the self titled ballet (Yes it's true) which starts with a clear Emerson (THE NICE era) influenced performance, it's evident Peter Mellin likes pomp and brightness, the guy exploits all his skills and plays as loud as he can, combining instruments in a perfect way, hitting synths and piano with the same fury, but the star is always the organ, like suspended between the 60's and 70's in some sort of limbo, well covered by Finn Olafsson's distorted guitar.

There's nothing static in the track, everything is in perpetual motion, the radical changes come one after the other without rest, the band seems to have horror of silent spaces, covering every instant with music, when not the piano or guitar, you can clearly listen the bass or drums playing restless, like a sonic wall that hits you from start to end, simply wonderful expression of musicality.

But the closing section is exceptional, totally experimental for a band in the 70's an uncontrolled cacophony with a Baroque background, this guys were years ahead most musicians from the era, something strange for 1970 Prog of Scandinavia.

"Little Things" is a 18 minutes sort of Opera with THE BEATLES classic "Every Little Thing She Does" (also performed by YES) as main ingredient, but as anybody can imagine, they have 18:31 minutes to explore every possible variation and experimentation available on those years.

The vocals are not outstanding even when better than the average band...............From this point we get complexity, experimentation, pomp, excesses, everything that makes Prog so special, but is better to listen it than to read whatever I can say, because it's unique, so this is as far as I will go to avoid spoiling the experience.

Four solid stars for a very ambitious album that deserves more attention.

Ivan_Melgar_M



..::TRACK-LIST::..

1. De Homine Urbano (19:00):
- Overture
- Soldier theme
- Ballerina theme
- Pas de deux
- Ogre theme
- Awakening
- The dance of the demons
- Pas de trois
- The last attempt
- Finale
2. Little Things (18:32)

Bonus Tracks:
3. Over The Fields (Single B-side, August 1970) 3:54
4. Shadow Of A Gipsy (Single A-side, August 197) 4:32



..::OBSADA::..

Finn Olafsson - guitar
Peter Mellin - Hammond organ, piano
Torsten Olafsson - bass, vocals
Glenn Fischer - drums, percussion



https://www.youtube.com/watch?v=W3fYakBr6lM



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Limitowana, europejska reedycja wydanego w listopadzie 1971 roku jedynego, za to doskonałego albumu australijskiej formacji grającej ciężkiego, progresywnego rocka w stylu mocnych Spooky Tooth z najlepszego okresu z domieszką Atomic Rooster i Deep Purple. Zresztą zespół wykonał swoje wersje pochodzących z LP 'The Last Puff' (Spooky Tooth, 1970): 'The Wrong Time' oraz (skomponowanego przez Beatlesów) tutaj 8-minutowy 'I Am The Walrus'! Spośród 7 utworów aż 5 stanowiły doskonałe przeróbki kawałków innych wykonawców a 2 stanowiły oryginalne kompozycje zespołu - w tym doskonały, improwizowany, ponad 10-minutowy utwór z fletem w roli głównej! Generalnie album wypełniony był po brzegi soczystym, "brytyjskim" brzmieniem z lat 1969-1970, czyli dużo Hammondów, efektowne i zarazem solidne gitary oraz rasowe wokale: przeważający żeński (świetny) i pojawiający się marginalnie, męski (OK). Jeszcze raz: na tym albumie jest zero wypełniaczy! Wydany w nakładzie zaledwie 500 egz. winylowy album McPhee to chyba największy, rockowy rarytas z kręgu australijskiego, starego rocka, bo każdy, poważny kolekcjoner chce go mieć i słuchać! Natomiast świetnie zachowane egzemplarze z kratkowaną na froncie i niemożliwą do zachowania bez drobnych przytarć bardzo ciemną okładką, jeśli się pojawiają to kosztują ponad 2000 euro!

JL



..::TRACK-LIST::..

1. The Wrong Time 6:35
Written By – Wright, McCracken

2. Sunday Shuffle 3:22
Written By – B. Kaika

3. Southern Man 5:50
Written By – N. Young

4. Indian Rope Man 7:14
Written By – Price, Roth, Havens

5. Superstar 5:04
Written By – Bramlett, Russell

6. I Am The Walrus 8:00
Written By – Lennon-McCartney

7. Out To Lunch 10:38
Written By – Tony Joyce



..::OBSADA::..

Vocals, Percussion - Faye Lewis
Organ, Electric Piano, Vocals - Jim Deverell
Drums - Terry Popple
Guitar - Tony Joyce
Bass - Benny Kaika
+
Harmony Vocals - Shauna Jensen
Alto Saxophone, Flute - Ken James (tracks: 5, 7)
Congas - Larry Durea (tracks: 4)



https://www.youtube.com/watch?v=rQaATqKR2eQ


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Limitowana, europejska reedycja wydanego w listopadzie 1971 roku jedynego, za to doskonałego albumu australijskiej formacji grającej ciężkiego, progresywnego rocka w stylu mocnych Spooky Tooth z najlepszego okresu z domieszką Atomic Rooster i Deep Purple. Zresztą zespół wykonał swoje wersje pochodzących z LP 'The Last Puff' (Spooky Tooth, 1970): 'The Wrong Time' oraz (skomponowanego przez Beatlesów) tutaj 8-minutowy 'I Am The Walrus'! Spośród 7 utworów aż 5 stanowiły doskonałe przeróbki kawałków innych wykonawców a 2 stanowiły oryginalne kompozycje zespołu - w tym doskonały, improwizowany, ponad 10-minutowy utwór z fletem w roli głównej! Generalnie album wypełniony był po brzegi soczystym, "brytyjskim" brzmieniem z lat 1969-1970, czyli dużo Hammondów, efektowne i zarazem solidne gitary oraz rasowe wokale: przeważający żeński (świetny) i pojawiający się marginalnie, męski (OK). Jeszcze raz: na tym albumie jest zero wypełniaczy! Wydany w nakładzie zaledwie 500 egz. winylowy album McPhee to chyba największy, rockowy rarytas z kręgu australijskiego, starego rocka, bo każdy, poważny kolekcjoner chce go mieć i słuchać! Natomiast świetnie zachowane egzemplarze z kratkowaną na froncie i niemożliwą do zachowania bez drobnych przytarć bardzo ciemną okładką, jeśli się pojawiają to kosztują ponad 2000 euro!

JL



..::TRACK-LIST::..

1. The Wrong Time 6:35
Written By – Wright, McCracken

2. Sunday Shuffle 3:22
Written By – B. Kaika

3. Southern Man 5:50
Written By – N. Young

4. Indian Rope Man 7:14
Written By – Price, Roth, Havens

5. Superstar 5:04
Written By – Bramlett, Russell

6. I Am The Walrus 8:00
Written By – Lennon-McCartney

7. Out To Lunch 10:38
Written By – Tony Joyce



..::OBSADA::..

Vocals, Percussion - Faye Lewis
Organ, Electric Piano, Vocals - Jim Deverell
Drums - Terry Popple
Guitar - Tony Joyce
Bass - Benny Kaika
+
Harmony Vocals - Shauna Jensen
Alto Saxophone, Flute - Ken James (tracks: 5, 7)
Congas - Larry Durea (tracks: 4)



https://www.youtube.com/watch?v=rQaATqKR2eQ


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Zremasterowana wersja poszerzona o 38 minut - cztery długie utwory zarejestrowane podczas tej samej trasy! Świetny, koncertowy (trzeci i zarazem ostatni w dyskografii) album progresywnej supergrupy, złożonej z byłych członków King Crimson (John Wetton), Roxy Music (Eddie Jobson) i Zappy (Terry Bozzio - znany m.in. z LP "Zoot Allures").
Była to ostatnia formacja lat 70-tych z powodzeniem nawiązująca do najlepszych dokonań gatunku. Doskonały dźwięk i gustowna grafika.



Atrakcyjny, dynamiczny koncert, efektowny, energicznie zagrany, z prawdziwie rockowym wykopem. Do tego niespecjalnie trudny w odbiorze. Dla kazdego fana ambitniejszego rocka - czysty relaks. I jeżeli ktoś sobie pomyśli, że pewnie nieprzypadkowo recenzja tej płyty ukazuje się trzy dni po krakowskim koncercie UK, to ma absolutną rację. Zupełnie nieprzypadkowo. Miało być co innego, ale zaraz w czwartek „Night After Night” wylądowało w moim przenośnym odtwarzaczu i przeskoczyło kolejkę (pierwotnie dzisiaj miał być pierwszy solowy Wetton).

Z tym krążkiem jest związana cała historia. Był to pierwszy zachodni winyl jaki sobie kupiłem i to w dość specyficznych okolicznościach. Po dość długim pobycie opuściłem szpital w Rzeszowie, a że był początek grudnia, to postanowiłem sobie od razu kupić prezent na św. Mikołaja. Udałem się do miejscowego sklepu płytowego Fono-Kram po debiut Marillion. Niestety akurat w tym momencie nie było go na stanie, więc zacząłem rozglądać się po półkach za czymś innym. Jakoś nie potrafiłem się na nic zdecydować, już mój papo zaczynał się niecierpliwić, aż dostrzegłem w pewnym momencie niebieska okładkę z napisem „UK”. Nie była to dla mnie obca nazwa, bo „Danger Money” już znałem i bardzo mi się podobało. „Night After Night” co prawda nie słyszałem, ale to był żaden problem – było „Nothing to Lose”, „Rendezvous 6:02”, „Ceasar’s Palace Blues” – czego chcieć więcej? Poza tym ze dwa utwory posłuchałem na miejscu. Zapłaciłem „jedyne” 3200 złotych i płyta zmieniła właściciela. W tym czasie, w połowie lat osiemdziesiątych zakup takiej płyty był poważnym wydarzeniem, omalże świętem – dostęp do takiego towaru nie był łatwy. Najczęściej były to rzeczy z „drugiej ręki”, a przeciętny komis płytowy dysponował 50-70 tytułami, zwykle w pojedynczych egzemplarzach, poza tym był to też wyjątkowo kosztowny sport. Niecałe dwa lata później, kiedy poszedłem do pracy, pierwszej pensji dostałem 8150 złotych ( nawet jak na tamte czasy bardzo mało), to relatywnie w porównaniu do dzisiejszych zarobków cena takiej jednej płyty musiałaby teraz oscylować w granicach 400 – 500 złotych. A to była jedna z najtańszych wtedy tam w Fono-Kramie, bo na przykład świeżo wydany debiut Stinga kosztował 5000 złotych.

„Night After Night” to była chyba też pierwsza zachodnia płyta, która usłyszałem „na żywo”, to jest z własnego gramofonu, bez pośrednictwa radia. I dynamiczne wejście syntezatorów w czwartej minucie „Rendezvous 6:02” – jak to zabrzmiało, na niezłym sprzęcie, z dobrze nagranego i wyprodukowanego (nie trzeszczącego) winyla – tego wrażenia nie zapomnę nigdy, jest to jedno z moich najważniejszych doświadczeń muzycznych.

Swego czasu była to jedna z moich dziesięciu ulubionych koncertówek ever, ale było to już jakiś czas temu. Później poznałem trochę więcej tego typu wydawnictw i to już nie jest pierwsza dziesiątka, chociaż dwudziestka pewnie tak. Poza tym ktoś mnie „poszczuł” „Concert Classics vol.4”, znanym też jako „Live In Boston” a jest to rzecz znacznie lepsza od „Night After Night”.

Ale wracając do tematu – biorąc pod uwagę oba krążki studyjne, „Night After Night” jest z pewnością poniżej możliwości grupy, bo jest „zaledwie” trochę lepiej niż bardzo dobre, a powinno być co najmniej znakomite. Zestawienie utworów też raczej optymalne nie jest, ale w tym przypadku każdy fan inaczej by wypełnił te trzy kwadranse, więc w tej sytuacji musimy wziąć pod uwagę czasowe ograniczenia nośnika. Co też ważne - trzyosobowe UK miało swoje założenia taktyczne i ma to również swoje odzwierciedlenie na tej płycie. Już „Danger Money” przyniosło muzykę bardziej przebojową i bliższą, powiedzmy, AORowi niż debiut i ten koncert też jest taki – można powiedzieć, że nawet bardziej rockowy niż prog-rockowy. A nowe utwory – tytułowy i „As Long As You Want Me Here” – to proste, rockowe piosenki. Inna broszka, że i tak zagrane jest to znakomicie. Zawsze najbardziej podobały mi się „Nothing to Lose”, „Night After Night” i „Rendezvous 6:02”, chociaż cala druga strona, a zwłaszcza set z pierwszego krążka to też nie w kij dmuchał – to jest to bardziej prog-rockowe UK.

Może i „Night After Night” to jest tak z półtorej stopnia niżej od absolutu, ale to i tak jeden z tych klasycznych albumów koncertowych z lat siedemdziesiątych, w zasadzie absolutna ekstraklasa i zakup tego winyla był dobrą inwestycją.

Wojciech Kapała


This is the live record of the 2 UK's studio albums. The sound is only good. There are 2 new songs: "Night after night" and "As long as you want me here". The more accessible "Night after night" is not very complex, more diluted, so that it is a bit disappointing, although there is a very good organ solo. "As long as you want me here" contains an interesting & too short intro of really modern & futuristic keyboards; Jobson's simple piano and Wetton's vocals are quite addictive and catchy, but nothing is really complex and elaborated on this track. The keyboards intro on "Alaska" is ABSOLUTELY flamboyant: quite better and louder than on the studio album. The complex & fast parts like on "Presto vivace" are VERY well played: Jobson is a GOD! Jobson's electric violins are very fast and elaborated, especially on "Caesar's Palace Blues", reminding Darryl Way's work or himself playing with Curved Air. The enthusiastic crowd favorably responds. Instead of the 2 new tracks mentioned above, UK should have played the complex bit a la ELP on "Carrying no cross". Have you heard the curious cut effect made on the crowd's "UK" shout, after the "Caesar's Palace Blues" track?

greenback


If memory serves this album comes with a different artwork too, since I remember the back of this vinyl coming with a satellite picture of the UK (and not Alaska like some might have written), but this is the group's ony official live album, the rest being posthumous exploitation albums. Although one might argue that this live album was a shameless exploitation of a flogged to death group, but this album has the merit of bringing to its fans three new track, not yet present on the two studio ones. But that's about its only merit, really as this album doesn't exploit much the live possibilities?? Don't come to this looking for extended solos or very different or powerful version of studio tracks.
After the extremely dull and boring new track Night After Night, where obviously Wetton can't help telling us how his life is a routine (and if not the case, he should choose his track title better, then), how can a prog fan not feel bored. A soporific rendition of RDV 6:02 follows and then an Asia preview with Nothin To Lose (John's really not hiding his career choices here) are preceding another new track, the AOR-lyrics-filled As Long As You Want Me There (John you talking to the fans or your wife???), this opening side is simply laughable and best forgotten. No wonder the punks balked and keeled over from laughter?? Yyyyuuuuuckkkkkkkk!!!!!!!!!........ Gooey and slimy stuff.

The flipside is not faring much better I'm afraid, though, even if Jobson's Alaska track brings some ELP ambiance that the other trio had forgotten about. A slow starter Moog-like intro, transformed by Emerson's organ, until Lake's vocals (uuuuhhrrr!!?.. I mean Wetton's) in Time To Kill take the exercise into grotesque territory, even if the violin solo is not without its merit (but nowhere close to Ponty's works). The intro of In The Dead Of Night is fairly different-sounding than its studio version, but ultimately it doesn't change much what is the group's better track over the three albums. As you'd guess Presto Vivace sounds very ELP-esque again and the closing CPBlues is nothing but a bore?. Best forgotten, really, this flipside is somewhat better than the catastrophic alter ego.

Just like its two studios disc, this UK album is better left alone sitting on store shelves or, in case you were ill-advised and acquired it, next to the garbage can. Visibly, ridicule didn't kill or maim in the late 70's, but then when listening to Wetton's next adventures, ridicule didn't kill either in the 80's. Don't say I didn't warn you.

Sean Trane



..::TRACK-LIST::..

1. Night After Night 5:23
2. Rendezvous 6:02 5:17
3. Nothing To Lose 5:27
4. As Long As You Want Me Here 5:00
5. Alaska 4:16
6. Time To Kill 4:22
7. Presto Vivace 1:03
8. In The Dead Of Night 6:23
9. Caesar's Palace Blues 4:45

Bonus Tracks:
10. Danger Money 8:15
11. The Only Thing She Needs 8:46
12. Thirty Years 6:21
13. Carrying No Cross 13:26

All tracks recorded live at Nakano Sun Plaza and Seiken Kan, Tokyo, Japan
between 29th May and 4th June 1979.



..::OBSADA::..

Terry Bozzio - drums, percussion
Eddie Jobson - keyboards, electric violin
John Wetton - vocals, bass



https://www.youtube.com/watch?v=BWNtOZrJVx0


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Zremasterowana wersja poszerzona o 38 minut - cztery długie utwory zarejestrowane podczas tej samej trasy! Świetny, koncertowy (trzeci i zarazem ostatni w dyskografii) album progresywnej supergrupy, złożonej z byłych członków King Crimson (John Wetton), Roxy Music (Eddie Jobson) i Zappy (Terry Bozzio - znany m.in. z LP "Zoot Allures").
Była to ostatnia formacja lat 70-tych z powodzeniem nawiązująca do najlepszych dokonań gatunku. Doskonały dźwięk i gustowna grafika.



Atrakcyjny, dynamiczny koncert, efektowny, energicznie zagrany, z prawdziwie rockowym wykopem. Do tego niespecjalnie trudny w odbiorze. Dla kazdego fana ambitniejszego rocka - czysty relaks. I jeżeli ktoś sobie pomyśli, że pewnie nieprzypadkowo recenzja tej płyty ukazuje się trzy dni po krakowskim koncercie UK, to ma absolutną rację. Zupełnie nieprzypadkowo. Miało być co innego, ale zaraz w czwartek „Night After Night” wylądowało w moim przenośnym odtwarzaczu i przeskoczyło kolejkę (pierwotnie dzisiaj miał być pierwszy solowy Wetton).

Z tym krążkiem jest związana cała historia. Był to pierwszy zachodni winyl jaki sobie kupiłem i to w dość specyficznych okolicznościach. Po dość długim pobycie opuściłem szpital w Rzeszowie, a że był początek grudnia, to postanowiłem sobie od razu kupić prezent na św. Mikołaja. Udałem się do miejscowego sklepu płytowego Fono-Kram po debiut Marillion. Niestety akurat w tym momencie nie było go na stanie, więc zacząłem rozglądać się po półkach za czymś innym. Jakoś nie potrafiłem się na nic zdecydować, już mój papo zaczynał się niecierpliwić, aż dostrzegłem w pewnym momencie niebieska okładkę z napisem „UK”. Nie była to dla mnie obca nazwa, bo „Danger Money” już znałem i bardzo mi się podobało. „Night After Night” co prawda nie słyszałem, ale to był żaden problem – było „Nothing to Lose”, „Rendezvous 6:02”, „Ceasar’s Palace Blues” – czego chcieć więcej? Poza tym ze dwa utwory posłuchałem na miejscu. Zapłaciłem „jedyne” 3200 złotych i płyta zmieniła właściciela. W tym czasie, w połowie lat osiemdziesiątych zakup takiej płyty był poważnym wydarzeniem, omalże świętem – dostęp do takiego towaru nie był łatwy. Najczęściej były to rzeczy z „drugiej ręki”, a przeciętny komis płytowy dysponował 50-70 tytułami, zwykle w pojedynczych egzemplarzach, poza tym był to też wyjątkowo kosztowny sport. Niecałe dwa lata później, kiedy poszedłem do pracy, pierwszej pensji dostałem 8150 złotych ( nawet jak na tamte czasy bardzo mało), to relatywnie w porównaniu do dzisiejszych zarobków cena takiej jednej płyty musiałaby teraz oscylować w granicach 400 – 500 złotych. A to była jedna z najtańszych wtedy tam w Fono-Kramie, bo na przykład świeżo wydany debiut Stinga kosztował 5000 złotych.

„Night After Night” to była chyba też pierwsza zachodnia płyta, która usłyszałem „na żywo”, to jest z własnego gramofonu, bez pośrednictwa radia. I dynamiczne wejście syntezatorów w czwartej minucie „Rendezvous 6:02” – jak to zabrzmiało, na niezłym sprzęcie, z dobrze nagranego i wyprodukowanego (nie trzeszczącego) winyla – tego wrażenia nie zapomnę nigdy, jest to jedno z moich najważniejszych doświadczeń muzycznych.

Swego czasu była to jedna z moich dziesięciu ulubionych koncertówek ever, ale było to już jakiś czas temu. Później poznałem trochę więcej tego typu wydawnictw i to już nie jest pierwsza dziesiątka, chociaż dwudziestka pewnie tak. Poza tym ktoś mnie „poszczuł” „Concert Classics vol.4”, znanym też jako „Live In Boston” a jest to rzecz znacznie lepsza od „Night After Night”.

Ale wracając do tematu – biorąc pod uwagę oba krążki studyjne, „Night After Night” jest z pewnością poniżej możliwości grupy, bo jest „zaledwie” trochę lepiej niż bardzo dobre, a powinno być co najmniej znakomite. Zestawienie utworów też raczej optymalne nie jest, ale w tym przypadku każdy fan inaczej by wypełnił te trzy kwadranse, więc w tej sytuacji musimy wziąć pod uwagę czasowe ograniczenia nośnika. Co też ważne - trzyosobowe UK miało swoje założenia taktyczne i ma to również swoje odzwierciedlenie na tej płycie. Już „Danger Money” przyniosło muzykę bardziej przebojową i bliższą, powiedzmy, AORowi niż debiut i ten koncert też jest taki – można powiedzieć, że nawet bardziej rockowy niż prog-rockowy. A nowe utwory – tytułowy i „As Long As You Want Me Here” – to proste, rockowe piosenki. Inna broszka, że i tak zagrane jest to znakomicie. Zawsze najbardziej podobały mi się „Nothing to Lose”, „Night After Night” i „Rendezvous 6:02”, chociaż cala druga strona, a zwłaszcza set z pierwszego krążka to też nie w kij dmuchał – to jest to bardziej prog-rockowe UK.

Może i „Night After Night” to jest tak z półtorej stopnia niżej od absolutu, ale to i tak jeden z tych klasycznych albumów koncertowych z lat siedemdziesiątych, w zasadzie absolutna ekstraklasa i zakup tego winyla był dobrą inwestycją.

Wojciech Kapała


This is the live record of the 2 UK's studio albums. The sound is only good. There are 2 new songs: "Night after night" and "As long as you want me here". The more accessible "Night after night" is not very complex, more diluted, so that it is a bit disappointing, although there is a very good organ solo. "As long as you want me here" contains an interesting & too short intro of really modern & futuristic keyboards; Jobson's simple piano and Wetton's vocals are quite addictive and catchy, but nothing is really complex and elaborated on this track. The keyboards intro on "Alaska" is ABSOLUTELY flamboyant: quite better and louder than on the studio album. The complex & fast parts like on "Presto vivace" are VERY well played: Jobson is a GOD! Jobson's electric violins are very fast and elaborated, especially on "Caesar's Palace Blues", reminding Darryl Way's work or himself playing with Curved Air. The enthusiastic crowd favorably responds. Instead of the 2 new tracks mentioned above, UK should have played the complex bit a la ELP on "Carrying no cross". Have you heard the curious cut effect made on the crowd's "UK" shout, after the "Caesar's Palace Blues" track?

greenback


If memory serves this album comes with a different artwork too, since I remember the back of this vinyl coming with a satellite picture of the UK (and not Alaska like some might have written), but this is the group's ony official live album, the rest being posthumous exploitation albums. Although one might argue that this live album was a shameless exploitation of a flogged to death group, but this album has the merit of bringing to its fans three new track, not yet present on the two studio ones. But that's about its only merit, really as this album doesn't exploit much the live possibilities?? Don't come to this looking for extended solos or very different or powerful version of studio tracks.
After the extremely dull and boring new track Night After Night, where obviously Wetton can't help telling us how his life is a routine (and if not the case, he should choose his track title better, then), how can a prog fan not feel bored. A soporific rendition of RDV 6:02 follows and then an Asia preview with Nothin To Lose (John's really not hiding his career choices here) are preceding another new track, the AOR-lyrics-filled As Long As You Want Me There (John you talking to the fans or your wife???), this opening side is simply laughable and best forgotten. No wonder the punks balked and keeled over from laughter?? Yyyyuuuuuckkkkkkkk!!!!!!!!!........ Gooey and slimy stuff.

The flipside is not faring much better I'm afraid, though, even if Jobson's Alaska track brings some ELP ambiance that the other trio had forgotten about. A slow starter Moog-like intro, transformed by Emerson's organ, until Lake's vocals (uuuuhhrrr!!?.. I mean Wetton's) in Time To Kill take the exercise into grotesque territory, even if the violin solo is not without its merit (but nowhere close to Ponty's works). The intro of In The Dead Of Night is fairly different-sounding than its studio version, but ultimately it doesn't change much what is the group's better track over the three albums. As you'd guess Presto Vivace sounds very ELP-esque again and the closing CPBlues is nothing but a bore?. Best forgotten, really, this flipside is somewhat better than the catastrophic alter ego.

Just like its two studios disc, this UK album is better left alone sitting on store shelves or, in case you were ill-advised and acquired it, next to the garbage can. Visibly, ridicule didn't kill or maim in the late 70's, but then when listening to Wetton's next adventures, ridicule didn't kill either in the 80's. Don't say I didn't warn you.

Sean Trane



..::TRACK-LIST::..

1. Night After Night 5:23
2. Rendezvous 6:02 5:17
3. Nothing To Lose 5:27
4. As Long As You Want Me Here 5:00
5. Alaska 4:16
6. Time To Kill 4:22
7. Presto Vivace 1:03
8. In The Dead Of Night 6:23
9. Caesar's Palace Blues 4:45

Bonus Tracks:
10. Danger Money 8:15
11. The Only Thing She Needs 8:46
12. Thirty Years 6:21
13. Carrying No Cross 13:26

All tracks recorded live at Nakano Sun Plaza and Seiken Kan, Tokyo, Japan
between 29th May and 4th June 1979.



..::OBSADA::..

Terry Bozzio - drums, percussion
Eddie Jobson - keyboards, electric violin
John Wetton - vocals, bass



https://www.youtube.com/watch?v=BWNtOZrJVx0


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Limitowany, wydany w niewielkim nakładzie, kolekcjonerski 155-minutowy CD, zawierający głównie świetny i po remasteringu niemal świetnie brzmiący występ z Cleveland, Ohio, z listopada 1971 - zarejestrowany podczas amerykańskiej trasy koncertowej promującej wydany właśnie LP 'Meddle'. Zespół tradycyjnie wykonał swoje najpopularniejsze/najlepsze utwory, m.in. suity Atom Heart Mother i Echoes! To jest PF jaki najbardziej uwielbiam - wciąż eksperymentalny, wciąż jeszcze czarujący psychodelicznym, zdecydowanie rockowym brzmieniem, ale będący w przededniu ogromnego, komercyjnego przełomu. Potem (po 1972 roku) to już nie było to...
Dodatkowo umieszczono zarejestrowaną dwa tygodnie potem, nieco gorzej brzmiącą, ale absolutnie unikalną, aż 27-minutową wersję (niepublikowanego na żadnej, studyjnej płycie) Embryo! Powodem tych dodatkowych 12-15 minut była awaria klawiszy Richarda Wrighta, więc zespół musiał improwizować w trio!

JL



..::TRACK-LIST::..

Live at Emerson Gym, Case Western Reserve University, Cleveland, OH. USA 6th November 1971.

CD 1:
1. The Embryo
2. Fat Old Sun
3. Set The Controls For The Heart Of The Sun
4. Atom Heart Mother
5. Cymbaline
6. One Of These Days

CD 2:
1. Careful With That Axe Eugene
2. Echoes
3. Blues

Bonus Track:
4. Embryo (the longest live version ever)



..::OBSADA::..

Bass Guitar, Vocals - Roger Waters
Drums - Nick Mason
Guitar, Vocals - David Gilmour
Keyboards, Vocals - Richard Wright



https://www.youtube.com/watch?v=vE2m4BE08dk


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Limitowany, wydany w niewielkim nakładzie, kolekcjonerski 155-minutowy CD, zawierający głównie świetny i po remasteringu niemal świetnie brzmiący występ z Cleveland, Ohio, z listopada 1971 - zarejestrowany podczas amerykańskiej trasy koncertowej promującej wydany właśnie LP 'Meddle'. Zespół tradycyjnie wykonał swoje najpopularniejsze/najlepsze utwory, m.in. suity Atom Heart Mother i Echoes! To jest PF jaki najbardziej uwielbiam - wciąż eksperymentalny, wciąż jeszcze czarujący psychodelicznym, zdecydowanie rockowym brzmieniem, ale będący w przededniu ogromnego, komercyjnego przełomu. Potem (po 1972 roku) to już nie było to...
Dodatkowo umieszczono zarejestrowaną dwa tygodnie potem, nieco gorzej brzmiącą, ale absolutnie unikalną, aż 27-minutową wersję (niepublikowanego na żadnej, studyjnej płycie) Embryo! Powodem tych dodatkowych 12-15 minut była awaria klawiszy Richarda Wrighta, więc zespół musiał improwizować w trio!

JL



..::TRACK-LIST::..

Live at Emerson Gym, Case Western Reserve University, Cleveland, OH. USA 6th November 1971.

CD 1:
1. The Embryo
2. Fat Old Sun
3. Set The Controls For The Heart Of The Sun
4. Atom Heart Mother
5. Cymbaline
6. One Of These Days

CD 2:
1. Careful With That Axe Eugene
2. Echoes
3. Blues

Bonus Track:
4. Embryo (the longest live version ever)



..::OBSADA::..

Bass Guitar, Vocals - Roger Waters
Drums - Nick Mason
Guitar, Vocals - David Gilmour
Keyboards, Vocals - Richard Wright



https://www.youtube.com/watch?v=vE2m4BE08dk


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Yes, this is the same After the Fire that brought us the English language cover of Falco's "Der Kommisar". Of course, that's the song that they're best known for. Would it surprise you that they actually started off as a prog rock band? That's true! They were a Christian-oriented band but I never found their lyrics proselytizing. In 1978 they released Signs of Life and is nothing like the new wave albums they would release. This is your keyboard-driven prog, lots of Hammond organ and Moog, in the ELP, Genesis, and perhaps Greenslade style, with the occasional venture into English folk influences that's not a million miles away from the likes of Fairport Convention or Steeleye Span (but no female vocals). Keyboardist Peter Banks had to rename himself "Memory" Banks to avoid confusion with the ex-Yes guitarist with the same name. Peter Banks was also in a band called Narnia who released an album called Aslan is not a Tame Lion in 1974.
Given Signs of Life was released in 1978, the band realized that prog was pretty much a dead end. They quickly signed a deal with CBS, and turned to new wave.

Signs of Life, is the only album you need from them if you're a prog rock fan. Unfortunately I didn't find this to be the lost gem of progressive rock, some passages seem a bit insipid to my ears, but it's still worth getting. For the new wave fans of the band (those who enjoy "Der Kommisar"), be prepared for a shock.

Progfan97402



..::TRACK-LIST::..

CD 1 - Signs Of Change (1978):
1. Dance Of The Marionette 7:03
2. Back To The Light 4:31
3. Now That I've Found 8:13
4. Signs Of Change 8:07
5. Jigs 2:59
6. Pilgrim 11:21

Bonus Tracks:
7. Samaritan Woman 11:04
8. Dreamaway 9:51
9. Hallelujah 6:31
10. Back To The Light (Demo) 5:09



..::OBSADA::..

Vocals - Andy Piercy
Guitar - Andy Piercy
Keyboards - 'Memory' Banks
Bass Guitar - Nick Battle
Drums - Ivor Twidell
+
Ian Adamson - drums (7-10)
Robin Childs - bass (8,10)



https://www.youtube.com/watch?v=n2XjEYvTKoE



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Yes, this is the same After the Fire that brought us the English language cover of Falco's "Der Kommisar". Of course, that's the song that they're best known for. Would it surprise you that they actually started off as a prog rock band? That's true! They were a Christian-oriented band but I never found their lyrics proselytizing. In 1978 they released Signs of Life and is nothing like the new wave albums they would release. This is your keyboard-driven prog, lots of Hammond organ and Moog, in the ELP, Genesis, and perhaps Greenslade style, with the occasional venture into English folk influences that's not a million miles away from the likes of Fairport Convention or Steeleye Span (but no female vocals). Keyboardist Peter Banks had to rename himself "Memory" Banks to avoid confusion with the ex-Yes guitarist with the same name. Peter Banks was also in a band called Narnia who released an album called Aslan is not a Tame Lion in 1974.
Given Signs of Life was released in 1978, the band realized that prog was pretty much a dead end. They quickly signed a deal with CBS, and turned to new wave.

Signs of Life, is the only album you need from them if you're a prog rock fan. Unfortunately I didn't find this to be the lost gem of progressive rock, some passages seem a bit insipid to my ears, but it's still worth getting. For the new wave fans of the band (those who enjoy "Der Kommisar"), be prepared for a shock.

Progfan97402



..::TRACK-LIST::..

CD 1 - Signs Of Change (1978):
1. Dance Of The Marionette 7:03
2. Back To The Light 4:31
3. Now That I've Found 8:13
4. Signs Of Change 8:07
5. Jigs 2:59
6. Pilgrim 11:21

Bonus Tracks:
7. Samaritan Woman 11:04
8. Dreamaway 9:51
9. Hallelujah 6:31
10. Back To The Light (Demo) 5:09



..::OBSADA::..

Vocals - Andy Piercy
Guitar - Andy Piercy
Keyboards - 'Memory' Banks
Bass Guitar - Nick Battle
Drums - Ivor Twidell
+
Ian Adamson - drums (7-10)
Robin Childs - bass (8,10)



https://www.youtube.com/watch?v=n2XjEYvTKoE



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Świetnie brzmiąca i atrakcyjnie się prezentująca reedycja nagranego w 1972 roku w Londynie i oryginalnie wydanego prywatnie przez zespół jedynego, za to kapitalnego albumu islandzkiej formacji. Muzycy Svanfridur grali ambitnego i bardzo atmosferycznego, klasycznego rocka progresywnego, z wyraźnymi wpływami psychodelii, folku, jazzu oraz ciężkich brzmień. Muzykę kwartetu można pobieżnie określić jako połączenie stylistyki Jethro Tull (ze znacznie mniejszą ilością fletu), Wishbone Ash, Gnidrolog, Curved Air oraz East Of Eden. Było to zdecydowanie brytyjskie grania, ale z dużą dozą skandynawskiego mroku i melancholii - bardzo wyrafinowane, trochę trudno do ogarnięcia na raz, ale na swój sposób poukładane i wpadające w ucho.
Niemal każdy fan starego, dobrego rocka powinien być tą płytą zachwycony! Obecnie pierwsze wydanie w idealnym stanie warte jest 1000 euro!

JL

The Icelandic prog-rock band Svanfrídur released only one album, recorded six months after they played their first gig. This short-lived band rapidly rose to fame, receiving rave reviews for live performances, but in fact, their music was way ahead of its time. They were unable to seal a recording contract, so they formed their own label -- Swan Records. When the album What's Hidden There? was released in autumn 1972, it got mixed reviews and sold only a few hundred copies, leaving the band with a great album, but sadly, not the income they had been hoping for. Recorded at London's Majestic Studios, the album was cut and pressed in England. Perhaps one of the best heavy prog/underground albums from Scandinavia, with amazing guitar and all English vocals. Would have been a famous and successful album on Decca UK. Includes a 12-page booklet.



..::TRACK-LIST::..

1. The Woman Of Our Day 3:12
2. The Mug 4:50
3. Please Bend 4:47
4. What's Hidden There? 4:06
5. Did You Find It? 2:08
6. What Now You People Standing By 7:58
7. Give Me Some Gas 5:12
8. My Dummy 4:15
9. Finido 3:44



..::OBSADA::..

Lead Vocals - Pétur Kristjánsson
Drums, Percussion - Sigurdur Karlsson
Electric Guitar, Acoustic Guitar - Birgir Hrafnsson
Bass - Gunnar Hermannsson
+
Grand Piano, Synthesizer [Mini Moog], Violin, Flute, Vocals - Sigurður R. Jónsson (tracks: 2, 6)
Backing Vocals - Birgir Hrafnsson (tracks: 2, 6), Gunnar Hermannsson (tracks: 2)



https://www.youtube.com/watch?v=PHFGR3GLP10


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Świetnie brzmiąca i atrakcyjnie się prezentująca reedycja nagranego w 1972 roku w Londynie i oryginalnie wydanego prywatnie przez zespół jedynego, za to kapitalnego albumu islandzkiej formacji. Muzycy Svanfridur grali ambitnego i bardzo atmosferycznego, klasycznego rocka progresywnego, z wyraźnymi wpływami psychodelii, folku, jazzu oraz ciężkich brzmień. Muzykę kwartetu można pobieżnie określić jako połączenie stylistyki Jethro Tull (ze znacznie mniejszą ilością fletu), Wishbone Ash, Gnidrolog, Curved Air oraz East Of Eden. Było to zdecydowanie brytyjskie grania, ale z dużą dozą skandynawskiego mroku i melancholii - bardzo wyrafinowane, trochę trudno do ogarnięcia na raz, ale na swój sposób poukładane i wpadające w ucho.
Niemal każdy fan starego, dobrego rocka powinien być tą płytą zachwycony! Obecnie pierwsze wydanie w idealnym stanie warte jest 1000 euro!

JL

The Icelandic prog-rock band Svanfrídur released only one album, recorded six months after they played their first gig. This short-lived band rapidly rose to fame, receiving rave reviews for live performances, but in fact, their music was way ahead of its time. They were unable to seal a recording contract, so they formed their own label -- Swan Records. When the album What's Hidden There? was released in autumn 1972, it got mixed reviews and sold only a few hundred copies, leaving the band with a great album, but sadly, not the income they had been hoping for. Recorded at London's Majestic Studios, the album was cut and pressed in England. Perhaps one of the best heavy prog/underground albums from Scandinavia, with amazing guitar and all English vocals. Would have been a famous and successful album on Decca UK. Includes a 12-page booklet.



..::TRACK-LIST::..

1. The Woman Of Our Day 3:12
2. The Mug 4:50
3. Please Bend 4:47
4. What's Hidden There? 4:06
5. Did You Find It? 2:08
6. What Now You People Standing By 7:58
7. Give Me Some Gas 5:12
8. My Dummy 4:15
9. Finido 3:44



..::OBSADA::..

Lead Vocals - Pétur Kristjánsson
Drums, Percussion - Sigurdur Karlsson
Electric Guitar, Acoustic Guitar - Birgir Hrafnsson
Bass - Gunnar Hermannsson
+
Grand Piano, Synthesizer [Mini Moog], Violin, Flute, Vocals - Sigurður R. Jónsson (tracks: 2, 6)
Backing Vocals - Birgir Hrafnsson (tracks: 2, 6), Gunnar Hermannsson (tracks: 2)



https://www.youtube.com/watch?v=PHFGR3GLP10


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Zremasterowana i doskonale brzmiąca edycja wydanego w 1979 roku, wyśmienitego, drugiego albumu progresywnej supergrupy złożonej z byłych członków King Crimson (John Wetton), Roxy Music (Eddie Jobson) i Zappy (Terry Bozzio - znany m.in. z LP "Zoot Allures").
Była to ostatnia formacja lat 70-tych z powodzeniem nawiązująca do najlepszych dokonań gatunku. Dodatkowo ponad 30 minut z radiowego koncertu w perfekcyjnej jakości (w tym 10-minutowy, niepublikowany na płycie zespołu "The Sahara Of Snow") oraz rzadka B-strona singla.
Dźwiękowo ten CD bije na głowę wszystkie wcześniejsze edycje.

JL

“Danger Money” na pewno nie była tak wyrafinowana muzycznie, jak debiut. Już słychać, że Wetton próbuje ciągnąć UK w nieco inną stronę. Nie ma już w zespole tych, którzy by mu się sprzeciwili – Bruford i Holdsworth odeszli. Na miejsce Brufforda przyszedł perkusista od Zappy – Terry Bozzio. A za Holdswortha nie przyszedł nikt. I zespół kontynuował działalność jako trio. Brak Holdswortha czuje się od razu. Jeżeli “UK” było pewną całością, to “Danger Money” to już po prostu sześć osobnych kompozycji. Faktycznie ta muzyka nieco się różni od tego, co było na debiutanckiej płycie. I jeżeli debiut był płytą zespołową, gdzie każdy wniósł swój udział, to na “Danger Money” przewodzą Wetton z Jobsonem, a Bozzio jest od rytmicznego walenia w bębny. Nie, no o perkuście od Zappy tak napisać nie wolno – Bozzio GRA na bębnach.

Z Bruffordem i Holdsworthem odeszły jazzowe wpływy. Wetton i Jobson pociągnęli to w rockową stronę. Nie ma oczywiście mowy o żadnych, artystycznych kompromisach. A na tej płycie jest najbardziej znany utwór UK – “Rendezvous 6.02” i chyba najlepszy - “Carrying No Cross”. Większość osób znających UK zaczynało znajomość właśnie od tej przepięknej ballady, którą do tej pory Wetton wykonuje na swoich koncertach. Kiedy kupowałem “Night After Night” (jeszcze na winylu, ponad 20 lat temu) to przede wszystkim patrzyłem, czy ten utwór na niej jest. A rewelacyjne “Carrying No Cross”? – kiedy Wetton krzyczy “Stop!” i wszystko cichnie, nieodmiennie ciarki przechodzą mi po plecach. A szalejący na skrzypcach Jobson w “Ceasar’s Palace Blues”. Tytułowy “Danger Money” zaczyna się klawiszowym, nieco pompatycznym wstępem, który gładko przechodzi w prawie hard-rockowy utwór, mocne klawisze, dynamiczny wokal Wettona. A przebojowy “Nothing to Lose” to już pierwszy zwiastun Asii? Wiele wspaniałych rzeczy się na tej płycie dzieje. Praktycznie o wszystkich utworach można dużo dobrego napisać.

Pewnego rodzaju post scriptum dla UK była solowa płyta Billa Brufforda nagrana przy pomocy Alana Holdswortha - “One of The Kind”. Zawierała dwuczęściowy “The Sahara of Snow”, utwór znany z koncertowego repertuaru UK. Ale “Danger Money” było lepsze.

Wojciech Kapała


Choć działalność U.K. przypadła na ciężkie czasy dla ambitniejszych form rocka, debiutancki album supergrupy sprzedawał się całkiem nieźle - trafiając na listy po obu stronach Atlantyku - a jego koncerty cieszyły się sporym zainteresowaniem. Zespół nie był jednak w stanie przetrwać z innego powodu. Muzycy mieli różne wizje artystyczne. Eddie Jobson opowiadał się za rockiem progresywnym w jak najbardziej klasycznym wydaniu, Johna Wettona coraz bardziej ciągnęło w stronę komercyjnych piosenek, a Bill Bruford i Allan Holdsworth chcieli zwrotu w bardziej jazz-rockowym kierunku. Ostatnia dwójka wkrótce odeszła, zakładając grupę Bruford (wspólnie z Dave'em Stewartem i Jeffem Berlinem), natomiast Jobson i Wetton chwilowo zdołali się porozumieć na gruncie muzycznym i po dodaniu do składu byłego perkusisty Franka Zappy, Terry'ego Bozzio, zarejestrowali materiał na drugi album U.K.

Wraz z odejściem Bruforda i Holdswortha całkowicie zniknęły wpływy jazz-rockowe. Zespół zaprezentował muzykę bliższą twórczości Emerson, Lake & Palmer. Nie tylko ze względu na podobne instrumentarium (klawisze, bas i perkusja; u ELP sporadycznie dochodziła do tego gitara, u U.K. pojawiały się skrzypce). Podobne jest też chociażby brzmienie - Jobson częściej sięga tu po elektryczne organy, zamiast dominujących na debiucie syntezatorów (sądząc po brzmieniu wydanego w tym samym roku "One of a Kind" Bruford, to właśnie byli muzycy forsowali stosowanie współcześniejszych brzmień, które swoją drogą zestarzały się bardziej). Sama muzyka jest oczywiście inna, mniej złożona, nie zdradza też tak oczywistych wpływów muzyki poważnej.

Bronią się tu jednak przede wszystkim utwory, które powstały jeszcze przed rozpadem oryginalnego składu. Bardzo fajny jest "Caesar's Palace Blues", wyróżniający się prominentną rolą skrzypiec i ciężką, ale nie toporną grą sekcji rytmicznej. Zbliżony poziom prezentuje rozbudowany "Carrying No Cross". Nie zgadzam się z twierdzeniami jakoby było to dzieło porównywalne ze "Starless" King Crimson - zdecydowanie wiele mu brakuje pod względem nastroju, budowania napięcia i finezji, nie rozwija się w tak doskonały sposób, a do tego momentami drażni nieco tandetnym brzmieniem klawiszy. Wciąż jednak jest to całkiem solidne nagranie, udanie przywołujące klimat klasycznego proga. To ostatnie udaje się także w żywszym "The Only Thing She Needs", z bardzo emersonowskimi partiami organów i niebanalną grą sekcji rytmicznej. Podobać może się też śpiew Wettona, który fajnie wchodzi w nietypowe dla siebie, wyższe rejestry. Zresztą na całym albumie jego śpiew prezentuje się co najmniej przyzwoicie, z czym później było już coraz gorzej.

Zdecydowanie mniej przekonują mnie nowsze kompozycje. W tytułowym "Danger Money" wciąż słychać całkiem przyjemne nawiązania do klasycznego proga i pod względem muzycznym jest to naprawdę przyzwoite nagranie, jednak warstwa wokalna w refrenie, składającym się z powtarzania tytułu, jest strasznie banalna. Natomiast całkowicie odpychające są dla mnie kawałki singlowe. "Rendezvous 6:02" to przesłodzona ballada z anemicznym wykonaniem i kiczowatym brzmieniem. Paskudne to strasznie. A chyba jeszcze szpetniej wypada żywszy "Nothing to Lose", z podobnie tandetnym brzmieniem, bezwstydnie popadający w poprockową sztampę. Sytuacji nie ratują nawet całkiem fajne partie basu i skrzypiec we fragmencie instrumentalnym. To coś więcej niż zapowiedź późniejszej twórczości Wettona z grupą Asia - to już dokładnie ta sama, przeokropna stylistyka. Jeśli tak miała wyglądać przyszłość rocka progresywnego - a poniekąd tak właśnie wyglądała - to pozostaje tylko się cieszyć z wybuchu tzw. punkowej rewolucji, która zepchnęła tego typu granie na margines i zrobiła miejsce dla ciekawszych rzeczy, jak post-punk i nowa fala.

Paweł Pałasz



..::TRACK-LIST::..

1. Danger Money 8:14
2. Rendezvous 6:02 4:58
3. The Only Thing She Needs 7:53
4. Caesar's Palace Blues 4:45
5. Nothing To Lose 3:55
6. Carrying No Cross 12:22

Bonus Tracks:
7. When Will You Realize (Single B-Side, 1979) 3:23
8. Carrying No Cross (Live) 10:10
9. The Only Thing She Needs (Live) 7:09
10. Caesar's Palace Blues (Live) 4:27
11. The Sahara Of Snow (Live) 9:50

Tracks 7 to 10 recorded live at Paradise Theatre, Boston, MA, USA on September 11th, 1978. Track 11 recorded live at El Mocambo, Toronto, Ontario, Canada on June 26th, 1973.



..::OBSADA::..

Keyboards, Electric Violin - Eddie Jobson
Lead Vocals, Bass - John Wetton
Drums, Percussion - Terry Bozzio



https://www.youtube.com/watch?v=ttCBMLQMnv0


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Zremasterowana i doskonale brzmiąca edycja wydanego w 1979 roku, wyśmienitego, drugiego albumu progresywnej supergrupy złożonej z byłych członków King Crimson (John Wetton), Roxy Music (Eddie Jobson) i Zappy (Terry Bozzio - znany m.in. z LP "Zoot Allures").
Była to ostatnia formacja lat 70-tych z powodzeniem nawiązująca do najlepszych dokonań gatunku. Dodatkowo ponad 30 minut z radiowego koncertu w perfekcyjnej jakości (w tym 10-minutowy, niepublikowany na płycie zespołu "The Sahara Of Snow") oraz rzadka B-strona singla.
Dźwiękowo ten CD bije na głowę wszystkie wcześniejsze edycje.

JL

“Danger Money” na pewno nie była tak wyrafinowana muzycznie, jak debiut. Już słychać, że Wetton próbuje ciągnąć UK w nieco inną stronę. Nie ma już w zespole tych, którzy by mu się sprzeciwili – Bruford i Holdsworth odeszli. Na miejsce Brufforda przyszedł perkusista od Zappy – Terry Bozzio. A za Holdswortha nie przyszedł nikt. I zespół kontynuował działalność jako trio. Brak Holdswortha czuje się od razu. Jeżeli “UK” było pewną całością, to “Danger Money” to już po prostu sześć osobnych kompozycji. Faktycznie ta muzyka nieco się różni od tego, co było na debiutanckiej płycie. I jeżeli debiut był płytą zespołową, gdzie każdy wniósł swój udział, to na “Danger Money” przewodzą Wetton z Jobsonem, a Bozzio jest od rytmicznego walenia w bębny. Nie, no o perkuście od Zappy tak napisać nie wolno – Bozzio GRA na bębnach.

Z Bruffordem i Holdsworthem odeszły jazzowe wpływy. Wetton i Jobson pociągnęli to w rockową stronę. Nie ma oczywiście mowy o żadnych, artystycznych kompromisach. A na tej płycie jest najbardziej znany utwór UK – “Rendezvous 6.02” i chyba najlepszy - “Carrying No Cross”. Większość osób znających UK zaczynało znajomość właśnie od tej przepięknej ballady, którą do tej pory Wetton wykonuje na swoich koncertach. Kiedy kupowałem “Night After Night” (jeszcze na winylu, ponad 20 lat temu) to przede wszystkim patrzyłem, czy ten utwór na niej jest. A rewelacyjne “Carrying No Cross”? – kiedy Wetton krzyczy “Stop!” i wszystko cichnie, nieodmiennie ciarki przechodzą mi po plecach. A szalejący na skrzypcach Jobson w “Ceasar’s Palace Blues”. Tytułowy “Danger Money” zaczyna się klawiszowym, nieco pompatycznym wstępem, który gładko przechodzi w prawie hard-rockowy utwór, mocne klawisze, dynamiczny wokal Wettona. A przebojowy “Nothing to Lose” to już pierwszy zwiastun Asii? Wiele wspaniałych rzeczy się na tej płycie dzieje. Praktycznie o wszystkich utworach można dużo dobrego napisać.

Pewnego rodzaju post scriptum dla UK była solowa płyta Billa Brufforda nagrana przy pomocy Alana Holdswortha - “One of The Kind”. Zawierała dwuczęściowy “The Sahara of Snow”, utwór znany z koncertowego repertuaru UK. Ale “Danger Money” było lepsze.

Wojciech Kapała


Choć działalność U.K. przypadła na ciężkie czasy dla ambitniejszych form rocka, debiutancki album supergrupy sprzedawał się całkiem nieźle - trafiając na listy po obu stronach Atlantyku - a jego koncerty cieszyły się sporym zainteresowaniem. Zespół nie był jednak w stanie przetrwać z innego powodu. Muzycy mieli różne wizje artystyczne. Eddie Jobson opowiadał się za rockiem progresywnym w jak najbardziej klasycznym wydaniu, Johna Wettona coraz bardziej ciągnęło w stronę komercyjnych piosenek, a Bill Bruford i Allan Holdsworth chcieli zwrotu w bardziej jazz-rockowym kierunku. Ostatnia dwójka wkrótce odeszła, zakładając grupę Bruford (wspólnie z Dave'em Stewartem i Jeffem Berlinem), natomiast Jobson i Wetton chwilowo zdołali się porozumieć na gruncie muzycznym i po dodaniu do składu byłego perkusisty Franka Zappy, Terry'ego Bozzio, zarejestrowali materiał na drugi album U.K.

Wraz z odejściem Bruforda i Holdswortha całkowicie zniknęły wpływy jazz-rockowe. Zespół zaprezentował muzykę bliższą twórczości Emerson, Lake & Palmer. Nie tylko ze względu na podobne instrumentarium (klawisze, bas i perkusja; u ELP sporadycznie dochodziła do tego gitara, u U.K. pojawiały się skrzypce). Podobne jest też chociażby brzmienie - Jobson częściej sięga tu po elektryczne organy, zamiast dominujących na debiucie syntezatorów (sądząc po brzmieniu wydanego w tym samym roku "One of a Kind" Bruford, to właśnie byli muzycy forsowali stosowanie współcześniejszych brzmień, które swoją drogą zestarzały się bardziej). Sama muzyka jest oczywiście inna, mniej złożona, nie zdradza też tak oczywistych wpływów muzyki poważnej.

Bronią się tu jednak przede wszystkim utwory, które powstały jeszcze przed rozpadem oryginalnego składu. Bardzo fajny jest "Caesar's Palace Blues", wyróżniający się prominentną rolą skrzypiec i ciężką, ale nie toporną grą sekcji rytmicznej. Zbliżony poziom prezentuje rozbudowany "Carrying No Cross". Nie zgadzam się z twierdzeniami jakoby było to dzieło porównywalne ze "Starless" King Crimson - zdecydowanie wiele mu brakuje pod względem nastroju, budowania napięcia i finezji, nie rozwija się w tak doskonały sposób, a do tego momentami drażni nieco tandetnym brzmieniem klawiszy. Wciąż jednak jest to całkiem solidne nagranie, udanie przywołujące klimat klasycznego proga. To ostatnie udaje się także w żywszym "The Only Thing She Needs", z bardzo emersonowskimi partiami organów i niebanalną grą sekcji rytmicznej. Podobać może się też śpiew Wettona, który fajnie wchodzi w nietypowe dla siebie, wyższe rejestry. Zresztą na całym albumie jego śpiew prezentuje się co najmniej przyzwoicie, z czym później było już coraz gorzej.

Zdecydowanie mniej przekonują mnie nowsze kompozycje. W tytułowym "Danger Money" wciąż słychać całkiem przyjemne nawiązania do klasycznego proga i pod względem muzycznym jest to naprawdę przyzwoite nagranie, jednak warstwa wokalna w refrenie, składającym się z powtarzania tytułu, jest strasznie banalna. Natomiast całkowicie odpychające są dla mnie kawałki singlowe. "Rendezvous 6:02" to przesłodzona ballada z anemicznym wykonaniem i kiczowatym brzmieniem. Paskudne to strasznie. A chyba jeszcze szpetniej wypada żywszy "Nothing to Lose", z podobnie tandetnym brzmieniem, bezwstydnie popadający w poprockową sztampę. Sytuacji nie ratują nawet całkiem fajne partie basu i skrzypiec we fragmencie instrumentalnym. To coś więcej niż zapowiedź późniejszej twórczości Wettona z grupą Asia - to już dokładnie ta sama, przeokropna stylistyka. Jeśli tak miała wyglądać przyszłość rocka progresywnego - a poniekąd tak właśnie wyglądała - to pozostaje tylko się cieszyć z wybuchu tzw. punkowej rewolucji, która zepchnęła tego typu granie na margines i zrobiła miejsce dla ciekawszych rzeczy, jak post-punk i nowa fala.

Paweł Pałasz



..::TRACK-LIST::..

1. Danger Money 8:14
2. Rendezvous 6:02 4:58
3. The Only Thing She Needs 7:53
4. Caesar's Palace Blues 4:45
5. Nothing To Lose 3:55
6. Carrying No Cross 12:22

Bonus Tracks:
7. When Will You Realize (Single B-Side, 1979) 3:23
8. Carrying No Cross (Live) 10:10
9. The Only Thing She Needs (Live) 7:09
10. Caesar's Palace Blues (Live) 4:27
11. The Sahara Of Snow (Live) 9:50

Tracks 7 to 10 recorded live at Paradise Theatre, Boston, MA, USA on September 11th, 1978. Track 11 recorded live at El Mocambo, Toronto, Ontario, Canada on June 26th, 1973.



..::OBSADA::..

Keyboards, Electric Violin - Eddie Jobson
Lead Vocals, Bass - John Wetton
Drums, Percussion - Terry Bozzio



https://www.youtube.com/watch?v=ttCBMLQMnv0


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Wydany pod koniec 1970 roku wspaniały, progresywny i bez wątpienia pionierski album z wyraziście jazzowymi elementami - nagrany przez późniejszych muzyków Gong, Caravan, Nucleus i Soft Machine. Ten trwający 79 minut CD zawiera kapitalne, rozbudowane i pozbawione muzycznej waty kompozycje, gęste brzmienie, a przede wszystkim fantastyczny, emocjonalny (i na szczęście pozbawiony popularnej wówczas chrypki...), kobiecy wokal Carol Grimes - jednej z najlepszych, ówczesnych wokalistek rockowych!

To, jak dobry jest ten album słychać dosłownie od pierwszych 10-20 sekund! UWAGA! Od dawna niedostępna, wcześniejsza wersja CD sygnowana była nazwą Delivery, ale oryginalny winyl (wiernie zreprodukowany w tym booklecie) podpisany był jako Carol Grimes And Delivery. Dodatkowo dołączono 6 nagrań, w tym B-stronę rzadkiego singla z 1970 oraz krótki występ dla radia BBC. Świetny dźwięk!

JL

Fools Meeting - and what a meeting it is !!! This album features an eclectic blend of Blues and Jazz with a very progressive approach. Starring an impressive cast of (future) Canterbury luminaries ; Phil Miller (Guitars), his brother Steve on Piano, Pip Pyle (Drums) Roy Babbington (Bass Guitar) - one cannot help but to expect something special. Add to this the sweet, sweet voice of one Carol Grimes (and boy, does she sing her heart out). Her vocal styling is full of tremolo, something akin to Grace Slick or Signe Anderson from the early Jefferson Airplane, and also special guest Lol Coxhill (Saxophones), whose contribution to the songs is priceless. Phil M's trademark style of Guitaring can be witnessed here, as he holds many solo spots, and is the main composer. Steve M's jazzy Piano playing has a unique air to it - at times his Piano doesn't have sustain, so his notes are short and sharp, making for a more interesting sound. The rhythm section is quite excellent - Babbington is already playing with amazing skill and dexterity, those that are familiar with the Karl Jenkins led Soft Machine should agree that he is quite a Bassist. Pyle's Drumming is very busy, and he shows often that he can play outside the confines of regular 4/4 beats. Coxhill is up there with the likes of Elton Dean and Gary Windo, with his lungs full of fury, blowing up a whirlwind of seldom heard sounds with his affected Sax. Of the 8 tracks on the LP (Tapestry re-issue, couldn't afford an original - been searching since around 1990) there is rarely a dull moment, each song is constructed in such a way that changes tempos regularly and never stays too long in one place. The music is not particularly indicative of 'Canterbury', the more Bluesy moments are when Grimes is singing, the instrumental parts suddenly take off in another direction, be it Jazz, Avant-Garde or Rock. I suppose if Steve utilised some fuzzy organs and e-piano it could be a genuine Canterbury sounding article. Best songs are possibly 'Miserable Man' (8.28), 'Home Made Ruin' (3.23), 'The Wrong Time' (7.50), and 'Fighting It Out' (5.48), but the album as a whole is an enlightening experience.

Tom Ozric

As was often the case for progressive albums released on the cusp of 1970, Delivery's one and only LP Fool's Meeting sounds torn between prog innovations and the blues and psychedelic obsession of the late 1960's. In the case of this Canterbury Scene proto-supergroup (most of the members would go on to great success with the likes of Caravan, Gong and Soft Machine, among others) it's the fetishized American blues rock that keeps them grounded in the past. Although they do it well, it ultimately holds Fool's Meeting from being as distinguished and memorable as some of the records these musicians would work in later incarnations of their careers.

When it comes to this late Sixties' British response to longstanding American blues tradition, I'm most inclined to point the finger at the first two records from Led Zeppelin's career; there was no doubting where most of Zeppelin's influence was coming from, but they added a new kick that made it interesting. Delivery does much the same on Fool's Meeting, with the notable exception that while Led Zeppelin amped up blues with the fuzz of hard rock and proto-metal, Delivery has imbued the style with the nuance and interplay of jazz music. It's an incredibly promising combination, and when Delivery successfully manage to pair the two, the result is significant. "Miserable Man" in particular is a fantastic example wherein Delivery nail the atmosphere of both styles. Disappointingly, as the album progresses, the jazz aspect becomes less prominent, leaving the dated blues rock to preside, complete with predictable 12 Bar songwriting patterns. Delivery's jazz rock still finds its way through the cracks in the form of the occasional saxophone solo (as is the case in "Fighting it Out", but the excellent promise of Delivery's style doesn't feel realized here. Very fortunately for after-the-fact listeners however, the scaled fusion of jazz with psych and rhythmic rock would found the basis of the Canterbury Scene.

While the musicianship on the album is appropriately strong, the most memorable element of Delivery's music is undoubtedly the smoky voice of Carol Grimes. Although she's the only member that wouldn't have a lasting impact on the Canterbury Scene past Delivery, her vocals are excellent, wrapped up in a confident vibrato and charismatic presence that might warrant comparison to Robert Plant's bluesy howling on the early Zeppelin albums. More common comparisons to Jefferson Airplane's Grace Slick are not beyond reason, but Carol Grimes takes a fiercer approach to her vocals. She would go on to play with a host of blues and jazz acts as the years went on, and while her post-Delivery albums might be worth checking out for her voice alone, it's something of a disappointment that we didn't get to hear her voice in any more progressive rock. With a voice like hers, I'm surprised she didn't become more of a legend. There's a gaggle of female vocalists in the 'occult retro rock' scene today that are trying to sound exactly like her, most probably without ever knowing it. Of course, none have ever truly succeeded.

To my chagrin, the Canterbury Scene has generally alluded my progressive rock listening experience. For what it's worth, Fool's Meeting is more than enough to pique my interest in the style, with the full knowledge that the album has only scratched the surface. Carol Grimes and Delivery have earned their respective spots as quiet legends in the British rock pantheon. Especially if you're a fan of Caravan, Gong, Hatfield and the North, National Health, Soft Machine or any of the other bands these guys would play future roles in, Delivery should stand as an excellent history lesson.

Conor Fynes



..::TRACK-LIST::..

1. Blind To Your Light 05:06
2. Miserable Man 08:28
3. Home Made Ruin 03:23
4. Is It Really The Same 05:45
5. We Were Satisfied 04:03
6. The Wrong Time 07:51
7. Fighting It Out 05:49
8. Fools Meeting 05:26

Bonus Tracks:
9. Harry Lucky (Single A-side, August 1970) 03:42
10. Home Made Ruin (Alternate Take) 02:57
11. One For You (Recorded by Delivery in 1971) 07:40
12. Is It Really The Same (BBC Live, 1970) 05:20
13. Blind To Your Light (BBC Live, 1970) 05:31
14. Miserable Man (BBC Live, 1970) 08:18



..::OBSADA::..

Carol Grimes - vocals, percussion
Phil Miller - guitar
Steve Miller - piano, vocals
Roy Babbington - bass, string bass
Pip Pyle - drums

with:
Lol Coxhill - soprano & tenor saxophones (1-8,10)
Roderick Skeaping - violin (2)
Richard Sinclair - bass (11)



https://www.youtube.com/watch?v=y9jW0QHnJh0


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Wydany pod koniec 1970 roku wspaniały, progresywny i bez wątpienia pionierski album z wyraziście jazzowymi elementami - nagrany przez późniejszych muzyków Gong, Caravan, Nucleus i Soft Machine. Ten trwający 79 minut CD zawiera kapitalne, rozbudowane i pozbawione muzycznej waty kompozycje, gęste brzmienie, a przede wszystkim fantastyczny, emocjonalny (i na szczęście pozbawiony popularnej wówczas chrypki...), kobiecy wokal Carol Grimes - jednej z najlepszych, ówczesnych wokalistek rockowych!

To, jak dobry jest ten album słychać dosłownie od pierwszych 10-20 sekund! UWAGA! Od dawna niedostępna, wcześniejsza wersja CD sygnowana była nazwą Delivery, ale oryginalny winyl (wiernie zreprodukowany w tym booklecie) podpisany był jako Carol Grimes And Delivery. Dodatkowo dołączono 6 nagrań, w tym B-stronę rzadkiego singla z 1970 oraz krótki występ dla radia BBC. Świetny dźwięk!

JL

Fools Meeting - and what a meeting it is !!! This album features an eclectic blend of Blues and Jazz with a very progressive approach. Starring an impressive cast of (future) Canterbury luminaries ; Phil Miller (Guitars), his brother Steve on Piano, Pip Pyle (Drums) Roy Babbington (Bass Guitar) - one cannot help but to expect something special. Add to this the sweet, sweet voice of one Carol Grimes (and boy, does she sing her heart out). Her vocal styling is full of tremolo, something akin to Grace Slick or Signe Anderson from the early Jefferson Airplane, and also special guest Lol Coxhill (Saxophones), whose contribution to the songs is priceless. Phil M's trademark style of Guitaring can be witnessed here, as he holds many solo spots, and is the main composer. Steve M's jazzy Piano playing has a unique air to it - at times his Piano doesn't have sustain, so his notes are short and sharp, making for a more interesting sound. The rhythm section is quite excellent - Babbington is already playing with amazing skill and dexterity, those that are familiar with the Karl Jenkins led Soft Machine should agree that he is quite a Bassist. Pyle's Drumming is very busy, and he shows often that he can play outside the confines of regular 4/4 beats. Coxhill is up there with the likes of Elton Dean and Gary Windo, with his lungs full of fury, blowing up a whirlwind of seldom heard sounds with his affected Sax. Of the 8 tracks on the LP (Tapestry re-issue, couldn't afford an original - been searching since around 1990) there is rarely a dull moment, each song is constructed in such a way that changes tempos regularly and never stays too long in one place. The music is not particularly indicative of 'Canterbury', the more Bluesy moments are when Grimes is singing, the instrumental parts suddenly take off in another direction, be it Jazz, Avant-Garde or Rock. I suppose if Steve utilised some fuzzy organs and e-piano it could be a genuine Canterbury sounding article. Best songs are possibly 'Miserable Man' (8.28), 'Home Made Ruin' (3.23), 'The Wrong Time' (7.50), and 'Fighting It Out' (5.48), but the album as a whole is an enlightening experience.

Tom Ozric

As was often the case for progressive albums released on the cusp of 1970, Delivery's one and only LP Fool's Meeting sounds torn between prog innovations and the blues and psychedelic obsession of the late 1960's. In the case of this Canterbury Scene proto-supergroup (most of the members would go on to great success with the likes of Caravan, Gong and Soft Machine, among others) it's the fetishized American blues rock that keeps them grounded in the past. Although they do it well, it ultimately holds Fool's Meeting from being as distinguished and memorable as some of the records these musicians would work in later incarnations of their careers.

When it comes to this late Sixties' British response to longstanding American blues tradition, I'm most inclined to point the finger at the first two records from Led Zeppelin's career; there was no doubting where most of Zeppelin's influence was coming from, but they added a new kick that made it interesting. Delivery does much the same on Fool's Meeting, with the notable exception that while Led Zeppelin amped up blues with the fuzz of hard rock and proto-metal, Delivery has imbued the style with the nuance and interplay of jazz music. It's an incredibly promising combination, and when Delivery successfully manage to pair the two, the result is significant. "Miserable Man" in particular is a fantastic example wherein Delivery nail the atmosphere of both styles. Disappointingly, as the album progresses, the jazz aspect becomes less prominent, leaving the dated blues rock to preside, complete with predictable 12 Bar songwriting patterns. Delivery's jazz rock still finds its way through the cracks in the form of the occasional saxophone solo (as is the case in "Fighting it Out", but the excellent promise of Delivery's style doesn't feel realized here. Very fortunately for after-the-fact listeners however, the scaled fusion of jazz with psych and rhythmic rock would found the basis of the Canterbury Scene.

While the musicianship on the album is appropriately strong, the most memorable element of Delivery's music is undoubtedly the smoky voice of Carol Grimes. Although she's the only member that wouldn't have a lasting impact on the Canterbury Scene past Delivery, her vocals are excellent, wrapped up in a confident vibrato and charismatic presence that might warrant comparison to Robert Plant's bluesy howling on the early Zeppelin albums. More common comparisons to Jefferson Airplane's Grace Slick are not beyond reason, but Carol Grimes takes a fiercer approach to her vocals. She would go on to play with a host of blues and jazz acts as the years went on, and while her post-Delivery albums might be worth checking out for her voice alone, it's something of a disappointment that we didn't get to hear her voice in any more progressive rock. With a voice like hers, I'm surprised she didn't become more of a legend. There's a gaggle of female vocalists in the 'occult retro rock' scene today that are trying to sound exactly like her, most probably without ever knowing it. Of course, none have ever truly succeeded.

To my chagrin, the Canterbury Scene has generally alluded my progressive rock listening experience. For what it's worth, Fool's Meeting is more than enough to pique my interest in the style, with the full knowledge that the album has only scratched the surface. Carol Grimes and Delivery have earned their respective spots as quiet legends in the British rock pantheon. Especially if you're a fan of Caravan, Gong, Hatfield and the North, National Health, Soft Machine or any of the other bands these guys would play future roles in, Delivery should stand as an excellent history lesson.

Conor Fynes



..::TRACK-LIST::..

1. Blind To Your Light 05:06
2. Miserable Man 08:28
3. Home Made Ruin 03:23
4. Is It Really The Same 05:45
5. We Were Satisfied 04:03
6. The Wrong Time 07:51
7. Fighting It Out 05:49
8. Fools Meeting 05:26

Bonus Tracks:
9. Harry Lucky (Single A-side, August 1970) 03:42
10. Home Made Ruin (Alternate Take) 02:57
11. One For You (Recorded by Delivery in 1971) 07:40
12. Is It Really The Same (BBC Live, 1970) 05:20
13. Blind To Your Light (BBC Live, 1970) 05:31
14. Miserable Man (BBC Live, 1970) 08:18



..::OBSADA::..

Carol Grimes - vocals, percussion
Phil Miller - guitar
Steve Miller - piano, vocals
Roy Babbington - bass, string bass
Pip Pyle - drums

with:
Lol Coxhill - soprano & tenor saxophones (1-8,10)
Roderick Skeaping - violin (2)
Richard Sinclair - bass (11)



https://www.youtube.com/watch?v=y9jW0QHnJh0


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Drugi solowy album lidera Leprous jest być może najbardziej majestatyczną rzeczą, jaką kiedykolwiek nagrał. Czy ambicje norweskiego piosenkarza idą w parze z dobrym songwritingiem?

Jeszcze w okolicach premiery „Pitfalls” macierzystego zespołu Einara Solberga sam zainteresowany opowiadał – nie bez racji – że nie do końca czuje się częścią współczesnej sceny progresywnej, która zjada swój ogon. Na przestrzeni tych paru lat muzyk chyba zrewidował swój pogląd nie tylko nieco bardziej technicznymi materiałami Leprous, ale przede wszystkim tym, co słyszymy na „Vox Occulta”. O ile debiut artysty, „16”, biegł w kierunku alternatywnego art rocka, o tyle tegoroczne dzieło wokalisty jest zdecydowanie bardziej bombastyczne, pompatyczne i… progresywne. – Chcę być tą kinematograficzną postacią w progu. Na nowej płycie totalnie do tego dążyłem – podkreśla twórca w zapowiedzi prasowej. Zawartość krążka dowodzi, że nikogo nie oszukuje.

„Vox Occulta” ocieka majestatem. Gdy Hans Zimmer przejdzie na emeryturę, Einar Solberg będzie jego godnym następcą. Progresywny rock w wydaniu Norwega na tym materiale nie jest oszczędny, tylko epicki do granic. Wszelkie symfoniczne smaczki, kontrasty na bazie cicho-hymnicznie i przede wszystkim jego operowe zawodzenia wyzierają tu z każdego kąta. Nie każdy doceni taki natłok wszystkiego, lecz trzeba przyznać, że artysta przemawia prosto z serca. To nie kreacja, tylko emocjonalny wyrzut ubrany w elementy graniczące z przesadą, bo przecież każdy z nas bywa – że posłużę się tytułem piosenki z jego debiutu – „Over the Top”. Orkiestra Norweskiego Radia odpowiadająca za symfoniczne aranżacje i instrumentarium idealnie zgrywa się z głosowymi popisami Solberga. Posłuchajcie tylko tych rozedgranych smyków i niemal djentowego riffu w „Liberatio”. Zwróćcie uwagę na kolosa „Grex”, w którym znalazło się miejsce i na staroszkolnego progrocka, i na wątki niemal musicalowe. Einar ma łeb na karku. To czuć od razu.

„Vox Occulta” to kawał muzyki. Na jej tle „16” jawi się jako sympatyczna muzyka o krótkim terminie przydatności do spożycia. Jej następczyni albo was w sobie rozkocha, albo przesyci, ale na pewno prędko o niej nie zapomnicie. Sprawdźcie to!

Łukasz Brzozowski


The idea of going solo is a little counterintuitive in a genre like prog where bands dominate the scene. Figures like Devin Townsend and Steven Wilson have dabbled both in group and solo projects but have been such bold personalities as to dominate their band projects regardless. Leprous frontman Einar Solberg rather unfairly faced criticism that his main band had become little more than a solo project with recent releases—an accusation that was largely refuted by Solberg’s solo debut 16 in 2023. The multifaceted outing spanned a wide range of genres and experiments as Solberg began to feel out his solo sound, and probably the most significant throughline was the widespread use of symphonic backing.

If orchestra was the blood of 16, it’s the beating heart of Vox Occulta, Solberg’s solo sophomore. Many artists attempt orchestral projects but so often the orchestra is relegated to mere accompaniment. For Solberg, however, the Norwegian Radio Orchestra are perhaps the most vital players, and the rock instruments are subsumed into the orchestral forest rather than standing in their own clearing. Chris Baum (Bent Knee) towers a little higher on lead violin duties; meanwhile, guitar duties are shared between Pierre Danel (Novelists), Ben Levin (ex-Bent Knee), and John Browne (Monuments). The team is rounded out by Jed Lingat on bass, and Keli Guðjónsson (Agent Fresco) dominating drums. This core group never overwhelms in the mix, clearly audible but wending their way under the orchestra with knotty riffs, like root systems under a canopy of strings and woodwinds.

Solberg utilises the whole of his expansive vocal range on Vox Occulta, spanning beseeching falsetto, half-whispers, and even significant use of his latterly absent harsh vocals. Indeed, this is the most we’ve heard of Solberg’s growls since The Congregation, culminating in the full-throated mid-section on “Vita Fragilis” and the cathartic resolution on “Grex”. Meanwhile, the more melodic and restrained “Serenitas”, built around a gently rising scale motif, sees Solberg push his falsetto to its limit at the climactic release, and features a gorgeously bluesy guitar solo. The loping strings and thunderous brass of the title track prove a positively Zimmerian opening to a more Broadway style track; one imagines Solberg crouched like Batman only to stand up and start projecting with broad hand gestures as skronky djent plumbs beneath galloping strings.

In its more metal moments, Adam Noble’s mix never loses sight of the orchestral elements, blending lead guitars deftly into harmonies with the strings (“Grex”), and allowing Danel and Lingat’s riffs to thrum along in the place where the bassoons and tubas usually lay, without any of these textures ever becoming lost. With co-production from Solberg and David Castillo, the trio use negative space sublimely, allowing for all sorts of embellishments to layer into the whole such as a sudden xylophone remark leading into the heavier section of “Vita Fragilis” or the syncopated backing vocal accents on “Liberatio”. Vox Occulta’s lustre is to die for and allows its ensemble to shine across the record.

Countless breathtaking moments cluster Vox Occulta: the cascading string arpeggios that animate “Liberatio” falling in Poissonian rainform while an off-kilter “Mirage”-esque riff beneath, the nasty clean bass groove lumbering up and down in the background of “Medulla”, the Holstian jubilance of the orchestra post vituperative climax of “Vita Fragilis”, the incredible vocal control and deft restraint Solberg demonstrates on closer “Anima Lucis”… From minor textural highlights to Solberg’s consistently and unsurprisingly brilliant vocal work, we could be here for the rest of the review discussing Vox Occulta’s myriad apogees, but instead we need to talk about “Grex”, a career highlight for Solberg. Opening with a mournful violin solo, the track progresses through a number of identities: a lead guitar/string duet, a Guthrie Govan-esque guitar solo, and a quiet operatic requiem. But it’s the off-kilter guitar motif reminiscent of “The Sky is Red” which grabs attention at the halfway point, a seeming non-sequitur that foreshadows the track’s apocalyptic climax to come. When the song eventually explodes, it’s into a nasty groove as Solberg alternately implores and screams ‘a silence far too loud, I march into the crowd’—the singer self-atomising into the fray with bittersweet acceptance as tenebrous strings overlay a rhythm section that threatens to collapse under the weight of its own seismicity.

Any critiques to be levelled at Vox Occulta are largely structural. At the macro level, the album’s pacing is a little off, front-loading the record with the more dynamic cuts and cluttering the second half with all the tracks that demand listener patience. A little rearrangement would have left Vox Occulta more balanced and with the softer—and arguably weaker—tracks (“Serenitas”, “Anima Lucis”) better contrasted. At the micro level, it’s down to some traditional Solbergisms (those good ol’ backing whoas and ohs) and Solberg’s love of abrupt endings—many-a-track on 16 just stopped, and the trend continues on Vox Occulta. Unfortunately, these abrupt cut-offs only feel impactful in moderation, and many times, particularly on closer “Anima Lucis”, tracks feel a touch incomplete for the suddenness of their conclusion. These are minor issues, none really detracting from the ambition and spectacle of Vox Occulta, but nevertheless signalling some missed potential.

A solo release is rarely ever completely solo, but it’s testament to Einar Solberg’s talent and taste that he assembled such a team to bring to life this opus. Holistic in vision, flawlessly produced, and emotionally bracing, Solberg has delivered a truly ambitious work of theatrical, orchestral metal that can stand toe-to-toe with the genre’s titans.

Dani Copelli



..::TRACK-LIST::..

1. Stella Mortua (feat. The Norwegian Radio Orchestra) 05:26
2. Medulla 05:31
3. Vox (feat. The Norwegian Radio Orchestra) 07:58
4. Liberatio 04:40
5. Serenitas 06:45
6. Vita Fragilis (feat. The Norwegian Radio Orchestra) 05:27
7. Grex 11:48
8. Anima Lucis (feat. The Norwegian Radio Orchestra) 07:05



..::OBSADA::..

Einar Solberg - vocals, keys, piano
Jed Lingat - bass
Keli Guðjónsson - drums
Pierre Danel - guitar
Ben Levin - guitar
John Browne - guitar
Chris Baum - violin

The Norwegian Radio Orchestra



https://www.youtube.com/watch?v=qwWiHEFN0gA


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Drugi solowy album lidera Leprous jest być może najbardziej majestatyczną rzeczą, jaką kiedykolwiek nagrał. Czy ambicje norweskiego piosenkarza idą w parze z dobrym songwritingiem?

Jeszcze w okolicach premiery „Pitfalls” macierzystego zespołu Einara Solberga sam zainteresowany opowiadał – nie bez racji – że nie do końca czuje się częścią współczesnej sceny progresywnej, która zjada swój ogon. Na przestrzeni tych paru lat muzyk chyba zrewidował swój pogląd nie tylko nieco bardziej technicznymi materiałami Leprous, ale przede wszystkim tym, co słyszymy na „Vox Occulta”. O ile debiut artysty, „16”, biegł w kierunku alternatywnego art rocka, o tyle tegoroczne dzieło wokalisty jest zdecydowanie bardziej bombastyczne, pompatyczne i… progresywne. – Chcę być tą kinematograficzną postacią w progu. Na nowej płycie totalnie do tego dążyłem – podkreśla twórca w zapowiedzi prasowej. Zawartość krążka dowodzi, że nikogo nie oszukuje.

„Vox Occulta” ocieka majestatem. Gdy Hans Zimmer przejdzie na emeryturę, Einar Solberg będzie jego godnym następcą. Progresywny rock w wydaniu Norwega na tym materiale nie jest oszczędny, tylko epicki do granic. Wszelkie symfoniczne smaczki, kontrasty na bazie cicho-hymnicznie i przede wszystkim jego operowe zawodzenia wyzierają tu z każdego kąta. Nie każdy doceni taki natłok wszystkiego, lecz trzeba przyznać, że artysta przemawia prosto z serca. To nie kreacja, tylko emocjonalny wyrzut ubrany w elementy graniczące z przesadą, bo przecież każdy z nas bywa – że posłużę się tytułem piosenki z jego debiutu – „Over the Top”. Orkiestra Norweskiego Radia odpowiadająca za symfoniczne aranżacje i instrumentarium idealnie zgrywa się z głosowymi popisami Solberga. Posłuchajcie tylko tych rozedgranych smyków i niemal djentowego riffu w „Liberatio”. Zwróćcie uwagę na kolosa „Grex”, w którym znalazło się miejsce i na staroszkolnego progrocka, i na wątki niemal musicalowe. Einar ma łeb na karku. To czuć od razu.

„Vox Occulta” to kawał muzyki. Na jej tle „16” jawi się jako sympatyczna muzyka o krótkim terminie przydatności do spożycia. Jej następczyni albo was w sobie rozkocha, albo przesyci, ale na pewno prędko o niej nie zapomnicie. Sprawdźcie to!

Łukasz Brzozowski


The idea of going solo is a little counterintuitive in a genre like prog where bands dominate the scene. Figures like Devin Townsend and Steven Wilson have dabbled both in group and solo projects but have been such bold personalities as to dominate their band projects regardless. Leprous frontman Einar Solberg rather unfairly faced criticism that his main band had become little more than a solo project with recent releases—an accusation that was largely refuted by Solberg’s solo debut 16 in 2023. The multifaceted outing spanned a wide range of genres and experiments as Solberg began to feel out his solo sound, and probably the most significant throughline was the widespread use of symphonic backing.

If orchestra was the blood of 16, it’s the beating heart of Vox Occulta, Solberg’s solo sophomore. Many artists attempt orchestral projects but so often the orchestra is relegated to mere accompaniment. For Solberg, however, the Norwegian Radio Orchestra are perhaps the most vital players, and the rock instruments are subsumed into the orchestral forest rather than standing in their own clearing. Chris Baum (Bent Knee) towers a little higher on lead violin duties; meanwhile, guitar duties are shared between Pierre Danel (Novelists), Ben Levin (ex-Bent Knee), and John Browne (Monuments). The team is rounded out by Jed Lingat on bass, and Keli Guðjónsson (Agent Fresco) dominating drums. This core group never overwhelms in the mix, clearly audible but wending their way under the orchestra with knotty riffs, like root systems under a canopy of strings and woodwinds.

Solberg utilises the whole of his expansive vocal range on Vox Occulta, spanning beseeching falsetto, half-whispers, and even significant use of his latterly absent harsh vocals. Indeed, this is the most we’ve heard of Solberg’s growls since The Congregation, culminating in the full-throated mid-section on “Vita Fragilis” and the cathartic resolution on “Grex”. Meanwhile, the more melodic and restrained “Serenitas”, built around a gently rising scale motif, sees Solberg push his falsetto to its limit at the climactic release, and features a gorgeously bluesy guitar solo. The loping strings and thunderous brass of the title track prove a positively Zimmerian opening to a more Broadway style track; one imagines Solberg crouched like Batman only to stand up and start projecting with broad hand gestures as skronky djent plumbs beneath galloping strings.

In its more metal moments, Adam Noble’s mix never loses sight of the orchestral elements, blending lead guitars deftly into harmonies with the strings (“Grex”), and allowing Danel and Lingat’s riffs to thrum along in the place where the bassoons and tubas usually lay, without any of these textures ever becoming lost. With co-production from Solberg and David Castillo, the trio use negative space sublimely, allowing for all sorts of embellishments to layer into the whole such as a sudden xylophone remark leading into the heavier section of “Vita Fragilis” or the syncopated backing vocal accents on “Liberatio”. Vox Occulta’s lustre is to die for and allows its ensemble to shine across the record.

Countless breathtaking moments cluster Vox Occulta: the cascading string arpeggios that animate “Liberatio” falling in Poissonian rainform while an off-kilter “Mirage”-esque riff beneath, the nasty clean bass groove lumbering up and down in the background of “Medulla”, the Holstian jubilance of the orchestra post vituperative climax of “Vita Fragilis”, the incredible vocal control and deft restraint Solberg demonstrates on closer “Anima Lucis”… From minor textural highlights to Solberg’s consistently and unsurprisingly brilliant vocal work, we could be here for the rest of the review discussing Vox Occulta’s myriad apogees, but instead we need to talk about “Grex”, a career highlight for Solberg. Opening with a mournful violin solo, the track progresses through a number of identities: a lead guitar/string duet, a Guthrie Govan-esque guitar solo, and a quiet operatic requiem. But it’s the off-kilter guitar motif reminiscent of “The Sky is Red” which grabs attention at the halfway point, a seeming non-sequitur that foreshadows the track’s apocalyptic climax to come. When the song eventually explodes, it’s into a nasty groove as Solberg alternately implores and screams ‘a silence far too loud, I march into the crowd’—the singer self-atomising into the fray with bittersweet acceptance as tenebrous strings overlay a rhythm section that threatens to collapse under the weight of its own seismicity.

Any critiques to be levelled at Vox Occulta are largely structural. At the macro level, the album’s pacing is a little off, front-loading the record with the more dynamic cuts and cluttering the second half with all the tracks that demand listener patience. A little rearrangement would have left Vox Occulta more balanced and with the softer—and arguably weaker—tracks (“Serenitas”, “Anima Lucis”) better contrasted. At the micro level, it’s down to some traditional Solbergisms (those good ol’ backing whoas and ohs) and Solberg’s love of abrupt endings—many-a-track on 16 just stopped, and the trend continues on Vox Occulta. Unfortunately, these abrupt cut-offs only feel impactful in moderation, and many times, particularly on closer “Anima Lucis”, tracks feel a touch incomplete for the suddenness of their conclusion. These are minor issues, none really detracting from the ambition and spectacle of Vox Occulta, but nevertheless signalling some missed potential.

A solo release is rarely ever completely solo, but it’s testament to Einar Solberg’s talent and taste that he assembled such a team to bring to life this opus. Holistic in vision, flawlessly produced, and emotionally bracing, Solberg has delivered a truly ambitious work of theatrical, orchestral metal that can stand toe-to-toe with the genre’s titans.

Dani Copelli



..::TRACK-LIST::..

1. Stella Mortua (feat. The Norwegian Radio Orchestra) 05:26
2. Medulla 05:31
3. Vox (feat. The Norwegian Radio Orchestra) 07:58
4. Liberatio 04:40
5. Serenitas 06:45
6. Vita Fragilis (feat. The Norwegian Radio Orchestra) 05:27
7. Grex 11:48
8. Anima Lucis (feat. The Norwegian Radio Orchestra) 07:05



..::OBSADA::..

Einar Solberg - vocals, keys, piano
Jed Lingat - bass
Keli Guðjónsson - drums
Pierre Danel - guitar
Ben Levin - guitar
John Browne - guitar
Chris Baum - violin

The Norwegian Radio Orchestra



https://www.youtube.com/watch?v=qwWiHEFN0gA


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Dwupłytowy album zawierający nagrania z koncertu „Supershow” (1969), występu w Questors Theatre (1970) oraz studyjne nagrania i dema z 1971 roku. Materiał pokazuje zespół w okresie przejściowym między blues-rockiem a bardziej rozbudowanym rockiem progresywnym z elementami jazzu. Dominują improwizacje, rozbudowane kompozycje i charakterystyczna gra sekcji rytmicznej Jona Hisemana.



..::TRACK-LIST::..

CD 1:
1. Those Who Are About To Die Salute You (Supershow, 26 March 1969) 5:11
2. Debut (Supershow, 26 March 1969) 4:41
3. Downhill And Shadows (Questors Theatre, 14 May 1970) 12:16
4. The Valentyne Suite (Questors Theatre, 14 May 1970) 9:02

CD 2:
Upon Tomorrow (Tracks 1-4)
1. Upon Tomorrow 7:49
2. Jumping Off The Sun 5:32
3. Sleepwalker 7:01
4. The Pirate’s Dream 12:51
5. Thank God For Things That Grow (Advision Studios, 13 August 1971) 7:18
6. The Pirate’s Dream (Demo, Lansdowne Studios, 1 August 1971) 11:59
7. Upon Tomorrow (Demo, Lansdowne Studios, 1 August 1971) 6:37
8. Thank God For Things That Grow (Demo, Lansdowne Studios, 1 August 1971) 5:42



..::OBSADA::..

Saxophone - Dick Heckstall-Smith
Vocals - Chris Farlowe
Guitar - James Litherland (tracks: 1-1 and 1-2)
Drums - Jon Hiseman
Electric Organ [Hammond Organ], Keyboards, Mellotron - Dave Greenslade
Bass - Mark Clarke, Tony Reeves (tracks: 1-1 and 1-2)



https://www.youtube.com/watch?v=quC5BLwRTsQ


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Dwupłytowy album zawierający nagrania z koncertu „Supershow” (1969), występu w Questors Theatre (1970) oraz studyjne nagrania i dema z 1971 roku. Materiał pokazuje zespół w okresie przejściowym między blues-rockiem a bardziej rozbudowanym rockiem progresywnym z elementami jazzu. Dominują improwizacje, rozbudowane kompozycje i charakterystyczna gra sekcji rytmicznej Jona Hisemana.



..::TRACK-LIST::..

CD 1:
1. Those Who Are About To Die Salute You (Supershow, 26 March 1969) 5:11
2. Debut (Supershow, 26 March 1969) 4:41
3. Downhill And Shadows (Questors Theatre, 14 May 1970) 12:16
4. The Valentyne Suite (Questors Theatre, 14 May 1970) 9:02

CD 2:
Upon Tomorrow (Tracks 1-4)
1. Upon Tomorrow 7:49
2. Jumping Off The Sun 5:32
3. Sleepwalker 7:01
4. The Pirate’s Dream 12:51
5. Thank God For Things That Grow (Advision Studios, 13 August 1971) 7:18
6. The Pirate’s Dream (Demo, Lansdowne Studios, 1 August 1971) 11:59
7. Upon Tomorrow (Demo, Lansdowne Studios, 1 August 1971) 6:37
8. Thank God For Things That Grow (Demo, Lansdowne Studios, 1 August 1971) 5:42



..::OBSADA::..

Saxophone - Dick Heckstall-Smith
Vocals - Chris Farlowe
Guitar - James Litherland (tracks: 1-1 and 1-2)
Drums - Jon Hiseman
Electric Organ [Hammond Organ], Keyboards, Mellotron - Dave Greenslade
Bass - Mark Clarke, Tony Reeves (tracks: 1-1 and 1-2)



https://www.youtube.com/watch?v=quC5BLwRTsQ


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Pierwszy raz na CD! Wydany w 1975 roku przez amerykański United Artists, trzeci album w karierze tego utalentowanego klawiszowca dla wielu słuchaczy może być ogromną niespodzianką! Jak to możliwe, że ten doskonały, progresywny album ze Stanów utrzymany na poziomie najlepszych dokonań połowy lat 70-tych został tak całkowicie pominięty/zapomniany przez fanów rocka progresywnego oraz wydawców płyt kompaktowych! W każdym razie, najlepszą w dyskografii MQ płytę zdominowało mocno klasycyzujące granie spod znaku Trace, Refugee, Focus, Ricka Wakemana i wczesnych Queen.

I jakkolwiek te porównania nie zabrzmią (dla niektórych pewnie odpychająco), to płytę wypełnia soczyste, rasowe, niemal w całości instrumentalne, progresywne granie oparte na brzmieniu organów, melotronu i fortepianu oraz całkiem ostrej gitary i solidnej sekcji rytmicznej. Wystarczy posłuchać pierwszych dwóch, trzech minut 20-minutowej, tytułowej suity żeby się upewnić, że mamy do czynienia z płytą może nie do końca oryginalną, ale na swój sposób naprawdę wyjątkową!

Aha, Michael Quatro to rodzony brat bardzo niegdyś popularnej Suzi...


In 1975 the great innovators and leaders in the world of progressive rock were starting to drift towards other things and the genre was headed for a downturn in general. Still, stubborn fans of the genre refused to give up and began looking for some new faces to keep their interest alive. This was also compounded in the states by the fact that yank bands were finally getting a handle on this particularly British brand of creative rock music and stateside progressive rock fans were finally becoming receptive to the idea of supporting some local talent. This was the setting that Detroit bred keyboardist Michael Quatro stepped into with his uniquely American brand of quasi-classical influenced prog-rock music mixed with Detroit glitter rock presentation.
This album, In Collaboration with the Gods, marked a peak in Quatro's very short lived reign as a possible leader in American progressive rock. There are a lot of obvious comparisons here because, despite his obvious talents, Michael is not a particularly original artist. Most of this album consists of multi-keyboard oriented instrumentals whose leanings towards somewhat cheezey pseudo-classical affectations recall some of the more lightweight mid-70s output of Rick Wakeman, Camel and Focus. Meanwhile, Michael's occasional vocals on the 'rockin' numbers recall the sound of American blue collar semi-prog rockers like Journey and Styxx, and his mix of glitter and pseudo classical tendencies can sound like early Queen at times as well.

It was fun hearing this album again, but I think its major importance is mostly musicological in terms of the development of progressive rock in the US. Still, I think fans of mid to late 70s Rick Wakeman and Camel might find some things to like here, Quatro has a Mellotron and he knows how to use it. Its also fun to hear 70s American guitar ace Rick Derringer playing prog- rock as a guest on a couple of numbers. By the way, to those who are curious, Michael is the brother of proto-punk and Happy Days star Suzi Quatro.

Easy Money



..::TRACK-LIST::..

1. In Collaboration With The Gods (19:22)
a) Theme
b) Loki's Gloria
c) Amusement Of Bacchus
d) A Letter To Venus (Theme)
e) Neptune's Nicromea/ Deity's Ditty
f) Waltz Of The Gods/ Orgy Of The Gods
2. Get Away 4:02
3. Rockmanninoff's Prelude In C Blunt Funk 4:47
4. Ave Rock Maria 4:08
5. Prelude In Ab Crazy II (Guitar-Rick Derringer) 3:58
6. Sweet Lovin' 3:00



..::OBSADA::..

Organ [Hammond], Mellotron, Grand Piano, Synthesizer [Minimoog], Keyboards, Arranged By, Written-By - Michael Quatro
Drums - Kirk Trachsel
Bass, Vocals - Dave Kiswiney
Guitar - Teddy Hale

Guest:
Voice [Special voices] - Flo & Eddie



https://www.youtube.com/watch?v=sTCUp0jTtos


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Pierwszy raz na CD! Wydany w 1975 roku przez amerykański United Artists, trzeci album w karierze tego utalentowanego klawiszowca dla wielu słuchaczy może być ogromną niespodzianką! Jak to możliwe, że ten doskonały, progresywny album ze Stanów utrzymany na poziomie najlepszych dokonań połowy lat 70-tych został tak całkowicie pominięty/zapomniany przez fanów rocka progresywnego oraz wydawców płyt kompaktowych! W każdym razie, najlepszą w dyskografii MQ płytę zdominowało mocno klasycyzujące granie spod znaku Trace, Refugee, Focus, Ricka Wakemana i wczesnych Queen.

I jakkolwiek te porównania nie zabrzmią (dla niektórych pewnie odpychająco), to płytę wypełnia soczyste, rasowe, niemal w całości instrumentalne, progresywne granie oparte na brzmieniu organów, melotronu i fortepianu oraz całkiem ostrej gitary i solidnej sekcji rytmicznej. Wystarczy posłuchać pierwszych dwóch, trzech minut 20-minutowej, tytułowej suity żeby się upewnić, że mamy do czynienia z płytą może nie do końca oryginalną, ale na swój sposób naprawdę wyjątkową!

Aha, Michael Quatro to rodzony brat bardzo niegdyś popularnej Suzi...


In 1975 the great innovators and leaders in the world of progressive rock were starting to drift towards other things and the genre was headed for a downturn in general. Still, stubborn fans of the genre refused to give up and began looking for some new faces to keep their interest alive. This was also compounded in the states by the fact that yank bands were finally getting a handle on this particularly British brand of creative rock music and stateside progressive rock fans were finally becoming receptive to the idea of supporting some local talent. This was the setting that Detroit bred keyboardist Michael Quatro stepped into with his uniquely American brand of quasi-classical influenced prog-rock music mixed with Detroit glitter rock presentation.
This album, In Collaboration with the Gods, marked a peak in Quatro's very short lived reign as a possible leader in American progressive rock. There are a lot of obvious comparisons here because, despite his obvious talents, Michael is not a particularly original artist. Most of this album consists of multi-keyboard oriented instrumentals whose leanings towards somewhat cheezey pseudo-classical affectations recall some of the more lightweight mid-70s output of Rick Wakeman, Camel and Focus. Meanwhile, Michael's occasional vocals on the 'rockin' numbers recall the sound of American blue collar semi-prog rockers like Journey and Styxx, and his mix of glitter and pseudo classical tendencies can sound like early Queen at times as well.

It was fun hearing this album again, but I think its major importance is mostly musicological in terms of the development of progressive rock in the US. Still, I think fans of mid to late 70s Rick Wakeman and Camel might find some things to like here, Quatro has a Mellotron and he knows how to use it. Its also fun to hear 70s American guitar ace Rick Derringer playing prog- rock as a guest on a couple of numbers. By the way, to those who are curious, Michael is the brother of proto-punk and Happy Days star Suzi Quatro.

Easy Money



..::TRACK-LIST::..

1. In Collaboration With The Gods (19:22)
a) Theme
b) Loki's Gloria
c) Amusement Of Bacchus
d) A Letter To Venus (Theme)
e) Neptune's Nicromea/ Deity's Ditty
f) Waltz Of The Gods/ Orgy Of The Gods
2. Get Away 4:02
3. Rockmanninoff's Prelude In C Blunt Funk 4:47
4. Ave Rock Maria 4:08
5. Prelude In Ab Crazy II (Guitar-Rick Derringer) 3:58
6. Sweet Lovin' 3:00



..::OBSADA::..

Organ [Hammond], Mellotron, Grand Piano, Synthesizer [Minimoog], Keyboards, Arranged By, Written-By - Michael Quatro
Drums - Kirk Trachsel
Bass, Vocals - Dave Kiswiney
Guitar - Teddy Hale

Guest:
Voice [Special voices] - Flo & Eddie



https://www.youtube.com/watch?v=sTCUp0jTtos


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Zremasterowana i doskonale brzmiąca edycja wydanego w 1978 roku wyśmienitego, debiutanckiego albumu progresywnej supergrupy złożonej z byłych członków King Crimson (John Wetton, Bill Bruford), Roxy Music (Eddie Jobson), Zappy (Terry Bozzio) i Tempest (Allan Holdsworth). Brudford i Holdsworth grali tylko na debiutanckim albumie.

Była to ostatnia formacja lat 70-tych z powodzeniem nawiązująca do najlepszych dokonań gatunku. Dodatkowo ponad 30 minut doskonałego, koncertowego grania w doskonałej jakości, w tym nie wydany na żadnej płycie 'Forever Until Sunday'.

Doskonały, czysty, naturalny dźwięk - bijący na głowę wcześniejsze wersje!



Po rozwiązaniu King Crimson w połowie lat 70., John Wetton i Bill Bruford przez dłuższy czas nie potrafili znaleźć dla siebie satysfakcjonującego zajęcia. Wetton przewinął się przez składy Roxy Music i Uriah Heep, Bruford wspomagał właśnie założony National Health i zasilił koncertowy skład Genesis - żadnej z tych posad nie utrzymali jednak przez dłużej niż parę miesięcy. Pod koniec 1976 roku obaj muzycy postanowili odnowić współpracę ze sobą. W planach było stworzenie tria z Rickiem Wakemanem, jednak klawiszowiec ostatecznie zdecydował się na powrót do Yes. Bruford tymczasem nagrał swój pierwszy solowy album ("Feels Good to Me"), by następnie podjąć kolejną próbę stworzenia zespołu z Wettonem. Basista zasugerował zaproszenie do składu grającego na skrzypcach i instrumentach klawiszowych Eddiego Jobsona, z którym występował już w Roxy Music (mającego na koncie także współpracę z Curved Air i Frankiem Zappą), natomiast perkusista zasugerował gitarzystę ze swojego solowego zespołu, Allana Holdswortha (znanego też z Nucleus, Soft Machine, The New Tony Williams' Lifetime i Gong). Supergrupa - bo nie sposób inaczej określić składu z takimi osiągnięciami - przybrała nazwę U.K.

Często można spotkać się z opiniami, że to ostatni z wielkich zespołów progresywnych. Sporo w tym jednak przesady. U.K. zadebiutował w czasie, gdy wszystko w muzyce tego typu zostało już dawno wymyślone. Muzycy zresztą nie mieli ambicji, by poszerzać granice rocka. a jedynie grać muzykę będącą sumą ich dotychczasowych doświadczeń. Niektórzy traktują też U.K. jako bezpośrednią kontynuację King Crimson z okresu 1973-74. Jest w tym nawet pewna logika. Barwa głosu i sposób śpiewania Wettona jakoś drastycznie się od tamtego czasu nie zmieniły. Podobieństwo słychać też w grze jego i Bruforda, wykorzystującej zbliżone lub wręcz identyczne rozwiązania rytmiczne, choć tylko czasem brzmiącej równie masywnie. Ale już taki Holdsworth jest zupełnie innym gitarzystą, niż Robert Fripp - bardziej konwencjonalnym i zdecydowanie mocniej ukierunkowanym na jazz (w tej mocno skomercjalizowanej formie późnego fusion). Ponadto, w zespole jest postacią zdecydowanie drugoplanową, dopełniającą brzmienie, gdy tylko pozwolą na to pozostali członkowie. Jobson jest natomiast lepszym skrzypkiem i klawiszowcem od Davida Crossa. I o ile Cross grał głównie na skrzypcach lub altówce, czasem tylko siadając za melotronem lub elektrycznym pianinem, tak podstawowym instrumentem Jobsona są syntezatory.

Twórczość U.K. należy raczej traktować jako pomost pomiędzy klasycznym progiem, a muzyką graną przez wielu przedstawicieli tego nurtu w latach 80. (mam tu na myśli przede wszystkim popową twórczość Genesis i Yes, czy grupę Asia, a w mniejszym stopniu neo-progowych epigonów). Słyszalny jest tu zwrot ku bardziej piosenkowej formie utworów, większy nacisk na przebojowe melodie. Nie można też zapomnieć o brzmieniu, które nierzadko zdominowane jest przez modne wtedy - a dziś tandetne - syntezatory. To już ten typowo ejtisowy plastik. Jednak muzycy starali się utrzymać pewien poziom artystyczny. Na debiutanckim albumie właściwie tylko "Time to Kill" bezwstydnie podąża w stronę radiowej chałtury, niejako zapowiadając późniejsze dokonania Wettona z Asią (broni się jednak instrumentalny fragment z solówką Jobsona na skrzypcach). Bo już w takich "In the Dead of Night", "By the Light of Day" i "Presto Vivace and Reprise" (tworzących coś na kształt rockowej suity) duża przebojowość idzie w parze z niebanalnym wykonaniem. Kwartet nie unika też bardziej złożonego grania. Z mniej przekonującym skutkiem w "Thirty Years", z nieco zbyt rzewną i monotonną częścią balladową oraz zbyt toporną grą Holdswortha w rozwinięciu. A ze znacznie ciekawszym efektem w pokotłowanej rytmicznie "Alasce" (brzmiącej trochę jak skrzyżowanie ELP z Mahavishnu Orchestra), oraz najbardziej jazzujących "Nevermore" i "Mental Medication", w których nieco bardziej wykazać mógł się gitarzysta.

Eponimiczny debiut U.K. to naprawdę przyjemne wydawnictwo na pograniczu klasycznego proga i komercyjnego jazz rocka (z naciskiem na to pierwsze), niepozbawione pewnych wad (plastikowe brzmienie klawiszy, nie zawsze ciekawe kompozycje), nie przynoszące w sumie niczego nowatorskiego, ale dość unikalne i posiadające bardzo dobre wykonanie (szczególnie sekcji rytmicznej Wetton / Bruford i Jobsona na skrzypcach, choć Holdsworth też miewa przebłyski). Album wypada na pewno lepiej od większości ówczesnych dokonań czołowych przedstawicieli głównego nurtu rocka progresywnego, choć oczywiście daleko mu do arcydzieł w rodzaju "In the Court of the Crimson King", "Close to the Edge", "Dark Side of the Moon", "Octopuss" czy "Pawn Hearts".

Paweł Pałasz



..::TRACK-LIST::..

1. In The Dead Of Night 5:40
2. By The Light Of Day 4:34
3. Presto Vivace And Reprise 2:58
4. Thirty Years 8:06
5. Alaska 4:42
6. Time To Kill 4:57
7. Nevermore 8:10
8. Mental Medication 7:22

Recorded and mixed at Trident Studios, Soho, London, December 1977 and January 1978.

Bonus Tracks:
9. Alaska (Live) 3:44
10. Time To Kill (Live) 5:00
11. Thirty Years (Live) 10:02
12. Presto Vivace (Live) 1:18
13. In The Dead Of Night (Live) 6:35
14. Forever Until Sunday (Live) 5:42

Tracks 9 to 13 recorded live at Paradise Theatre, Boston, MA on 11th September 1978.
Track 14 recorded live at Agora Ballroom, Cleveland, OH on 18th September 1978.



..::OBSADA::..

Voice, Bass - John Wetton
Guitar - Allan Holdsworth
Drums [Kit Drums], Percussion - Bill Bruford
Electric Violin, Keyboards, Electronics - Eddie Jobson




https://www.youtube.com/watch?v=czj3_5VI7YE



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Zremasterowana i doskonale brzmiąca edycja wydanego w 1978 roku wyśmienitego, debiutanckiego albumu progresywnej supergrupy złożonej z byłych członków King Crimson (John Wetton, Bill Bruford), Roxy Music (Eddie Jobson), Zappy (Terry Bozzio) i Tempest (Allan Holdsworth). Brudford i Holdsworth grali tylko na debiutanckim albumie.

Była to ostatnia formacja lat 70-tych z powodzeniem nawiązująca do najlepszych dokonań gatunku. Dodatkowo ponad 30 minut doskonałego, koncertowego grania w doskonałej jakości, w tym nie wydany na żadnej płycie 'Forever Until Sunday'.

Doskonały, czysty, naturalny dźwięk - bijący na głowę wcześniejsze wersje!



Po rozwiązaniu King Crimson w połowie lat 70., John Wetton i Bill Bruford przez dłuższy czas nie potrafili znaleźć dla siebie satysfakcjonującego zajęcia. Wetton przewinął się przez składy Roxy Music i Uriah Heep, Bruford wspomagał właśnie założony National Health i zasilił koncertowy skład Genesis - żadnej z tych posad nie utrzymali jednak przez dłużej niż parę miesięcy. Pod koniec 1976 roku obaj muzycy postanowili odnowić współpracę ze sobą. W planach było stworzenie tria z Rickiem Wakemanem, jednak klawiszowiec ostatecznie zdecydował się na powrót do Yes. Bruford tymczasem nagrał swój pierwszy solowy album ("Feels Good to Me"), by następnie podjąć kolejną próbę stworzenia zespołu z Wettonem. Basista zasugerował zaproszenie do składu grającego na skrzypcach i instrumentach klawiszowych Eddiego Jobsona, z którym występował już w Roxy Music (mającego na koncie także współpracę z Curved Air i Frankiem Zappą), natomiast perkusista zasugerował gitarzystę ze swojego solowego zespołu, Allana Holdswortha (znanego też z Nucleus, Soft Machine, The New Tony Williams' Lifetime i Gong). Supergrupa - bo nie sposób inaczej określić składu z takimi osiągnięciami - przybrała nazwę U.K.

Często można spotkać się z opiniami, że to ostatni z wielkich zespołów progresywnych. Sporo w tym jednak przesady. U.K. zadebiutował w czasie, gdy wszystko w muzyce tego typu zostało już dawno wymyślone. Muzycy zresztą nie mieli ambicji, by poszerzać granice rocka. a jedynie grać muzykę będącą sumą ich dotychczasowych doświadczeń. Niektórzy traktują też U.K. jako bezpośrednią kontynuację King Crimson z okresu 1973-74. Jest w tym nawet pewna logika. Barwa głosu i sposób śpiewania Wettona jakoś drastycznie się od tamtego czasu nie zmieniły. Podobieństwo słychać też w grze jego i Bruforda, wykorzystującej zbliżone lub wręcz identyczne rozwiązania rytmiczne, choć tylko czasem brzmiącej równie masywnie. Ale już taki Holdsworth jest zupełnie innym gitarzystą, niż Robert Fripp - bardziej konwencjonalnym i zdecydowanie mocniej ukierunkowanym na jazz (w tej mocno skomercjalizowanej formie późnego fusion). Ponadto, w zespole jest postacią zdecydowanie drugoplanową, dopełniającą brzmienie, gdy tylko pozwolą na to pozostali członkowie. Jobson jest natomiast lepszym skrzypkiem i klawiszowcem od Davida Crossa. I o ile Cross grał głównie na skrzypcach lub altówce, czasem tylko siadając za melotronem lub elektrycznym pianinem, tak podstawowym instrumentem Jobsona są syntezatory.

Twórczość U.K. należy raczej traktować jako pomost pomiędzy klasycznym progiem, a muzyką graną przez wielu przedstawicieli tego nurtu w latach 80. (mam tu na myśli przede wszystkim popową twórczość Genesis i Yes, czy grupę Asia, a w mniejszym stopniu neo-progowych epigonów). Słyszalny jest tu zwrot ku bardziej piosenkowej formie utworów, większy nacisk na przebojowe melodie. Nie można też zapomnieć o brzmieniu, które nierzadko zdominowane jest przez modne wtedy - a dziś tandetne - syntezatory. To już ten typowo ejtisowy plastik. Jednak muzycy starali się utrzymać pewien poziom artystyczny. Na debiutanckim albumie właściwie tylko "Time to Kill" bezwstydnie podąża w stronę radiowej chałtury, niejako zapowiadając późniejsze dokonania Wettona z Asią (broni się jednak instrumentalny fragment z solówką Jobsona na skrzypcach). Bo już w takich "In the Dead of Night", "By the Light of Day" i "Presto Vivace and Reprise" (tworzących coś na kształt rockowej suity) duża przebojowość idzie w parze z niebanalnym wykonaniem. Kwartet nie unika też bardziej złożonego grania. Z mniej przekonującym skutkiem w "Thirty Years", z nieco zbyt rzewną i monotonną częścią balladową oraz zbyt toporną grą Holdswortha w rozwinięciu. A ze znacznie ciekawszym efektem w pokotłowanej rytmicznie "Alasce" (brzmiącej trochę jak skrzyżowanie ELP z Mahavishnu Orchestra), oraz najbardziej jazzujących "Nevermore" i "Mental Medication", w których nieco bardziej wykazać mógł się gitarzysta.

Eponimiczny debiut U.K. to naprawdę przyjemne wydawnictwo na pograniczu klasycznego proga i komercyjnego jazz rocka (z naciskiem na to pierwsze), niepozbawione pewnych wad (plastikowe brzmienie klawiszy, nie zawsze ciekawe kompozycje), nie przynoszące w sumie niczego nowatorskiego, ale dość unikalne i posiadające bardzo dobre wykonanie (szczególnie sekcji rytmicznej Wetton / Bruford i Jobsona na skrzypcach, choć Holdsworth też miewa przebłyski). Album wypada na pewno lepiej od większości ówczesnych dokonań czołowych przedstawicieli głównego nurtu rocka progresywnego, choć oczywiście daleko mu do arcydzieł w rodzaju "In the Court of the Crimson King", "Close to the Edge", "Dark Side of the Moon", "Octopuss" czy "Pawn Hearts".

Paweł Pałasz



..::TRACK-LIST::..

1. In The Dead Of Night 5:40
2. By The Light Of Day 4:34
3. Presto Vivace And Reprise 2:58
4. Thirty Years 8:06
5. Alaska 4:42
6. Time To Kill 4:57
7. Nevermore 8:10
8. Mental Medication 7:22

Recorded and mixed at Trident Studios, Soho, London, December 1977 and January 1978.

Bonus Tracks:
9. Alaska (Live) 3:44
10. Time To Kill (Live) 5:00
11. Thirty Years (Live) 10:02
12. Presto Vivace (Live) 1:18
13. In The Dead Of Night (Live) 6:35
14. Forever Until Sunday (Live) 5:42

Tracks 9 to 13 recorded live at Paradise Theatre, Boston, MA on 11th September 1978.
Track 14 recorded live at Agora Ballroom, Cleveland, OH on 18th September 1978.



..::OBSADA::..

Voice, Bass - John Wetton
Guitar - Allan Holdsworth
Drums [Kit Drums], Percussion - Bill Bruford
Electric Violin, Keyboards, Electronics - Eddie Jobson




https://www.youtube.com/watch?v=czj3_5VI7YE



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

This double CD captures the original line-up of Andrew Latimer (guitars, flute, vocals), Peter Bardens (organ, piano, Minimoog, Mellotron, vocals), Doug Ferguson (bass) and Andy Ward (drums & percussion) at The Marquee on October 30th, 1974. They were touring in support of their second album, 'Mirage', and the set was recorded on 16-track by Decca to promote their forthcoming American tour as well as getting more publicity for the album in Europe. Stephen W Tayler has mixed this from the original tapes, and for any fan of the band, this is absolutely essential. The guys are incredibly tight, having been working through the rigour which was the early Seventies rock scene of recording quickly and then spending most of the time on the road, and they had been hard at it since the album release in March 1974. Not only that, but they were already looking forward to their third album, the classic 'Music Inspired by the Snow Goose' and we get some of that material here in its earliest forms. This release contains three songs from the debut album, the whole of 'Mirage', plus two tracks written by Peter Bardens but not recorded by Camel in the studio, including a heavily extended version of "Homage to the God of Light" which appeared on his debut solo album, 'The Answer' and here is nearly 19 minutes long.
This is a gem of a release and certainly does not sound as if Tayler was working from tapes which were more than 50 years old. I know this has previously been available as part of the 'The Live Recordings 1974-1977' digital only release, and the 'Air Born' 32-disc set, but don't know if this is a new mix or the same, and given I have neither of those I cannot compare, but what I do know is that this is just mastery from beginning to end. The combination of these four musicians was the true Camel, and everything they touched turned to gold, with a rhythm section who could be dramatic or stable, a keyboard player who sadly has never really received the acclaim he deserved, and a guitarist (and flautist it should not be forgotten) who still sounds like no-one else around. This release is an absolute delight, and if you do not have the digital set nor cannot afford the massive, boxed set then this is simply essential. One of the finest prog bands ever to set foot on the stage, at the height of their powers and imagination.

kev rowland



..::TRACK-LIST::..

CD 1:
1. Introduction
2. Earthrise
3. Nimrodel / The Procession / The White Rider
4. Six Ate
5. Supertwister
6. Mystic Queen
7. Arubaluba
8. Ligging at Louis’


CD 2:
1. Rhayader Goes to Town
2. Sanctuary
3. The Snow Goose
4. Freefall
5. Lady Fantasy
6. Homage to the God of Light



..::OBSADA::..

Andrew Latimer - guitars, flute, vocals
Peter Bardens - organ, piano, Minimoog, Mellotron, vocals
Doug Ferguson - bass
Andy Ward - drums & percussion



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

This double CD captures the original line-up of Andrew Latimer (guitars, flute, vocals), Peter Bardens (organ, piano, Minimoog, Mellotron, vocals), Doug Ferguson (bass) and Andy Ward (drums & percussion) at The Marquee on October 30th, 1974. They were touring in support of their second album, 'Mirage', and the set was recorded on 16-track by Decca to promote their forthcoming American tour as well as getting more publicity for the album in Europe. Stephen W Tayler has mixed this from the original tapes, and for any fan of the band, this is absolutely essential. The guys are incredibly tight, having been working through the rigour which was the early Seventies rock scene of recording quickly and then spending most of the time on the road, and they had been hard at it since the album release in March 1974. Not only that, but they were already looking forward to their third album, the classic 'Music Inspired by the Snow Goose' and we get some of that material here in its earliest forms. This release contains three songs from the debut album, the whole of 'Mirage', plus two tracks written by Peter Bardens but not recorded by Camel in the studio, including a heavily extended version of "Homage to the God of Light" which appeared on his debut solo album, 'The Answer' and here is nearly 19 minutes long.
This is a gem of a release and certainly does not sound as if Tayler was working from tapes which were more than 50 years old. I know this has previously been available as part of the 'The Live Recordings 1974-1977' digital only release, and the 'Air Born' 32-disc set, but don't know if this is a new mix or the same, and given I have neither of those I cannot compare, but what I do know is that this is just mastery from beginning to end. The combination of these four musicians was the true Camel, and everything they touched turned to gold, with a rhythm section who could be dramatic or stable, a keyboard player who sadly has never really received the acclaim he deserved, and a guitarist (and flautist it should not be forgotten) who still sounds like no-one else around. This release is an absolute delight, and if you do not have the digital set nor cannot afford the massive, boxed set then this is simply essential. One of the finest prog bands ever to set foot on the stage, at the height of their powers and imagination.

kev rowland



..::TRACK-LIST::..

CD 1:
1. Introduction
2. Earthrise
3. Nimrodel / The Procession / The White Rider
4. Six Ate
5. Supertwister
6. Mystic Queen
7. Arubaluba
8. Ligging at Louis’


CD 2:
1. Rhayader Goes to Town
2. Sanctuary
3. The Snow Goose
4. Freefall
5. Lady Fantasy
6. Homage to the God of Light



..::OBSADA::..

Andrew Latimer - guitars, flute, vocals
Peter Bardens - organ, piano, Minimoog, Mellotron, vocals
Doug Ferguson - bass
Andy Ward - drums & percussion



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Uwielbiam zamykający krążek, 17-to minutowy DENSE, z ruchomymi sygnaturami metrycznymi i złowieszczym, niskim brzmieniem, które tworzy angażujący finał.

FA


In 2009, the Triton venue (near Paris, France) was sold out to celebrate the 35th anniversary of Univers Zero, an iconic band of the Rock In Opposition movement. These two exceptional concerts highlighted a radical and unique style of music, at the crossroads of new music and chamber rock, skilfully blending acoustic and electric instruments, as heard on the cult album 'Ceux du Dehors'.

Around Daniel Denis (drums, composition), Michel Berckmans (oboe,
bassoon), and Andy Kirk (keyboards and guitar), three historical figures of the group, complemented by four other talented musicians, offered an intense multimedia show, intertwining a condensed version of key pieces from the repertoire with more recent compositions. These concerts were part of a key phase in which the band offered one of its most accomplished line-ups, taking the opportunity to establish its sound and image.
The line-up had undergone a few changes since its reformation in 2004, with Pierre Chevalier (from the band Présent) and a new bassist joining the ensemble. This highlight has now resulted in the release of a live CD, a precious testimony to the band's artistic resurgence and stage energy.

Univers Zero represents one of the longest-living bands in Belgium. It was established in 1974. Drummer Daniel Denis had the brilliant idea to gather together a team of professionals sharing the same taste for music. The band has adopted an instrumental progressive style. Over the last couple of decades, the band has also implemented a series of influences from chamber music - most commonly, chamber music from the 20th century. Even if the line-up changes a lot over the years, the overall sound of UZ remained fairly consistent.



..::TRACK-LIST::..

1. Présage 11:22
2. Xenantaya 14:26
3. Civic Circus 07:12
4. Toujours Plus à l'Est 07:59
5. Warrior 12:20
6. Dense 17:27



..::OBSADA::..

Bass - Dimitri Evers
Bassoon, Oboe, English Horn, Melodica, Handclaps [Clap Hands] - Michel Berkmans
Clarinet, Bass Clarinet, Handclaps [Clap Hands] - Kurt Budé
Drums, Percussion - Daniel Denis
Electric Guitar, Percussion - Andy Kirk (tracks: 2, 5)
Keyboards - Pierre Chevalier
Keyboards [2nd Keyboards] - Andy Kirk (tracks: 1, 4, 6)
Violin - Martin Lauwers




https://www.youtube.com/watch?v=yreHxoMKYmg



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Uwielbiam zamykający krążek, 17-to minutowy DENSE, z ruchomymi sygnaturami metrycznymi i złowieszczym, niskim brzmieniem, które tworzy angażujący finał.

FA


In 2009, the Triton venue (near Paris, France) was sold out to celebrate the 35th anniversary of Univers Zero, an iconic band of the Rock In Opposition movement. These two exceptional concerts highlighted a radical and unique style of music, at the crossroads of new music and chamber rock, skilfully blending acoustic and electric instruments, as heard on the cult album 'Ceux du Dehors'.

Around Daniel Denis (drums, composition), Michel Berckmans (oboe,
bassoon), and Andy Kirk (keyboards and guitar), three historical figures of the group, complemented by four other talented musicians, offered an intense multimedia show, intertwining a condensed version of key pieces from the repertoire with more recent compositions. These concerts were part of a key phase in which the band offered one of its most accomplished line-ups, taking the opportunity to establish its sound and image.
The line-up had undergone a few changes since its reformation in 2004, with Pierre Chevalier (from the band Présent) and a new bassist joining the ensemble. This highlight has now resulted in the release of a live CD, a precious testimony to the band's artistic resurgence and stage energy.

Univers Zero represents one of the longest-living bands in Belgium. It was established in 1974. Drummer Daniel Denis had the brilliant idea to gather together a team of professionals sharing the same taste for music. The band has adopted an instrumental progressive style. Over the last couple of decades, the band has also implemented a series of influences from chamber music - most commonly, chamber music from the 20th century. Even if the line-up changes a lot over the years, the overall sound of UZ remained fairly consistent.



..::TRACK-LIST::..

1. Présage 11:22
2. Xenantaya 14:26
3. Civic Circus 07:12
4. Toujours Plus à l'Est 07:59
5. Warrior 12:20
6. Dense 17:27



..::OBSADA::..

Bass - Dimitri Evers
Bassoon, Oboe, English Horn, Melodica, Handclaps [Clap Hands] - Michel Berkmans
Clarinet, Bass Clarinet, Handclaps [Clap Hands] - Kurt Budé
Drums, Percussion - Daniel Denis
Electric Guitar, Percussion - Andy Kirk (tracks: 2, 5)
Keyboards - Pierre Chevalier
Keyboards [2nd Keyboards] - Andy Kirk (tracks: 1, 4, 6)
Violin - Martin Lauwers




https://www.youtube.com/watch?v=yreHxoMKYmg



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Debiutancki album klasycznej progresywnej formacji, grającej tutaj ciężkiego prog-rocka w stylu wczesnych lat 70-tych.
Pierwszą część wypełnia 20-minutowa suita. Moim zdaniem jest to najlepszy album tej grupy!
Włoska edycja z 2003 roku.



Been away for a bit, but have a backlog of Italian vinyl accumulated in lockdown to get through. First up is Nuova Idea, their debut lp from 1971, In the Beginning. I must admit--acquiring a very hard to find original Ariston 1971 copy unexpectedly was like a bolt of lightning. I'd always heard of the side long song, Come Come Come being something that resonated with the kids and pushed some change in the Italian live scene (most important being them introducing the phenomenon of the side long song), but many reviews pushed the whole lp into the 'post psych-proto prog' bin, and advised going for Clowns for the full effect. I sensed something different in this crackly album, an object that had spent the last 49 years of its life in Italy and suddenly found itself it North America and spun some magic from past eras into an American living room. What has it seen? What parties was it at? Decades of weird hippie vibes are in the well worn grooves here. I digress...
(It's odd that the band supposedly didn't even know it was released until they'd seen it in a store (!)

Ok, maybe I am turning in to an Italian proto prog guy. Because my thoughts published previously for example on Delirium posit the idea that the original band really got it right-and when drastic changes happened, the spirit of the band somehow dissipated-- however prog the band vectored. Jesahel? Part of Italian culture revolved around this tune for a while in '72 as the 1971 early prog wave (Le Orme-Collage and New Trolls-Concerto Grosso per i New Trolls being the best examples) plowed psych and beat bands into the furrows like last years harvest. The early stuff by these bands got it right, the mission that many of these early Italian bands had been on-to reinvent popular music in a sea change for the pop world was concentrated very intensely in many bands debut work. (for convenience sake, Concerto Grosso and Collage get lumped into 'debut album' group). Many groups grew more complex and intricate as they developed but somehow shed a layer of their specialness as a consequence. This album contains the essential essence of Nuova Idea, and in a way, is perhaps their definitive release.

Part of this is due to their guitarist, Marco Zoccheddu. I'd initially discovered this guy in his next project, Osage Tribe, and was seriously impressed with his wild abandon attack on his guitar. Kind of Hendrix (not as overt as the Garybaldi guy), kind of early Clapton, definitely original, Marco created a masterpiece in the Osage album. I suspected that he would be a bit more subdued in his original big label prog band, and it is true, less pure guitar meltdown is on display. But something more interesting is going on here, a full band approach.

(note I followed him further into his next band Duello Madre, a jazz rock affair, and they don't create, well...a masterpiece. Highly disappointing denouement for one of my favorite Italian guitarists.)

Come, Come, Come is an amazing song. Some friends said 'it has the spirit of Delirium's Jesahel, kind of spontaneous melodies and planned harmonics that create some magic' It is definitely catchy, memorable magic. Several sections cleave and heal rifts in reality/song arrangement to fuse wide ranging Deep Purple circa their best prog 1970-71 arrangements with some Uriah Heep's better moments with an Italian twist. (Some might notice that the drum and vocal improv near the end of the side long song are similar in arrangement to the epic drum solo on the 1976 Yes live album Yesshows during the song Ritual. Likely that Moraz in Switzerland had his finger on the pulse of some obscure Italian rock than his Brit bandmates glomming this, and 'put it in the library' til it was needed). In final retrospect, it is clear this is one of the more important early Italian prog songs-this is somewhat akin to their Space Truckin (even though it predates that opus), in a more commercial clothing.

ELP also dips into the mix near the end-remember, this is 1971: ELP had Tarkus out, Crimson had their first two statements, Yes had the Yes Album, Aqualung was just out....Nuova Idea were on top of their international game early. One reason might be their two side projects, Underground Set and Psycheground Group-three albums from 1970 and 1971 that were instrumental albums with no information on members that were released in the UK and most of Europe in the post psych wave. Both lps are extremely rare in original release, and many do not know that both of these bands are Nuova Idea acting under contractual obligation. (many Italian bands would dep into other fake 'created by the label' ghost group bands designed to generate album sales as a different band.) This is a phenomenon not unknown in the UK, but really was pushed to the hilt in Italia. This also probably explains why they were surprised when their album under their own name came out. (an Ariston promo lp with Nuova Idea, i Top Four and Stormy Six was the first release of Come Come Come, so they had some confusing irons in the fire)

Side two is a mix of their original singles with one new song, and although a bit poppier, they are infused with the spirit of early Italian prog: like a slug of aqua vitae, will bring you out of cerebral clouds that sometimes...do...not...rock... into a range of bands that can pull your skullcap off and rewire you. To be fair, this album will only rewire you lightly, but it will be important to the next steps.

This album is essential to any early RPI collection, especially if one seeks any 1970-1971 early Italian bands that ended up defining a genre.

Some Colosseum and Deep Purple pre 1971 are good reference points.

four stars for RPI fans, 2.75 for prog fans.

zeuhl1



..::TRACK-LIST::..

1. Come, Come, Come... (Vieni, Vieni, Vieni...) 20:00
2. Realtà 4:05
3. La Mia Scelta 3:37
4. Non Dire Niente... (Ho Già Capito) 4:20
5. Dolce Amore 3:59



..::OBSADA::..

Marco Zoccheddu - guitar, vocals
Claudio Ghiglino - guitar, vocals
Giorgio Usai - keyboards, vocals
Enrico Casagni - bass, flute, vocals
Paolo Siani - drums, vocals




https://www.youtube.com/watch?v=I0362HLoSdw



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Debiutancki album klasycznej progresywnej formacji, grającej tutaj ciężkiego prog-rocka w stylu wczesnych lat 70-tych.
Pierwszą część wypełnia 20-minutowa suita. Moim zdaniem jest to najlepszy album tej grupy!
Włoska edycja z 2003 roku.



Been away for a bit, but have a backlog of Italian vinyl accumulated in lockdown to get through. First up is Nuova Idea, their debut lp from 1971, In the Beginning. I must admit--acquiring a very hard to find original Ariston 1971 copy unexpectedly was like a bolt of lightning. I'd always heard of the side long song, Come Come Come being something that resonated with the kids and pushed some change in the Italian live scene (most important being them introducing the phenomenon of the side long song), but many reviews pushed the whole lp into the 'post psych-proto prog' bin, and advised going for Clowns for the full effect. I sensed something different in this crackly album, an object that had spent the last 49 years of its life in Italy and suddenly found itself it North America and spun some magic from past eras into an American living room. What has it seen? What parties was it at? Decades of weird hippie vibes are in the well worn grooves here. I digress...
(It's odd that the band supposedly didn't even know it was released until they'd seen it in a store (!)

Ok, maybe I am turning in to an Italian proto prog guy. Because my thoughts published previously for example on Delirium posit the idea that the original band really got it right-and when drastic changes happened, the spirit of the band somehow dissipated-- however prog the band vectored. Jesahel? Part of Italian culture revolved around this tune for a while in '72 as the 1971 early prog wave (Le Orme-Collage and New Trolls-Concerto Grosso per i New Trolls being the best examples) plowed psych and beat bands into the furrows like last years harvest. The early stuff by these bands got it right, the mission that many of these early Italian bands had been on-to reinvent popular music in a sea change for the pop world was concentrated very intensely in many bands debut work. (for convenience sake, Concerto Grosso and Collage get lumped into 'debut album' group). Many groups grew more complex and intricate as they developed but somehow shed a layer of their specialness as a consequence. This album contains the essential essence of Nuova Idea, and in a way, is perhaps their definitive release.

Part of this is due to their guitarist, Marco Zoccheddu. I'd initially discovered this guy in his next project, Osage Tribe, and was seriously impressed with his wild abandon attack on his guitar. Kind of Hendrix (not as overt as the Garybaldi guy), kind of early Clapton, definitely original, Marco created a masterpiece in the Osage album. I suspected that he would be a bit more subdued in his original big label prog band, and it is true, less pure guitar meltdown is on display. But something more interesting is going on here, a full band approach.

(note I followed him further into his next band Duello Madre, a jazz rock affair, and they don't create, well...a masterpiece. Highly disappointing denouement for one of my favorite Italian guitarists.)

Come, Come, Come is an amazing song. Some friends said 'it has the spirit of Delirium's Jesahel, kind of spontaneous melodies and planned harmonics that create some magic' It is definitely catchy, memorable magic. Several sections cleave and heal rifts in reality/song arrangement to fuse wide ranging Deep Purple circa their best prog 1970-71 arrangements with some Uriah Heep's better moments with an Italian twist. (Some might notice that the drum and vocal improv near the end of the side long song are similar in arrangement to the epic drum solo on the 1976 Yes live album Yesshows during the song Ritual. Likely that Moraz in Switzerland had his finger on the pulse of some obscure Italian rock than his Brit bandmates glomming this, and 'put it in the library' til it was needed). In final retrospect, it is clear this is one of the more important early Italian prog songs-this is somewhat akin to their Space Truckin (even though it predates that opus), in a more commercial clothing.

ELP also dips into the mix near the end-remember, this is 1971: ELP had Tarkus out, Crimson had their first two statements, Yes had the Yes Album, Aqualung was just out....Nuova Idea were on top of their international game early. One reason might be their two side projects, Underground Set and Psycheground Group-three albums from 1970 and 1971 that were instrumental albums with no information on members that were released in the UK and most of Europe in the post psych wave. Both lps are extremely rare in original release, and many do not know that both of these bands are Nuova Idea acting under contractual obligation. (many Italian bands would dep into other fake 'created by the label' ghost group bands designed to generate album sales as a different band.) This is a phenomenon not unknown in the UK, but really was pushed to the hilt in Italia. This also probably explains why they were surprised when their album under their own name came out. (an Ariston promo lp with Nuova Idea, i Top Four and Stormy Six was the first release of Come Come Come, so they had some confusing irons in the fire)

Side two is a mix of their original singles with one new song, and although a bit poppier, they are infused with the spirit of early Italian prog: like a slug of aqua vitae, will bring you out of cerebral clouds that sometimes...do...not...rock... into a range of bands that can pull your skullcap off and rewire you. To be fair, this album will only rewire you lightly, but it will be important to the next steps.

This album is essential to any early RPI collection, especially if one seeks any 1970-1971 early Italian bands that ended up defining a genre.

Some Colosseum and Deep Purple pre 1971 are good reference points.

four stars for RPI fans, 2.75 for prog fans.

zeuhl1



..::TRACK-LIST::..

1. Come, Come, Come... (Vieni, Vieni, Vieni...) 20:00
2. Realtà 4:05
3. La Mia Scelta 3:37
4. Non Dire Niente... (Ho Già Capito) 4:20
5. Dolce Amore 3:59



..::OBSADA::..

Marco Zoccheddu - guitar, vocals
Claudio Ghiglino - guitar, vocals
Giorgio Usai - keyboards, vocals
Enrico Casagni - bass, flute, vocals
Paolo Siani - drums, vocals




https://www.youtube.com/watch?v=I0362HLoSdw



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!